zaburzenie przewodnictwa w sercu
Zaburzenie przewodnictwa w sercu to stan, w którym dochodzi do nieprawidłowego przewodzenia impulsów elektrycznych odpowiedzialnych za prawidłowy rytm pracy serca. Impulsy te generowane są w węźle zatokowo-przedsionkowym, a następnie przewodzone przez tkankę mięśniową przedsionków, węzeł przedsionkowo-komorowy, pęczek Hisa, jego odnogi oraz włókna Purkinjego do komór serca.
Zaburzenia przewodnictwa mogą występować na różnych poziomach układu bodźco-przewodzącego, prowadząc do bloków przedsionkowo-komorowych (I, II lub III stopnia), bloków odnóg pęczka Hisa (prawej lub lewej odnogi, lub ich gałęzi) czy też zespołu preekscytacji. Ich przyczyną mogą być zarówno choroby strukturalne serca (choroba niedokrwienna, kardiomiopatia, wady zastawkowe), jak i zaburzenia elektrolitowe, działania niepożądane leków, infekcje czy choroby autoimmunologiczne.
Diagnostyka zaburzeń przewodnictwa opiera się głównie na badaniu EKG, które pozwala ocenić czas trwania odstępów PR, QRS oraz obecność cech bloku odnóg pęczka Hisa. W przypadkach przemijających zaburzeń konieczne może być wykonanie 24-godzinnego monitorowania EKG metodą Holtera. Leczenie zależy od rodzaju i przyczyny zaburzenia oraz objawów klinicznych, a w najcięższych przypadkach może wymagać implantacji układu stymulującego serce.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Legrex 90 mg
Przedawkowanie tikagreloru, substancji czynnej leku Legrex (90 mg), może prowadzić do poważnych powikłań klinicznych, w tym toksyczności żołądkowo-jelitowej (nudności, wymioty, bóle brzucha, biegunka), duszności oraz zaburzeń przewodnictwa sercowego, takich jak pauzy komorowe widoczne w EKG. Objawy te wykazują zależność od dawki, przy czym badania kliniczne wykazały względnie dobrą tolerancję pojedynczych dawek do 900 mg (10-krotność dawki terapeutycznej). Najistotniejszym zagrożeniem jest nasilone hamowanie agregacji płytek krwi, prowadzące do wydłużonego czasu krwawienia i zwiększonego ryzyka powikłań krwotocznych, które rośnie proporcjonalnie do dawki tikagreloru.
agregacja płytek krwi, antidotum, biegunka, ból brzucha, dializa, duszność, działanie przeciwpłytkowe, EKG, nudności i wymioty, objaw niepożądany, pauza komorowa, powikłanie krwotoczne, przedawkowanie tikagreloru, receptor P2Y12, tabletka powlekana, tikagrelor, toksyczność żołądkowo-jelitowa, transfuzja płytek krwi, trudność w oddychaniu, układ krzepnięcia, układ oddechowy, układ pokarmowy, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie przewodnictwa, zaburzenie przewodnictwa w sercu - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lacipil 4 mg
Przedawkowanie lacydypiny, antagonisty kanałów wapniowych z grupy dihydropirydyn, prowadzi do nadmiernego rozszerzenia naczyń obwodowych, co skutkuje długotrwałym obniżeniem ciśnienia tętniczego oraz tachykardią odruchową. W niektórych przypadkach może wystąpić paradoksalna bradykardia lub wydłużenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, związane z bezpośrednim wpływem leku na węzeł zatokowy i układ przewodzący serca. Objawy te wynikają z farmakologicznej blokady kanałów wapniowych w mięśniówce gładkiej naczyń oraz tkance przewodzącej serca. Warto podkreślić, że lacydypina charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (>95%), co ogranicza skuteczność hemodializy w eliminacji leku.
antagonista wapnia, atropina, beta-bloker, blokada kanałów wapniowych, bradykardia, chlorek wapnia, EKG, fenylefryna, glukagon, hemodializa, hipotensja, lacydypina, leczenie objawowe, monitorowanie hemodynamiczne, noradrenalina, obniżenie ciśnienia tętniczego, odtrutka, pochodna dihydropirydyny, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, rozszerzenie naczyń obwodowych, stymulacja elektryczna serca, tachykardia odruchowa, wazopresor, węzeł zatokowy, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie przewodnictwa w sercu