hipoaldosteronizm

Hipoaldosteronizm to stan kliniczny charakteryzujący się niedoborem aldosteronu – hormonu mineralokortykoidowego produkowanego przez warstwę kłębkowatą kory nadnerczy. Aldosteron odgrywa kluczową rolę w regulacji gospodarki wodno-elektrolitowej organizmu, wpływając głównie na reabsorpcję sodu i wydalanie potasu w nerkach.

Niedobór aldosteronu może być spowodowany pierwotnym zaburzeniem czynności nadnerczy (pierwotny hipoaldosteronizm) lub być wtórny do innych schorzeń, w tym niewydolności nerek, cukrzycy czy stosowania niektórych leków (wtórny hipoaldosteronizm). Szczególną postacią jest hipoaldosteronizm hiporeninowy, w którym dochodzi do zmniejszonego wydzielania reniny, enzymu stymulującego produkcję aldosteronu.

Objawy hipoaldosteronizmu obejmują hiponatremię (niskie stężenie sodu we krwi), hiperkaliemię (wysokie stężenie potasu), kwasicę metaboliczną oraz objawy kliniczne takie jak osłabienie mięśniowe, zaburzenia rytmu serca i niedociśnienie ortostatyczne. Diagnostyka opiera się na oznaczeniu stężenia aldosteronu i aktywności reninowej osocza przy jednoczesnej ocenie elektrolitów i równowagi kwasowo-zasadowej.

Leczenie hipoaldosteronizmu zależy od przyczyny i obejmuje suplementację mineralokortykoidów (fludrokortyzon), modyfikację diety (zwiększenie podaży sodu, ograniczenie potasu) oraz w przypadkach wtórnych – leczenie choroby podstawowej. W stanach ostrych z zagrażającą życiu hiperkaliemią konieczne może być zastosowanie glikonianu wapnia, insuliny z glukozą lub żywic jonowymiennych.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl