ciemię przednie

Ciemię przednie (łac. fonticulus anterior, ang. anterior fontanelle) to elastyczne, miękkie, niekostne miejsce na czaszce noworodka znajdujące się w przedniej części głowy, na przecięciu szwów strzałkowego i wieńcowego. Jest największym spośród wszystkich ciemion i zazwyczaj ma kształt rombu.

Fizjologicznie ciemię przednie jest wyczuwalne jako miękkie, lekko zapadające się zagłębienie. W warunkach prawidłowych może ulegać nieznacznym tętniącym ruchom związanym z pulsacją naczyń mózgowych. Tuż po urodzeniu jego wymiary wynoszą zazwyczaj 2-3 cm, by następnie powiększyć się do około 3-4 cm w wieku 2-3 miesięcy.

Ciemię przednie stopniowo ulega zarośnięciu, co następuje zwykle między 9 a 18 miesiącem życia (średnio około 13-14 miesiąca). Zarośnięcie przed 3 miesiącem życia jest nieprawidłowe i może sugerować kraniosynostozę. Z kolei zbyt późne zarośnięcie (po 24 miesiącu) może wskazywać na zaburzenia metaboliczne, niedoczynność tarczycy lub krzywicę.

W badaniu pediatrycznym ocena ciemienia przedniego stanowi ważny element diagnostyczny. Uwypuklone, napięte ciemię może świadczyć o podwyższonym ciśnieniu śródczaszkowym, zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych lub wodogłowiu. Natomiast nadmiernie zapadnięte ciemię jest typowym objawem odwodnienia organizmu dziecka.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl