ostroga kostna
Ostroga kostna (egzostoza) to wyrośl kostna powstająca na powierzchni kości, będąca efektem patologicznego kostnienia. Najczęściej występuje w obrębie kości piętowej (ostroga piętowa), ale może również pojawić się w innych lokalizacjach, takich jak kręgosłup, kolano czy biodro.
Etiologia ostróg kostnych obejmuje przewlekłe przeciążenia, mikrourazy, zapalenie przyczepów ścięgnistych oraz procesy zwyrodnieniowe. Czynnikami ryzyka są nadwaga, płaskostopie, intensywna aktywność fizyczna, choroby autoimmunologiczne oraz wiek powyżej 40 lat.
Objawy kliniczne ostrogi kostnej to przede wszystkim ból, który nasila się podczas obciążania chorej okolicy, szczególnie rano lub po dłuższym odpoczynku. W przypadku ostrogi piętowej charakterystyczny jest ból pierwszych kroków. Diagnostyka opiera się głównie na badaniu RTG, które uwidacznia charakterystyczną narośl kostną.
Leczenie ostróg kostnych ma charakter wielokierunkowy i obejmuje: farmakoterapię przeciwbólową i przeciwzapalną, fizykoterapię (ultradźwięki, laseroterapię, falę uderzeniową), stosowanie wkładek ortopedycznych, a w wybranych przypadkach iniekcje steroidowe lub osocza bogatopłytkowego. Leczenie operacyjne rozważane jest tylko w przypadkach opornych na terapię zachowawczą.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie ścięgna achillesa – Diagnostyka i diagnoza
Zapalenie ścięgna Achillesa (achillodynia) to częsta patologia mięśniowo-szkieletowa, dotykająca około 9% biegaczy rekreacyjnych i do 5% sportowców zawodowych, charakteryzująca się miejscowym bólem i zaburzeniem funkcji ścięgna podczas aktywności obciążających. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, obejmującym ocenę bólu, obrzęku, zgrubienia ścięgna oraz zakresu ruchomości stawu skokowego. Kluczowe testy kliniczne to test uciskowy, test Thompsona, test Royal London Hospital oraz test bolesnego łuku. Badania obrazowe, takie jak USG i MRI, wspomagają diagnozę, umożliwiając ocenę pogrubienia ścięgna (próg diagnostyczny to 1 cm w wymiarze przednio-tylnym), neowaskularyzacji oraz różnicowanie między tendinopatią, zapaleniem okołościęgnistym a przerwaniem ścięgna. RTG może wykazać ostrogi kostne lub zwapnienia, ale nie obrazuje tkanek miękkich.
badanie fizykalne, badanie obrazowe, badanie palpacyjne, badanie RTG, badanie USG, diagnostyka różnicowa, dolegliwość mięśniowo-szkieletowa, historia choroby, kwestionariusz VISA-A, neowaskularyzacja, obrzęk ścięgna, ostroga kostna, pogrubienie ścięgna, postawa stopy, rezonans magnetyczny, ruchomość stawu skokowego, skala analogowa bólu, sztywność ścięgna, tendinopatia, tendinoza, test bolesnego łuku, test Thompsona, test uciskowy, zapalenie kaletki, zapalenie ścięgna Achillesa, zerwanie ścięgna Achillesa, zgięcie grzbietowe, zgięcie podeszwowe, złamanie przeciążeniowe, zwapnienie ścięgna - Leksykon chorób i schorzeń
Ból kończyny resztkowej – Patofizjologia i mechanizm
Ból kończyny resztkowej (RLP) to dolegliwość występująca u około 60% pacjentów po amputacji, charakteryzująca się bólem zlokalizowanym w zachowanej części kikuta, najczęściej w pobliżu miejsca amputacji. RLP różni się od bólu fantomowego (PLP), który jest odczuwany w nieistniejącej części kończyny, choć oba zespoły bólowe często współistnieją. Patomechanizm RLP opiera się głównie na procesach obwodowych, takich jak tworzenie neurom – zdezorganizowanych skupisk zakończeń nerwowych o zwiększonej aktywności ektopowej, nasilającej się pod wpływem bodźców mechanicznych i chemicznych. Neuromy wykazują nadekspresję kanałów sodowych, co prowadzi do nadpobudliwości i spontanicznych wyładowań, a także zjawiska „sprouting” i aktywności w zwoju korzenia grzbietowego (DRG). Centralne mechanizmy obejmują uwrażliwienie neuronów tylnego rogu rdzenia kręgowego, sensytyzację centralną oraz reorganizację korową w obszarach somatosensorycznych i ruchowych, co może wpływać na intensywność i charakter bólu. Czynniki ryzyka RLP to m.in. poziom amputacji, intensywność bólu przed amputacją, wiek pacjenta oraz stres emocjonalny, który może nasilać dolegliwości i wpływać na przebieg choroby.
