zwapnienia
Zwapnienia (kalcyfikacje) to patologiczne gromadzenie się soli wapnia w tkankach miękkich organizmu, które w normalnych warunkach nie powinny ich zawierać. Proces ten może zachodzić w różnych narządach i strukturach, takich jak naczynia krwionośne, zastawki serca, stawy, nerki czy gruczoły.
Pod względem klinicznym wyróżnia się zwapnienia dystroficzne (występujące w tkankach uszkodzonych lub martwiczych) oraz metastatyczne (spowodowane zaburzeniami metabolizmu wapnia i fosforu). Diagnostyka zwapnień opiera się głównie na badaniach obrazowych, takich jak RTG, tomografia komputerowa czy USG, gdzie prezentują się jako obszary o zwiększonej gęstości.
Znaczenie kliniczne zwapnień zależy od ich lokalizacji i nasilenia. Szczególnie istotne są zwapnienia w naczyniach wieńcowych (wskazujące na miażdżycę), w zastawkach serca (prowadzące do stenoz i niedomykalności), czy w tkankach miękkich (mogące ograniczać ruchomość stawów). Leczenie zwapnień jest ukierunkowane na przyczynę podstawową i może obejmować farmakoterapię, interwencje zabiegowe lub postępowanie zachowawcze.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Włókniakogruczolak piersi – Objawy
Włókniakogruczolak piersi (fibroadenoma) to najczęściej występujący łagodny guz piersi u kobiet w wieku 15-35 lat, o średniej wielkości około 2,5 cm, choć może osiągać do 5 cm. Charakteryzuje się dobrze odgraniczonym, ruchomym, gumowatym lub sprężystym guzkiem, zwykle bezbolesnym, choć może powodować tkliwość, szczególnie przed miesiączką, oraz dyskomfort przy większych rozmiarach. Włókniakogruczolaki wykazują zmienność pod wpływem hormonów – powiększają się w ciąży, podczas karmienia, terapii hormonalnej, a po menopauzie zwykle ulegają zmniejszeniu. Wyróżnia się typ prosty, niepodwyższający ryzyka raka piersi, oraz złożony, który wiąże się z około 1,5-krotnie zwiększonym ryzykiem rozwoju raka, zwłaszcza przy dodatkowch czynnikach ryzyka. Wariant młodzieńczy, często powyżej 5 cm, rośnie szybciej i zwykle wymaga leczenia chirurgicznego. Włókniakogruczolaki mnogie występują u 10-15% pacjentek i również mogą nieznacznie zwiększać ryzyko nowotworu.
badanie obrazowe, badanie palpacyjne, biopsja, biustonosz, brodawka sutkowa, cykl miesiączkowy, fibroadenoma, guzek, hormonalna terapia zastępcza, łagodny guz piersi, mammografia, menopauza, rak piersi, samobadanie piersi, terapia hormonalna, tkliwość, USG, usunięcie chirurgiczne, włókniakogruczolak młodzieńczy, włókniakogruczolak piersi, włókniakogruczolak złożony, wydzielina z brodawki sutkowej, zwapnienia - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie ścięgna achillesa – Objawy
Zapalenie ścięgna Achillesa to stan zapalny charakteryzujący się bólem, obrzękiem i sztywnością ścięgna łączącego mięsień łydki z kością piętową, często występujący u sportowców i osób mniej aktywnych. Objawy obejmują ból pięty i kostki nasilający się podczas aktywności, poranną sztywność, tkliwość przy palpacji oraz obrzęk. W badaniu klinicznym można stwierdzić pogrubienie ścięgna, obecność guzków 2-6 cm powyżej przyczepu, trzeszczenia, zaczerwienienie i ocieplenie skóry, a w przewlekłych przypadkach zwapnienia i ostrogi kostne. Zapalenie dzieli się na nieinsercyjne (w środkowej części ścięgna) i insercyjne (w miejscu przyczepu do kości piętowej), z różnym przebiegiem i lokalizacją bólu. Diagnostyka opiera się na wywiadzie i badaniu fizykalnym, a w razie potrzeby na USG lub MRI.
badanie fizykalne, badanie obrazowe, ból pięty, degeneracja tkanek, guzek, kontuzja przeciążeniowa, krepitacje, MRI, nawrót choroby, objawy infekcji, obrzęk, ostre zapalenie ścięgna, ostroga kostna, palpacja, pogrubienie ścięgna, przewlekłe zapalenie ścięgna, stan zapalny, sztywność mięśni, tendinitis Achillesa, tendinoza, tkliwość, USG, zapalenie ścięgna Achillesa, zerwanie ścięgna, złogi wapnia, zwapnienia - Leksykon chorób i schorzeń
Dermatomyositis – Epidemiologia
Dane epidemiologiczne dotyczące dermatomyositis (DM) wskazują na rzadkość tej autoimmunologicznej choroby, z częstością występowania w USA wynoszącą 1,1 na 100 000 osobolat (95% CI 0,7-1,5) według kryteriów EULAR/ACR z 2017 roku oraz chorobowością na poziomie 13 na 100 000 osób. Występuje dwumodalny rozkład wieku zachorowania: u dorosłych szczyt przypada na 40-60 lat, a u dzieci na 5-14 lat, z przewagą kobiet (stosunek 2:1 do 3:1). W różnych regionach świata obserwuje się znaczne zróżnicowanie epidemiologiczne, np. w Kanadzie (Alberta) zachorowalność wynosi 2,8-3,0 na 100 000 dorosłych, a w Europie wyższe wartości notuje się na południu kontynentu. Współczynnik umieralności (SMR) u pacjentów z miopatyczną postacią DM jest trzykrotnie wyższy niż w populacji ogólnej (SMR 3,1; 95% CI 1,1-6,8), a 5-letni wskaźnik przeżycia wynosi około 63%, z medianą przeżycia 12,3 lat. Nowotwory złośliwe i powikłania sercowo-płucne stanowią główne przyczyny zgonów, a około 30% pacjentów rozwija chorobę w formie ostrej, a 70% w formie przewlekłej.
amiopatyczne dermatomyositis, autoprzeciwciała, choroba autoimmunologiczna, choroba sercowo-naczyniowa, choroba tkanki łącznej, dermatolog, dermatomyositis, dysfagia, idiopatyczna miopatia zapalna, interferon typu I, kardiomiopatia zapalna, mediana przeżycia, miopatia zapalna, młodzieńcze dermatomyositis, neurolog, nowotwór złośliwy, osteoporoza, promieniowanie UV, remisja, reumatolog, śródmiąższowa choroba płuc, standaryzowany współczynnik umieralności, takrolimus, zanieczyszczenie powietrza, zapalenie wielomięśniowe, zespół Raynauda, zmiany skórne, zwapnienia - Leksykon chorób i schorzeń
Mesenteritis stwardniająca – Objawy
Sklerozujące zapalenie krezki (SM) to rzadkie, zapalne i włókniejące schorzenie krezki jelita cienkiego, charakteryzujące się szerokim spektrum objawów klinicznych. Najczęściej występuje ból brzucha (70-78%), a także gorączka (16-26%), utrata masy ciała (15-23%), biegunka (19-25%), nudności i wymioty (18-32%). Objawy mogą mieć charakter przewlekły lub nawracający, a czas ich trwania waha się od 24 godzin do 10 lat, ze średnim okresem około 6 miesięcy. Choroba może przebiegać bezobjawowo u około 15% pacjentów, a w 20% przypadków prowadzić do poważnych powikłań, takich jak niedrożność jelita cienkiego (28%), wodobrzusze chylowe (14%) czy zakrzepica żyły krezkowej górnej (3%). Diagnostyka opiera się głównie na tomografii komputerowej, gdzie obserwuje się m.in. zamglenie tkanki tłuszczowej krezki, limfadenopatię, pseudotorebkę oraz zwężenia naczyń. Przebieg kliniczny jest zróżnicowany, od postaci bezobjawowej, przez łagodną, do ciężkiej z objawami systemowego zapalenia i powikłaniami.
anoreksja, azatiopryna, biegunka, ból brzucha, cyklofosfamid, glikokortykosteroid, gorączka, ibuprofen, infliksymab, kolchicyna, krezka jelita cienkiego, lek immunosupresyjny, limfadenopatia krezkowa, lipodystrofia krezkowa, niedokrwienie jelit, niedrożność jelita cienkiego, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nudności i wymioty, perforacja jelita, prednizon, talidomid, tamoksyfen, tomografia komputerowa, ustekinumab, utrata masy ciała, wysięk opłucnowy, wzdęcia brzucha, zakrzepica żyły krezkowej, zaparcia, zwapnienia - Leksykon chorób i schorzeń
Mesenteritis stwardniająca – Diagnostyka i diagnoza
Sclerosing mesenteritis (SM) to rzadkie, idiopatyczne zapalenie tkanki tłuszczowej krezki jelita cienkiego, charakteryzujące się procesami zapalnymi, martwicą tłuszczową i włóknieniem. Częstość występowania wynosi poniżej 1%. Klinicznie objawia się niespecyficznie, z dominującym bólem brzucha (78,1%), gorączką (26%), utratą masy ciała (22,9%) oraz objawami ze strony przewodu pokarmowego, takimi jak biegunka (19,3%) czy wymioty (18,2%). W badaniu fizykalnym możliwe jest wyczucie guza w górnej części brzucha (15-50%) oraz objawy niedrożności jelit (24%). Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych, głównie tomografii komputerowej (TK), gdzie stosuje się kryteria Couliera – rozpoznanie wymaga obecności co najmniej 3 spośród charakterystycznych cech, takich jak mglisty wygląd krezki, obecność guza krezki, niejednorodna gęstość tłuszczu, obecność małych węzłów do 10 mm, objaw pierścienia tłuszczowego („fat ring sign”) oraz pseudotorebka. Dodatkowo, w około 80% przypadków obserwuje się podwyższone markery stanu zapalnego, takie jak CRP i OB.
amyloidoza, białko C-reaktywne, biegunka, biopsja, biopsja chirurgiczna, biopsja przezskórna, ból brzucha, GIST, guz rakowiakowy, markery stanu zapalnego, martwica tłuszczowa, mesenteric panniculitis, międzybłoniak otrzewnej, niedrożność jelit, OB, obrazy T1-zależne, obrazy T2-zależne, PET-CT, pseudotorebka, reakcja desmoplastyczna, retractile mesenteritis, rezonans magnetyczny, sclerosing mesenteritis, tomografia komputerowa, ultrasonografia, włóknienie zaotrzewnowe, zwapnienia