wazorelaksacja
Wazorelaksacja, określana także jako rozkurcz naczyń, to proces fizjologiczny polegający na rozluźnieniu mięśni gładkich w ścianach naczyń krwionośnych, co prowadzi do ich rozszerzenia. Zjawisko to odgrywa kluczową rolę w regulacji przepływu krwi, ciśnienia tętniczego oraz perfuzji tkankowej.
Mechanizm wazorelaksacji opiera się głównie na działaniu tlenku azotu (NO), który jest produkowany przez śródbłonek naczyniowy i działa jako potężny czynnik rozszerzający naczynia. NO aktywuje cyklazę guanylową, prowadząc do wzrostu stężenia cGMP w komórkach mięśni gładkich, co skutkuje ich relaksacją. Inne mediatory wazorelaksacji obejmują prostacyklinę, czynnik hiperpolaryzujący pochodzący ze śródbłonka (EDHF) oraz niektóre neuropeptydy.
W praktyce klinicznej zaburzenia wazorelaksacji są istotnym elementem patofizjologii wielu chorób, w tym nadciśnienia tętniczego, miażdżycy, cukrzycy czy niewydolności serca. Leki wazorelaksacyjne, takie jak nitraty, blokery kanałów wapniowych czy inhibitory ACE, są powszechnie stosowane w terapii schorzeń układu sercowo-naczyniowego, działając poprzez różne mechanizmy prowadzące do rozkurczu naczyń.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Vidotin 8 mg
Peryndopryl, substancja czynna leku Vidotin, jest inhibitorem konwertazy angiotensyny (ACE) o kodzie ATC C09AA04, dostępnym w dawkach 4 mg i 8 mg (odpowiednio 3,338 mg i 6,676 mg peryndoprylu). Mechanizm działania polega na hamowaniu ACE, co prowadzi do obniżenia stężenia angiotensyny II, zwiększenia aktywności reninowej osocza, zmniejszenia wydzielania aldosteronu oraz aktywacji układu kalikreiny-kininy i prostaglandyn. Peryndopryl wykazuje skuteczność w leczeniu nadciśnienia tętniczego o różnym stopniu nasilenia, obniżając zarówno ciśnienie skurczowe, jak i rozkurczowe, bez wpływu na częstość akcji serca. Maksymalny efekt hipotensyjny pojawia się między 4 a 6 godziną po podaniu dawki, a działanie utrzymuje się przez co najmniej 24 godziny. Lek poprawia przepływ nerkowy bez zmiany GFR oraz wykazuje zdolność do redukcji przerostu lewej komory serca i poprawy elastyczności naczyń. Synergistyczne działanie z tiazydowymi diuretykami zwiększa skuteczność terapii i zmniejsza ryzyko hipokaliemii.
angiotensyna, antagonista receptora angiotensyny II, beta-adrenolityk, ciśnienie skurczowe i rozkurczowe, cukrzyca typu 2, hiperkaliemia, hipokaliemia, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, komory serca, lek hipolipemizujący, lek przeciwpłytkowy, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie z odbicia, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność serca, obciążenie następcze, obciążenie wstępne, obwodowy opór naczyniowy, ostre uszkodzenie nerek, peryndopryl z tert-butyloaminą, peryndoprylat, podwójna blokada RAA, pojemność minutowa, przerost lewej komory serca, przewlekła choroba nerek, rewaskularyzacja, stabilna choroba niedokrwienna serca, tachyfilaksja, tiazydowe leki moczopędne, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wazorelaksacja, wskaźnik przesączania kłębuszkowego, wskaźnik sercowy, zawał mięśnia sercowego