allodynia, ból fantomowy, ból kończyny resztkowej, ból neuropatyczny, ból przewlekły, depolaryzacja neuronu, długotrwała potencjalizacja, glutaminian, kanał sodowy, kikut, kora somatosensoryczna, nerw obwodowy, neuroma, neuroplastyczność, ostroga kostna, pierwotna kora ruchowa, receptor NMDA, reorganizacja korowa, sensytyzacja centralna, włókno nerwowe, zwój korzenia grzbietowego - Leksykon chorób i schorzeń
Bursitis kolana – Epidemiologia
Bursitis kolana występuje z częstością około 1 na 10 000 osób rocznie, stanowiąc około 0,4% wizyt w podstawowej opiece zdrowotnej. Dominują mężczyźni (ponad 80% przypadków), szczególnie w wieku 40-60 lat, z wyjątkiem zapalenia kaletki pes anserine, które częściej dotyka kobiety z nadwagą. Zapalenie kaletki przedrzepkowej (prepatellar bursitis) i podrzepkowej (infrapatellar bursitis) są szczególnie częste u osób wykonujących prace wymagające długotrwałego klęczenia oraz u sportowców, z częstością sięgającą do 10% u biegaczy. Około 30-33% przypadków zapalenia kaletki przedrzepkowej ma etiologię septyczną, co wymaga pilnej interwencji. Czynniki ryzyka obejmują także choroby współistniejące, takie jak choroba zwyrodnieniowa stawu kolanowego, cukrzyca, zaburzenia autoimmunologiczne oraz otyłość, zwłaszcza w przypadku PAPS.
aspiracja kaletki, ból kolana, bursektomia, bursitis kolana, choroba tarczycy, choroba zwyrodnieniowa stawów, choroba zwyrodnieniowa stawu kolanowego, chorobowość, cukrzyca, dna moczanowa, łuszczyca, ostroga kostna, septyczne zapalenie kaletki, śmiertelność, sztywność stawu, zapalenie kaletki, zapalenie kaletki łokciowej, zapalenie kaletki podrzepkowej, zapalenie kaletki przedrzepkowej, zapalenie kaletki stawowej kolana, złóg wapnia - Leksykon chorób i schorzeń
Stopy płaskie – Epidemiologia
Stopa płaska (pes planus) charakteryzuje się spłaszczeniem przyśrodkowego łuku stopy i występuje u 20-37% populacji, z przewagą elastycznej formy u dzieci. Częstość występowania jest zmienna w zależności od wieku, płci i grupy etnicznej – u dzieci w wieku 2-6 lat wynosi od 21% do 57%, a u dorosłych od 5% do 30%. Czynniki ryzyka obejmują komponent genetyczny (OR 8,06; 95% CI: 4,55-15,25), otyłość (3-6-krotnie zwiększone ryzyko), wiek, poziom aktywności fizycznej, nadciśnienie tętnicze (częstość stopy płaskiej 51,6% u pacjentów z nadciśnieniem), a także czynniki środowiskowe, takie jak miejsce zamieszkania i rodzaj obuwia. Stopa płaska może być bezobjawowa, jednak u około 10% pacjentów występują dolegliwości bólowe, najczęściej w okolicy pięty i łuku stopy, które nasilają się podczas aktywności fizycznej. Schorzenie może prowadzić do przewlekłych problemów stawowych i deformacji, takich jak fasciopatia podeszwowa, dysfunkcja ścięgna piszczelowego tylnego czy paluch koślawy.
dysfunkcja ścięgna piszczelowego tylnego, elastyczna stopa płaska, fizjoterapeuta, kwestionariusz SF-36, łuk podłużny stopy, łuk przyśrodkowy stopy, ostroga kostna, paluch koślawy, pielęgniarka ortopedyczna, podiatra, porażenie mózgowe, pronacja przodostopia, protetyk, ścięgno piszczelowe tylne, stopa płaska, stopa płaska nabyta, wskaźnik Chippaux-Smirak, wskaźnik łuku Staheliego, zapalenie okostnej piszczeli, zapalenie stawów, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół kanału stępu, zespół Marfana, złamanie przeciążeniowe - Leksykon chorób i schorzeń
Ból na górze stopy – Etiologia i przyczyny
Ból na górnej powierzchni stopy jest często wynikiem przeciążeń, urazów oraz schorzeń systemowych, które mogą znacząco ograniczać funkcjonowanie pacjenta. Najczęstsze przyczyny obejmują tendinitis ekstensora, złamania przeciążeniowe kości śródstopia, skręcenia, nadwyrężenia oraz uraz Lisfranca. Dodatkowo, deformacje stopy takie jak płaskostopie czy wysokie podbicie, a także zmiany zwyrodnieniowe (ostrogi kostne) i torbiele ganglionowe mogą powodować ból. Warto zwrócić uwagę na objawy towarzyszące, takie jak obrzęk, zaczerwienienie i ograniczenie ruchomości, które mogą wskazywać na zapalenie lub uszkodzenie struktur anatomicznych. Diagnostyka powinna uwzględniać badania obrazowe oraz ocenę biomechaniczną stopy, szczególnie u pacjentów z aktywnością fizyczną obciążającą kończynę dolną.
choroba tętnic obwodowych, choroba zwyrodnieniowa stawów, dna moczanowa, hallux rigidus, hallux valgus, kość piętowa, kość skokowa, kość śródstopia, łuszczycowe zapalenie stawów, nerw kulszowy, nerw strzałkowy wspólny, neuropatia obwodowa, obrzęk stopy, osteoporoza, ostroga kostna, palec młotkowaty, płaskostopie, reumatoidalne zapalenie stawów, skręcenie stawu, staw skokowy, staw śródstopno-paliczkowy, torbiel ganglionowa, uraz Lisfranca, wysokie podbicie, zespół cieśni stępu, złamanie stresowe - Leksykon chorób i schorzeń
Ból kości ogonowej (koccydynia) – Patofizjologia i mechanizm
Kość ogonowa (koccyks) składa się z 3-5 zrośniętych kręgów i pełni funkcję podpory ciała podczas siedzenia, będąc miejscem przyczepu mięśni, więzadeł i ścięgien. Koccydynia, czyli ból kości ogonowej, może mieć etiologię urazową (stłuczenia, złamania, podwichnięcia), mikrourazową, pourazową (np. po porodzie), degeneracyjną (choroba zwyrodnieniowa stawów krzyżowo-guzicznych), a także wynikać z zaburzeń ruchomości (hipermobilność lub hipomobilność) stawu krzyżowo-guzicznego. Dodatkowo, czynniki ryzyka obejmują płeć żeńską, otyłość, niedowagę, siedzący tryb życia, aktywności sportowe obciążające kość ogonową oraz wiek. Patofizjologia bólu obejmuje m.in. stan zapalny tkanek okołokostnych, dysfunkcję mięśni dna miednicy oraz nadmierną aktywność zwoju krzyżowo-guzicznego (ganglion impar), co może prowadzić do bólu o charakterze współczulnym. Typowe objawy to ból zlokalizowany w linii środkowej nad kością ogonową, nasilający się podczas siedzenia, wstawania, defekacji czy stosunku płciowego.
