przerost śródzrazikowy wątroby

Przerost śródzrazikowy wątroby (ang. intercellular hepatic hypertrophy) to patologiczny stan charakteryzujący się zwiększeniem objętości hepatocytów (komórek wątrobowych) w obrębie zrazików wątrobowych, będących podstawowymi jednostkami strukturalnymi i czynnościowymi wątroby. Ten rodzaj przerostu dotyczy zwiększenia masy komórkowej w centralnej części zrazika, co może prowadzić do zaburzenia architektury wątroby.

Przerost śródzrazikowy jest zwykle odpowiedzią adaptacyjną na różne czynniki, takie jak ekspozycja na toksyny, leki, alkohol, lub może wynikać z chorób metabolicznych. W obrazie histopatologicznym obserwuje się powiększenie hepatocytów, które mogą zawierać obfitą cytoplazmę, czasem z towarzyszącymi zmianami tłuszczowymi lub glikogenowymi. Zmiany te mogą być odwracalne po ustąpieniu czynnika wywołującego.

Diagnostyka przerostu śródzrazikowego wątroby opiera się głównie na badaniu histopatologicznym materiału pobranego podczas biopsji wątroby. W badaniach obrazowych, takich jak USG, TK czy MRI, zmiany te mogą być trudne do uwidocznienia, szczególnie we wczesnych stadiach. Leczenie skupia się na eliminacji czynnika wywołującego oraz podtrzymywaniu funkcji wątroby, aby zapobiec progresji do bardziej zaawansowanych stanów chorobowych, takich jak włóknienie czy marskość.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Eslikarbazepina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Octan eslikarbazepiny, substancja czynna preparatu Eslibon, wykazuje w badaniach przedklinicznych specyficzny profil toksyczności, obejmujący nefrotoksyczność u szczurów, przerost śródzrazikowy wątroby oraz zwiększoną częstość guzów wątrobowych u myszy, co może być związane z indukcją enzymów mikrosomalnych. Nefrotoksyczność ta nie została potwierdzona u innych gatunków (myszy, psy) i jest interpretowana jako zaostrzenie przewlekłej nefropatii specyficznej dla szczurów. W badaniach na młodych psach zaobserwowano zmniejszenie zawartości składników mineralnych i gęstości mineralnej kości przy ekspozycji na dawki niższe niż kliniczne u dzieci, co wskazuje na potencjalne ryzyko dla układu kostnego u pacjentów pediatrycznych. Badania genotoksyczności nie wykazały istotnego ryzyka dla człowieka.
badanie okołoporodowe, ciałko żółte, enzymy mikrosomalne wątroby, genotoksyczność, gęstość mineralna kości, metabolit, nefropatia, nefrotoksyczność, octan eslikarbazepiny, płodność, potencjał rakotwórczy, przerost śródzrazikowy wątroby, rozwój płciowy, teratogenność, toksyczność wielokrotna, wada szkieletowa, wskaźnik implantacji, zaburzenie kostnienia
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Eslibon 600 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa octanu eslikarbazepiny wykazały, że działania niepożądane obserwowane u zwierząt występowały przy stężeniach znacznie niższych niż stosowane klinicznie, co utrudnia precyzyjne określenie marginesów bezpieczeństwa. W badaniach toksyczności po wielokrotnym podaniu u szczurów stwierdzono nefrotoksyczność, interpretowaną jako zaostrzenie przewlekłej nefropatii specyficznej dla tego gatunku, nieobserwowaną u myszy i psów. U myszy i szczurów odnotowano przerost śródzrazikowy wątroby oraz zwiększoną częstość guzów wątroby u myszy, co wiąże się z indukcją enzymów mikrosomalnych, jednak efekt ten nie występował u pacjentów. Badania na młodych psach wykazały podobny profil toksyczności jak u dorosłych, natomiast u samic poddanych 10-miesięcznemu badaniu zaobserwowano zmniejszenie zawartości składników mineralnych i gęstości mineralnej kości, co sugeruje wpływ na metabolizm kostny u rozwijających się organizmów. Wyniki badań genotoksyczności nie wskazują na istotne ryzyko mutagenne dla ludzi.
działanie teratogenne, enzymy mikrosomalne, eslikarbazepina, genotoksyczność, gęstość mineralna kości, metabolit, model zwierzęcy, nefropatia, nefrotoksyczność, octan eslikarbazepiny, opóźnienie kostnienia, potencjał rakotwórczy, przerost śródzrazikowy wątroby, rozwój płciowy, toksyczność wielokrotnego podania, wada szkieletowa, wskaźnik implantacji
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Eslibon 200 mg

