nieżyt naczynioruchowy
Nieżyt naczynioruchowy (rhinitis vasomotorica) to przewlekły stan zapalny błony śluzowej nosa, charakteryzujący się nadreaktywnością naczyń krwionośnych bez udziału mechanizmów alergicznych. Pacjenci zgłaszają uciążliwe objawy takie jak: obrzęk błony śluzowej nosa, wodnisty wyciek, uczucie zatkanego nosa i kichanie. W przeciwieństwie do alergicznego nieżytu nosa, nie stwierdza się obecności swoistych przeciwciał IgE.
Patofizjologia schorzenia obejmuje zaburzenia równowagi autonomicznego układu nerwowego z przewagą układu przywspółczulnego, co prowadzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych i zwiększonej przepuszczalności. Czynnikami wyzwalającymi są m.in. zmiany temperatur, wilgotność powietrza, dym tytoniowy, silne zapachy, stres emocjonalny oraz spożycie gorących napojów czy alkoholu.
Diagnostyka różnicowa nieżytu naczynioruchowego powinna wykluczyć alergiczny nieżyt nosa, nieżyt polekowy, infekcyjny oraz anatomiczne przyczyny niedrożności nosa. W leczeniu stosuje się miejscowe kortykosteroidy, leki przeciwhistaminowe nowej generacji oraz ipratropium. W wybranych przypadkach skuteczna może być krioterapia lub metody chirurgiczne, takie jak laserowa redukcja małżowin nosowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Niealergiczny nieżyt nosa – Diagnostyka i diagnoza
Niealergiczny nieżyt nosa (NNN), zwany również nieżytem naczynioruchowym, to przewlekły stan zapalny błony śluzowej nosa, charakteryzujący się obrzękiem, wodnistym wyciekiem, kichaniem i uczuciem zatkania nosa, bez udziału mechanizmów immunologicznych zależnych od IgE. Diagnostyka opiera się na wykluczeniu alergicznego nieżytu nosa poprzez szczegółowy wywiad, badanie przedmiotowe, testy skórne i oznaczenie swoistych przeciwciał IgE, które w NNN są negatywne. W diagnostyce różnicowej uwzględnia się także infekcje, przewlekłe zapalenie zatok, polekowy nieżyt nosa oraz inne przyczyny strukturalne, które można wykluczyć za pomocą endoskopii nosa, tomografii komputerowej lub rezonansu magnetycznego. Badanie cytologiczne wydzieliny nosowej pozwala na identyfikację podtypu NARES, charakteryzującego się obecnością eozynofilów (>20% komórek) przy braku cech atopii.
alergiczny nieżyt nosa, atroficzny nieżyt nosa, błona śluzowa nosa, cytologia nosa, donosowy glikokortykosteroid, endoskopia nosa, gustatory rhinitis, hormonalny nieżyt nosa, infekcyjny nieżyt nosa, mieszany nieżyt nosa, naczynioruchowy nieżyt nosa, NARES, niealergiczny nieżyt nosa, niealergiczny nieżyt nosa z eozynofilią, nieżyt naczynioruchowy, nieżyt nosa pokarmowy, nieżyt nosa zawodowy, obrzęk błony śluzowej, polekowy nieżyt nosa, polip nosa, przerost małżowin nosowych, przewlekłe zapalenie zatok przynosowych, rezonans magnetyczny, rhinitis medicamentosa, rynoskopia, skrzywienie przegrody nosowej, swoiste przeciwciało IgE, test skórny, tomografia komputerowa zatok przynosowych - Leksykon chorób i schorzeń
Alergiczny nieżyt nosa – Diagnostyka i diagnoza
Alergiczny nieżyt nosa (ANN) to IgE-zależna reakcja zapalna błony śluzowej nosa, dotykająca 10-30% populacji, charakteryzująca się objawami takimi jak kichanie, świąd, wodnisty wyciek i uczucie zatkania nosa. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie (czas występowania objawów, czynniki wyzwalające, nasilenie, współistniejące choroby) oraz badaniu fizykalnym, które może ujawnić m.in. bladą, obrzękniętą błonę śluzową, przezroczystą wydzielinę, przekrwienie spojówek i charakterystyczne objawy jak „allergic shiners” czy linie Dennie-Morgana. Klasyfikacja ANN uwzględnia sezonowość (sezonowy vs. całoroczny), czas trwania objawów (intermitujący vs. przetrwały) oraz nasilenie (łagodny vs. umiarkowany/ciężki). Testy alergiczne, w tym skórne testy punktowe i śródskórne, oznaczenie swoistych IgE (sIgE) w surowicy oraz nosowa próba prowokacyjna (NAC), stanowią złoty standard potwierdzenia diagnozy i identyfikacji alergenów. Dodatkowo, badania takie jak cytologia nosa, test aktywacji bazofilów (BAT) oraz rynomanometria wspomagają ocenę stanu pacjenta.