badanie per rectum, ból mięśniowo-powięziowy, choroba zwyrodnieniowa stawów, długotrwałe siedzenie, dysfunkcja mięśni dna miednicy, koccydynia, kość ogonowa, mięśnie dna miednicy, ostroga kostna, relaksyna, rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa, torbiel pilonidalna, torbiel Tarlova, uraz kości ogonowej, zapalenie kości i szpiku kostnego, zapalenie stawów krzyżowo-biodrowych, zapalenie szpiku kostnego, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, zmiany zwyrodnieniowe, zwój nieparzysty - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie ścięgna achillesa – Objawy
Zapalenie ścięgna Achillesa to stan zapalny charakteryzujący się bólem, obrzękiem i sztywnością ścięgna łączącego mięsień łydki z kością piętową, często występujący u sportowców i osób mniej aktywnych. Objawy obejmują ból pięty i kostki nasilający się podczas aktywności, poranną sztywność, tkliwość przy palpacji oraz obrzęk. W badaniu klinicznym można stwierdzić pogrubienie ścięgna, obecność guzków 2-6 cm powyżej przyczepu, trzeszczenia, zaczerwienienie i ocieplenie skóry, a w przewlekłych przypadkach zwapnienia i ostrogi kostne. Zapalenie dzieli się na nieinsercyjne (w środkowej części ścięgna) i insercyjne (w miejscu przyczepu do kości piętowej), z różnym przebiegiem i lokalizacją bólu. Diagnostyka opiera się na wywiadzie i badaniu fizykalnym, a w razie potrzeby na USG lub MRI.
badanie fizykalne, badanie obrazowe, ból pięty, degeneracja tkanek, guzek, kontuzja przeciążeniowa, krepitacje, MRI, nawrót choroby, objawy infekcji, obrzęk, ostre zapalenie ścięgna, ostroga kostna, palpacja, pogrubienie ścięgna, przewlekłe zapalenie ścięgna, stan zapalny, sztywność mięśni, tendinitis Achillesa, tendinoza, tkliwość, USG, zapalenie ścięgna Achillesa, zerwanie ścięgna, złogi wapnia, zwapnienia - Leksykon chorób i schorzeń
Ból palców – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Ból palców stóp jest powszechnym problemem klinicznym, którego rokowanie zależy od wielu czynników, w tym płci (kobiety są bardziej narażone), wieku (większe ryzyko u młodszych kobiet), wskaźnika masy ciała (BMI), pronacji stopy (wysokie wartości FPI prawej stopy) oraz subiektywnej oceny stanu zdrowia i problemów z mobilnością. Podobne czynniki prognostyczne występują w bólu pięty podeszwowej (PHP), gdzie ryzyko utrzymywania się dolegliwości wynosi 97,1% po 3 miesiącach, 80,8% po 6 miesiącach i 52,5% po roku. W PHP istotne są także obustronny ból, dłuższy czas trwania objawów, gorszy stan zdrowia stóp oraz negatywne przekonania pacjenta, które pogarszają rokowanie. W przypadku turf toe rokowanie jest korzystne przy odpowiednim leczeniu, natomiast nieleczony uraz może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak zapalenie stawów czy zwichnięcie. Hallux limitus ma zmienne rokowanie zależne od etiologii i leczenia, z możliwością progresji do hallux rigidus przy zapaleniu stawów.
analiza przeżycia, BMI, ból palców stóp, ból pięty podeszwowej, czynnik prognostyczny, czynnik psychospołeczny, Foot Posture Index, hallux limitus, hallux rigidus, leczenie chirurgiczne, leczenie nieoperacyjne, ostroga kostna, praktyka kliniczna, pronacja stopy, stan przewlekły, sztywność palucha, terapia falą uderzeniową, turf toe, uraz palucha, wkładka ortopedyczna, zapalenie stawów, zwichnięcie stawu - Leksykon chorób i schorzeń
Martwica kostna (osteonekroza) – Objawy
Martwica kostna (osteonekroza) to patologiczne obumarcie tkanki kostnej spowodowane zaburzeniem perfuzji, prowadzące do mikrozłamań i zapadnięcia się kości, najczęściej w obrębie biodra, kolana i ramienia. Choroba przebiega w czterech stadiach: przedkolapsowym, wczesnego zapadania się, późnego zapadania się oraz zapalenia stawów, z progresją objawów od bólu przy obciążeniu do bólu spoczynkowego i znacznego ograniczenia ruchomości. Diagnostyka opiera się na obrazowaniu, gdzie MRI jest złotym standardem w wykrywaniu wczesnych zmian, natomiast RTG może być niewrażliwe w początkowych fazach. Martwica może występować obustronnie u 40-80% pacjentów, a tempo progresji jest zmienne, zależne m.in. od rozległości zmian (ponad 50% głowy kości udowej wiąże się z koniecznością artroplastyki) oraz czynników ryzyka takich jak urazy, przewlekłe stosowanie kortykosteroidów, nadmierne spożycie alkoholu (>400 ml tygodniowo przez >6 miesięcy), anemia sierpowata czy stany nadkrzepliwości.