Badania przedkliniczne octanu eslikarbazepiny wykazały, że działania niepożądane u zwierząt pojawiały się przy ekspozycji na stężenia znacznie niższe niż kliniczne, co utrudnia jednoznaczne określenie marginesów bezpieczeństwa. W badaniach toksyczności wielokrotnego podawania zaobserwowano nefrotoksyczność u szczurów, przerost śródzrazikowy wątroby u myszy i szczurów oraz zwiększoną częstość guzów wątroby u myszy, związane z indukcją enzymów mikrosomalnych, zjawiskiem nieobserwowanym klinicznie. U młodych psów profil toksyczności był podobny do dorosłych, jednak w długoterminowym badaniu 10-miesięcznym przy wysokich dawkach odnotowano istotne zmiany w układzie kostnym, w tym zmniejszenie gęstości mineralnej kości, zwłaszcza w kręgach lędźwiowych i kości udowej, przy ekspozycji niższej niż u dzieci. Badania genotoksyczności nie wykazały działania mutagennego, co jest istotne dla bezpieczeństwa długoterminowego stosowania leku.
badanie okołoporodowe, ciałko żółte, dojrzewanie płciowe, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, enzym mikrosomalny, eslikarbazepina, genotoksyczność, gęstość mineralna kości, guz wątroby, kostnienie, metabolit farmakologicznie czynny, nefrotoksyczność, octan eslikarbazepiny, profil bezpieczeństwa, przerost śródzrazikowy wątroby, przewlekła postępująca nefropatia, rakotwórczość, rozwój płciowy, toksyczność narządowa, wada szkieletu, wada trzewi, wskaźnik implantacji
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Eslibon 400 mg

Przedkliniczne badania toksyczności octanu eslikarbazepiny, substancji czynnej leku Eslibon, wykazały nefrotoksyczność u szczurów, interpretowaną jako zaostrzenie przewlekłej nefropatii szczurów, bez podobnych efektów u myszy i psów. Wątroba myszy i szczurów wykazywała przerost śródzrazikowy oraz zwiększoną częstość guzów wątroby, co wiązano z indukcją enzymów mikrosomalnych, jednak nie obserwowano tego u pacjentów. U młodych psów przy wysokich dawkach, poniżej klinicznych poziomów ekspozycji u dzieci, stwierdzono zmniejszenie gęstości mineralnej kości, zwłaszcza w kręgach lędźwiowych i kości udowej. Badania genotoksyczności nie wykazały istotnego ryzyka dla człowieka, co jest ważne dla oceny bezpieczeństwa leku.
badanie genotoksyczności, badanie przedkliniczne, czynny metabolit, działanie niepożądane, guz wątroby, indukcja wątrobowych enzymów mikrosomalnych, nefrotoksyczność, octan eslikarbazepiny, opóźnienie kostnienia, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, przerost śródzrazikowy wątroby, przewlekła postępująca nefropatia, rozwój płciowy, rozwój postnatalny, toksyczność narządowa, toksyczność nerkowa, toksyczność rozwojowa, wada szkieletu, wada trzewi, wpływ na płodność, wpływ na rozrodczość, wskaźnik implantacji, zmniejszenie gęstości mineralnej kości

przerost śródzrazikowy wątroby

Powiązane wpisy

Eslikarbazepina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Eslibon 600 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Eslibon 200 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Eslibon 400 mg