tendinitis Achillesa
Tendinitis Achillesa, znane również jako zapalenie ścięgna Achillesa, to schorzenie zapalne dotyczące największego ścięgna w organizmie człowieka, łączącego mięsień trójgłowy łydki z kością piętową. Stan ten charakteryzuje się bólem, obrzękiem i sztywnością w obszarze tylnej części pięty i łydki.
Etiologia tendinitis Achillesa obejmuje przeciążenie (najczęstsza przyczyna), mikrourazy, zmiany degeneracyjne oraz czynniki systemowe jak choroby reumatyczne. Typowymi czynnikami ryzyka są: intensywna aktywność fizyczna, szczególnie sporty biegowe i skoczne, niewłaściwe obuwie, zaburzenia biomechaniki stopy oraz wiek (najczęściej dotyka osoby w wieku 30-50 lat).
Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, obrazowaniu USG oraz MRI w przypadkach wątpliwych. W badaniu fizykalnym charakterystyczny jest ból przy palpacji ścięgna, pogrubienie jego struktury oraz dodatni test zgięcia grzbietowego stopy. Leczenie obejmuje odpoczynek, fizykoterapię, leki przeciwzapalne, specjalne ćwiczenia ekscentryczne oraz odpowiednie obuwie ortopedyczne. W przypadkach opornych na leczenie zachowawcze może być konieczna interwencja chirurgiczna.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Rozdarcie ścięgna achillesa – Diagnostyka i diagnoza
Zerwanie ścięgna Achillesa stanowi jedną z najczęstszych patologii ścięgien kończyny dolnej, a jego wczesna i trafna diagnoza jest kluczowa dla zapobiegania długotrwałej dysfunkcji i przewlekłemu bólowi. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, w tym na teście Thompsona, który charakteryzuje się czułością 96% i swoistością 93%. Dodatkowo, obecność wyczuwalnego defektu ścięgna, osłabienie zginania podeszwowego oraz zwiększone bierne zgięcie grzbietowe stawu skokowego stanowią istotne kryteria diagnostyczne. Należy pamiętać, że około 20-25% zerwań jest początkowo błędnie diagnozowanych, często mylonych ze skręceniem stawu skokowego, co podkreśla znaczenie dokładnego badania klinicznego.
- Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie ścięgna achillesa – Objawy
Zapalenie ścięgna Achillesa to stan zapalny charakteryzujący się bólem, obrzękiem i sztywnością ścięgna łączącego mięsień łydki z kością piętową, często występujący u sportowców i osób mniej aktywnych. Objawy obejmują ból pięty i kostki nasilający się podczas aktywności, poranną sztywność, tkliwość przy palpacji oraz obrzęk. W badaniu klinicznym można stwierdzić pogrubienie ścięgna, obecność guzków 2-6 cm powyżej przyczepu, trzeszczenia, zaczerwienienie i ocieplenie skóry, a w przewlekłych przypadkach zwapnienia i ostrogi kostne. Zapalenie dzieli się na nieinsercyjne (w środkowej części ścięgna) i insercyjne (w miejscu przyczepu do kości piętowej), z różnym przebiegiem i lokalizacją bólu. Diagnostyka opiera się na wywiadzie i badaniu fizykalnym, a w razie potrzeby na USG lub MRI.
badanie fizykalne, badanie obrazowe, ból pięty, degeneracja tkanek, guzek, kontuzja przeciążeniowa, krepitacje, MRI, nawrót choroby, objawy infekcji, obrzęk, ostre zapalenie ścięgna, ostroga kostna, palpacja, pogrubienie ścięgna, przewlekłe zapalenie ścięgna, stan zapalny, sztywność mięśni, tendinitis Achillesa, tendinoza, tkliwość, USG, zapalenie ścięgna Achillesa, zerwanie ścięgna, złogi wapnia, zwapnienia - Leksykon chorób i schorzeń
Rozdarcie ścięgna achillesa – Patofizjologia i mechanizm
Zerwania ścięgna Achillesa (ZŚA) są częstym urazem, szczególnie u mężczyzn w wieku 30-40 lat, związanym z aktywnością sportową, zwłaszcza u osób nietrenujących regularnie. Mechanizmy urazu obejmują nagłe zgięcie grzbietowe stawu skokowego przy jednoczesnym zgięciu podeszwowym stopy, gwałtowne przyspieszenie-hamowanie oraz obciążenie ekscentryczne mięśni zginających podeszwowo. ZŚA najczęściej lokalizuje się 2-6 cm powyżej przyczepu piętowego, w tzw. „strefie krytycznej” o ograniczonym unaczynieniu, co sprzyja degeneracji i osłabieniu struktury ścięgna. Histologicznie obserwuje się dezorganizację kolagenu, hipercelularność oraz neowaskularyzację, a także zmniejszenie włókien kolagenu typu I na korzyść mniej wytrzymałych włókien typu III. Czynniki ryzyka obejmują wiek, płeć, dysfunkcję mięśni łydki, wcześniejsze urazy, nieprawidłową technikę, a także stosowanie leków takich jak fluorochinolony i steroidy anaboliczne, które zwiększają ryzyko zerwania nawet 4-46-krotnie.