anemia sierpowata, badanie obrazowe, całkowita wymiana stawu, choroba zwyrodnieniowa stawów, dekompresja rdzeniowa, endoprotezoplastyka, martwica kostna, obrzęk szpiku kostnego, obumarcie tkanki kostnej, osteonekroza, ostroga kostna, panewka stawu biodrowego, scyntygrafia kości, stan nadkrzepliwości, terapia komórkami macierzystymi, torbiel kostna, uszkodzenie naczyniowe, zaburzenie autoimmunologiczne, zapalenie stawów - Leksykon chorób i schorzeń
Ucisk nerwu – Epidemiologia
Ucisk nerwu, będący wynikiem kompresji nerwu przez struktury anatomiczne takie jak kości, mięśnie czy ścięgna, jest schorzeniem o istotnym znaczeniu klinicznym, dotykającym około 85 na 100 000 dorosłych rocznie w USA. Najczęściej lokalizuje się w odcinku szyjnym i lędźwiowym kręgosłupa, z dominującym uciskiem korzeni nerwowych C7 (ponad 50% przypadków) i C6 (około 25%) w radikulopatii szyjnej. Epidemiologicznie, radikulopatia szyjna wykazuje roczną zapadalność 83,2/100 000 mieszkańców, z wyższą częstością u mężczyzn (107,3/100 000) niż u kobiet (63,5/100 000), a szczyt zachorowań przypada na wiek 50-54 lata (202,9/100 000). Czynniki ryzyka obejmują wiek, otyłość, ciążę, powtarzalne czynności, urazy, cukrzycę, choroby tarczycy oraz reumatoidalne zapalenie stawów. Diagnostyka opiera się na badaniach klinicznych, EMG, MRI oraz CT, z EMG jako złotym standardem w ocenie stopnia uszkodzenia nerwu.
badanie elektrodiagnostyczne, choroba zwyrodnieniowa dysków, cukrzyca insulinozależna, kompresja nerwu, kortykosteroid, korzeń nerwowy, nerw kulszowy, nerw pośrodkowy, neuropatia cukrzycowa, odcinek piersiowy kręgosłupa, ostroga kostna, przepuklina dysku, radikulopatia, radikulopatia lędźwiowa, radikulopatia szyjna, reumatoidalne zapalenie stawów, rezonans magnetyczny, rwa kulszowa, spondyloza szyjna, stenoza kręgosłupa, tomografia komputerowa, zapalenie kręgosłupa, zapalenie nerwu łokciowego, zapalenie stawów, zespół cieśni nadgarstka - Leksykon chorób i schorzeń
Osteofity – Leczenie
Osteofity, czyli kostne wyrośla powstające głównie w okolicach stawów w wyniku procesów zwyrodnieniowych lub urazów, wymagają leczenia u około 40% pacjentów, zwłaszcza gdy powodują ból, ograniczenie ruchomości, uszkodzenie tkanek lub ucisk na struktury nerwowe. Leczenie farmakologiczne obejmuje stosowanie NLPZ (ibuprofen, naproksen, diklofenak), paracetamolu, leków rozluźniających mięśnie oraz miejscowych żeli przeciwbólowych. W przypadku braku skuteczności farmakoterapii doustnej, możliwe są iniekcje kortykosteroidowe (do 3 razy w roku), kwasu hialuronowego, osocza bogatopłytkowego (PRP) oraz fluoroskopowe podawanie leków. Fizjoterapia, obejmująca ćwiczenia wzmacniające i rozciągające, terapię manualną, ultradźwięki, stymulację elektryczną, masaż tkanek głębokich i jonoforezę, odgrywa kluczową rolę w poprawie funkcji stawów i redukcji bólu.