alergia na sierść zwierząt, alergiczny nieżyt nosa, allergic shiners, astma, astma oskrzelowa, atopowe zapalenie skóry, błona śluzowa nosa, całoroczny alergiczny nieżyt nosa, cytologia nosa, eozynofilia, glikokortykosteroid donosowy, immunoterapia alergenowa, infekcyjny nieżyt nosa, klasyfikacja ARIA, lek przeciwhistaminowy, miejscowy alergiczny nieżyt nosa, mieszany nieżyt nosa, NARES, niealergiczny nieżyt nosa, nieżyt naczynioruchowy, obrzęk błony śluzowej, oddychanie przez usta, przekrwienie spojówek, przerost małżowin nosowych, pyłki roślin, rezonans magnetyczny, roztocze kurzu domowego, rynomanometria, rynometria akustyczna, sezonowy alergiczny nieżyt nosa, skrzywienie przegrody nosowej, stężenie IgE, świąd nosa, swoiste IgE, test aktywacji bazofilów, test punktowy, test RAST, test śródskórny, tomografia komputerowa, wyciek z nosa, zapalenie zatok przynosowych - Leksykon substancji czynnych
Benzylopenicylina – Działania niepożądane
Benzylopenicylina (penicylina G) jest beta-laktamowym antybiotykiem o szerokim spektrum działania, stosowanym w leczeniu licznych zakażeń bakteryjnych. Pomimo wysokiej skuteczności, jej stosowanie wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych o różnym nasileniu i częstości. Najpoważniejsze reakcje to nadwrażliwość, w tym wstrząs anafilaktyczny (bardzo rzadko), obrzęk naczynioruchowy (rzadko) oraz zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (bardzo rzadko). Często obserwuje się reakcje skórne, takie jak pokrzywka, świąd i wysypki, a także zaburzenia hematologiczne: neutropenię, eozynofilię, trombocytopenię i niedokrwistość hemolityczną, szczególnie przy dużych dawkach. Neurologiczne objawy obejmują bóle głowy, pobudzenie, splątanie, a w rzadkich przypadkach poprzeczne zapalenie rdzenia czy śpiączkę. U pacjentów z niewydolnością nerek i przy dużych dawkach benzylopenicyliny potasowej istnieje ryzyko hiperkaliemii z objawami zatrucia potasem.
aminotransferaza, antybiotyk beta-laktamowy, arytmia, astma oskrzelowa, benzylopenicylina, bezdech, choroba posurowicza, Clostridioides difficile, eozynofilia, fosfataza alkaliczna, hiperkaliemia, hipoksja, kandydoza, kiła, krwiomocz, limfadenopatia, małopłytkowość, mioliza, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, nieżyt naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy, pęcherz neurogenny, pęcherzowe złuszczające zapalenie skóry, penicylina G, pokrzywka, poprzeczne zapalenie rdzenia, rabdomioliza, reakcja Jarischa-Herxheimera, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia rytmu serca, zakrzepowe zapalenie żył, zatrucie potasem, zespół Hoignè, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Niealergiczny nieżyt nosa – Patofizjologia i mechanizm
Niealergiczny nieżyt nosa (NAR) to heterogenna grupa schorzeń charakteryzujących się przewlekłymi objawami nosowymi, takimi jak przekrwienie i wyciek, niezwiązanymi z reakcją IgE. Patogeneza NAR obejmuje dysregulację autonomicznego układu nerwowego, w tym zaburzenie równowagi między przywspółczulnymi a współczulnymi impulsami nerwowymi, co prowadzi do nadmiernej sekrecji śluzu i przekrwienia błony śluzowej nosa. Kluczową rolę odgrywają również neurogenne procesy zapalne, aktywacja receptorów TRP (zwłaszcza TRPV1 i TRPA1) oraz uwalnianie neuropeptydów, takich jak CGRP i substancja P, które nasilają obrzęk i wydzielanie. W podtypie NARES obserwuje się zwiększoną eozynofilię w wydzielinie nosowej mimo ujemnych testów alergicznych, a w niektórych przypadkach wykryto podwyższone poziomy przeciwciał IgG1 i IgG4 przeciwko IgE, sugerując mechanizmy autoimmunologiczne. Lokalna produkcja IgE w błonie śluzowej nosa (LAR) może tłumaczyć odpowiedź na leczenie podobne do alergicznego nieżytu nosa. Histopatologicznie w NAR stwierdza się metaplazję nabłonka, zwłóknienie blaszki właściwej i zmniejszenie wielkości gruczołów, co prowadzi do hipersekrecji mucyny i upośledzenia oczyszczania wydzieliny.
autonomiczny układ nerwowy, białko wiążące RNA indukowane zimnem, bromek ipratropium, degranulacja komórek tucznych, dysfagia, glikokortykosteroidy donosowe, kapsaicyna, komórki kubkowe, lokalny alergiczny nieżyt nosa, nerw trójdzielny, niealergiczny nieżyt nosa, niealergiczny nieżyt nosa z eozynofilią, nieżyt naczynioruchowy, nieżyt nosa atroficzny, nieżyt nosa hormonalny, nieżyt nosa polekowy, nieżyt nosa zawodowy, peptyd związany z genem kalcytoniny, przekrwienie błony śluzowej nosa, przywspółczulny układ nerwowy, receptor czynnika wzrostu naskórka, receptor TRP, substancja P, sygnalizacja interferonu, toksyna botulinowa, współczulny układ nerwowy