plazmidowa AmpC

Plazmidowa AmpC to rodzaj β-laktamazy kodowanej przez geny znajdujące się na plazmidach, które są ruchomymi elementami genetycznymi bakterii. W przeciwieństwie do chromosomalnych β-laktamaz AmpC, plazmidowe enzymy AmpC mogą być łatwo przekazywane między różnymi szczepami bakterii, co przyczynia się do szybkiego rozprzestrzeniania się oporności na antybiotyki.

Enzymy plazmidowe AmpC hydrolizują penicyliny, cefalosporyny (w tym cefalosporyny III generacji) oraz połączenia β-laktamów z inhibitorami β-laktamaz (np. amoksycylina z kwasem klawulanowym). Ich aktywność nie jest hamowana przez klasyczne inhibitory β-laktamaz, co stanowi istotny problem terapeutyczny.

Najczęściej plazmidowe AmpC występują u bakterii z rodziny Enterobacteriaceae, takich jak Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae czy Proteus mirabilis. Infekcje wywołane przez szczepy produkujące plazmidowe AmpC są trudne w leczeniu, a opcje terapeutyczne są ograniczone głównie do karbapenemów, cefalosporyn IV generacji oraz niektórych nowych kombinacji β-laktamów z inhibitorami.

Diagnostyka zakażeń wywołanych przez bakterie produkujące plazmidowe AmpC opiera się na testach fenotypowych oraz metodach molekularnych wykrywających geny odpowiedzialne za produkcję tych enzymów. W praktyce klinicznej istotne jest monitorowanie występowania tych mechanizmów oporności i racjonalne stosowanie antybiotyków, aby ograniczyć selekcję i rozprzestrzenianie się szczepów wieloopornych.