ablacja częstotliwością radiową, artroskopia, Boswellia serrata, chondroityna, choroba zwyrodnieniowa stawów, diklofenak, dyskektomia, foraminotomia, glukozamina, ibuprofen, iniekcja kortykosteroidowa, jonoforeza, kurkumina, kwas hialuronowy, kwasy omega-3, laminektomia, laminotomia, lek rozluźniający mięśnie, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, osocze bogatopłytkowe, osteofit, ostroga kostna, paracetamol, proces zwyrodnieniowy, pulsujące pole elektromagnetyczne, rozcięgno podeszwowe, stymulacja elektryczna, terapia chiropraktyczna, terapia falami uderzeniowymi, terapia SoftWave, ucisk nerwu, ultradźwięki, wyrośla kostne - Leksykon chorób i schorzeń
Ból kończyny resztkowej – Etiologia i przyczyny
Ból kończyny resztkowej (residual limb pain) dotyka 50-80% pacjentów po amputacji i różni się od bólu fantomowego, choć oba mogą współistnieć. Etiologia bólu jest wieloczynnikowa, obejmując niedokrwienie spowodowane chorobą naczyń obwodowych, uszkodzenia naczyń podczas amputacji oraz zwężenia naczyń zaopatrujących kikut. Neuropatia i nerwiaki powstające w miejscu przecięcia nerwów są główną przyczyną bólu neuropatycznego, który manifestuje się jako ból elektryczny, przeszywający, mrowienie lub palący, często nasilany przez ucisk protezy. Centralna sensytyzacja w rdzeniu kręgowym, związana z nadaktywnością receptorów NMDA, potęguje dolegliwości. Dodatkowo, osteofity, heterotopowe kostnienie, nieprawidłowe pokrycie tkanek miękkich oraz problemy z dopasowaniem protezy mogą generować ból mechaniczny. Infekcje tkanek miękkich i kości (osteomyelitis) występują u 20-41% pacjentów po amputacji, szczególnie w przypadku amputacji jednoetapowej, i stanowią istotny czynnik bólu.
ból fantomowy, ból kikuta, ból kończyny resztkowej, ból neuropatyczny, ból przewlekły, centralna sensytyzacja, choroba naczyń obwodowych, choroba tętnic obwodowych, heterotopowe kostnienie, kanał sodowy, kość blaszkowata, nerwiak, neurokinina, niedokrwienie tkanek, osteofit, osteoporoza, ostroga kostna, przeszczep naczyniowy, punkt spustowy, receptor NMDA, substancja P, tachykinina, tkanka bliznowata, zaburzenie nerwowe, zapalenie szpiku kostnego, zespół bólu przewlekłego - Leksykon chorób i schorzeń
Ból kości ogonowej (koccydynia) – Etiologia i przyczyny
Koccydynia, czyli ból kości ogonowej, dotyka głównie kobiety (5-krotnie częściej niż mężczyzn) oraz osoby z nadwagą lub otyłością (ryzyko wzrasta trzykrotnie). Najczęstszą etiologią są urazy zewnętrzne (upadki na kość guziczną, prowadzące do stłuczeń, przemieszczeń lub złamań) oraz przeciążenia wynikające z długotrwałego siedzenia na twardych powierzchniach, szczególnie u osób pracujących przy biurku, kierowców i sportowców (kolarstwo, wioślarstwo). W ostatnim trymestrze ciąży i podczas porodu siodłowego dochodzi do rozmiękczenia tkanek i możliwych urazów kości ogonowej. Patogeneza obejmuje także zmiany zwyrodnieniowe stawów krzyżowo-ogonowych, hipermobilność lub hipomobilność kości ogonowej, ostrogi kostne oraz warianty morfologiczne kości. W rzadkich przypadkach ból może być objawem nowotworów (np. chordoma, rak prostaty, rak jelita grubego), infekcji (osteomyelitis) lub torbieli pilonidalnych.
choroba zwyrodnieniowa stawów, hipermobilność, hipermobilność stawu, hipomobilność, hipomobilność stawu, koccydynia, kość krzyżowa, kość ogonowa, mięśnie dna miednicy, osteoartroza, ostroga kostna, przepuklina dysku lędźwiowego, rak jelita grubego, rak prostaty, stan zapalny, staw krzyżowo-ogonowy, struniak, torbiel włosowa, zaburzenia somatyzacyjne, zapalenie kości i szpiku, zapalenie okostnej, złamanie kości ogonowej