enteroplastyka poprzeczna seryjna
Enteroplastyka poprzeczna seryjna to chirurgiczna procedura stosowana w leczeniu zespołu krótkiego jelita lub wieloodcinkowych zwężeń jelita cienkiego. Technika polega na wykonaniu serii poprzecznych nacięć na zwężonych odcinkach jelita i zeszyciu ich podłużnie, co prowadzi do zwiększenia średnicy światła jelita przy jednoczesnym zachowaniu jego długości.
Zabieg ten stanowi alternatywę dla resekcji jelita, która skracałaby całkowitą długość przewodu pokarmowego. Głównym celem enteroplastyki poprzecznej seryjnej jest poprawa funkcji absorpcyjnej jelita i zmniejszenie objawów niedrożności przewodu pokarmowego, takich jak bóle brzucha, wzdęcia i zaburzenia pasażu treści pokarmowej.
Wskazaniami do wykonania tej procedury są najczęściej zmiany zwężające w przebiegu choroby Leśniowskiego-Crohna, powikłania po radioterapii, zwłóknienia pozapalne oraz zespół krótkiego jelita. Enteroplastyka poprzeczna seryjna pozwala na znaczącą poprawę jakości życia pacjentów, zmniejszenie zależności od żywienia pozajelitowego oraz redukcję ryzyka nawrotowych niedrożności jelit.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół krótkiego jelita – Leczenie
Zespół krótkiego jelita (SBS) to poważne zaburzenie wchłaniania wynikające z resekcji ponad 2/3 jelita cienkiego lub jego dysfunkcji, wymagające kompleksowego leczenia wielodyscyplinarnego. Terapia obejmuje fazy ostre, adaptacyjne i utrzymania, z kluczowym zastosowaniem żywienia pozajelitowego (TPN) oraz dojelitowego (EN), dostosowanego do długości i funkcji pozostałego jelita. W początkowej fazie TPN dostarcza pełne zapotrzebowanie na białka, węglowodany, tłuszcze, witaminy i minerały, często przez cewnik centralny, a w fazie adaptacji stopniowo zwiększa się udział żywienia dojelitowego i doustnego. Zalecenia dietetyczne obejmują małe, częste posiłki, dietę bogatą w białko, unikanie napojów hipertonicznych oraz suplementację witamin (B12, A, D, E, K) i minerałów (wapń, magnez, potas, cynk, żelazo, selen). Kluczowe jest także utrzymanie odpowiedniej diurezy (>1500 ml/dobę) i nawodnienia, stosując doustne roztwory nawadniające (ORS) oraz monitorowanie bilansu płynów i elektrolitów.
adaptacja jelitowa, autonomia jelitowa, całkowite żywienie pozajelitowe, cholestaza, choroba wątroby związana z żywieniem pozajelitowym, doustny roztwór nawadniający, enteroplastyka poprzeczna seryjna, gastrostomia, inhibitor pompy protonowej, inżynieria tkankowa, jejunostomia, kamica nerkowa, marskość wątroby, niewydolność jelit, procedura Bianchi, przerost bakteryjny jelita cienkiego, resekcja jelita cienkiego, równowaga płynowo-elektrolitowa, somatropina, teduglutyd, terapia komórkami macierzystymi, transplantacja jelita, zakrzepica żylna, zastawka krętniczo-kątnicza, zespół krótkiego jelita, zwłóknienie wątroby, żywienie dojelitowe, żywienie pozajelitowe