zapalenie jajników
Zapalenie jajników (oophoritis) to stan zapalny dotyczący jednego lub obu jajników, często występujący jako część zespołu zapalenia przydatków (PID – Pelvic Inflammatory Disease). Najczęstszą przyczyną są infekcje bakteryjne, w tym zakażenia przenoszone drogą płciową, szczególnie wywołane przez Chlamydia trachomatis i Neisseria gonorrhoeae. Zakażenie może rozprzestrzeniać się wstępująco z szyjki macicy przez macicę i jajowody do jajników.
Objawy zapalenia jajników obejmują ból w dolnej części brzucha (często obustronny), gorączkę, nieprawidłowe krwawienia z dróg rodnych, bolesne współżycie płciowe oraz czasami nudności i wymioty. W badaniu fizykalnym stwierdza się bolesność podczas badania ginekologicznego oraz niekiedy wyczuwalny opór w przydatkach.
Diagnostyka opiera się na badaniu ginekologicznym, badaniach laboratoryjnych (podwyższone CRP, OB, leukocytoza), badaniach mikrobiologicznych oraz obrazowaniu (USG przezpochwowe, czasem tomografia komputerowa lub rezonans magnetyczny). Różnicowanie obejmuje ciążę pozamaciczną, skręt przydatków, pęknięcie torbieli jajnika i zapalenie wyrostka robaczkowego.
Leczenie zapalenia jajników polega na antybiotykoterapii empirycznej o szerokim spektrum, często w kombinacji kilku antybiotyków działających na prawdopodobne patogeny. W ciężkich przypadkach lub przy braku odpowiedzi na leczenie zachowawcze może być konieczna interwencja chirurgiczna. Nieleczone zapalenie jajników może prowadzić do poważnych powikłań, w tym niepłodności, przewlekłego bólu miednicy, ropni jajnikowo-jajowodowych oraz zwiększonego ryzyka ciąży pozamacicznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Cefobid 1 g
Cefoperazon (Cefobid) to cefalosporyna III generacji o szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego, dostępna w postaci proszku do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań i infuzji, zawierającego 1 g substancji czynnej w formie soli sodowej. Lek jest wskazany w leczeniu zakażeń dróg oddechowych (górnych i dolnych), dróg moczowych, zakażeń wewnątrz jamy brzusznej, posocznicy, zakażeń skóry i tkanek miękkich oraz zakażeń układu rozrodczego. Cefoperazon znajduje również zastosowanie w profilaktyce zakażeń pooperacyjnych w różnych procedurach chirurgicznych, w tym w obrębie jamy brzusznej, miednicy, układu kardiologicznego i ortopedycznego. Podawany jest wyłącznie pozajelitowo, domięśniowo lub dożylnie, a dawkowanie wymaga modyfikacji u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek ze względu na wydalanie leku z żółcią.
aminoglikozyd, cefoperazon, cellulitis, działanie nefrotoksyczne, endometritis, histerektomia, leczenie skojarzone, Neisseria gonorrhoeae, odmiedniczkowe zapalenie nerek, posocznica, prostatektomia, resekcja jelita, ropień płuca, ropień skórny, ropień wewnątrzbrzuszny, rzeżączka, sepsa, zakażenie dróg moczowych, zakażenie dróg oddechowych, zakażenie pooperacyjne, zapalenie błony śluzowej macicy, zapalenie cewki moczowej, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie jajników, zapalenie jajowodów, zapalenie miednicy mniejszej, zapalenie oskrzeli, zapalenie otrzewnej, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie płuc, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie zatok przynosowych - Leksykon chorób i schorzeń
Świnka – Objawy
Świnka (parotitis epidemica) to ostra wirusowa infekcja wywołana przez wirus świnki, charakteryzująca się obrzękiem i bolesnym powiększeniem gruczołów ślinowych, głównie przyusznych. Okres inkubacji wynosi 12-25 dni (średnio 16-18 dni), a zakaźność utrzymuje się od 2-3 dni przed do 5 dni po wystąpieniu obrzęku. Przebieg kliniczny rozpoczyna się fazą prodromalną z gorączką do 39,5-40°C, bólami głowy, mięśni i stawów, a następnie pojawia się charakterystyczny obrzęk ślinianek przyusznych, utrzymujący się zwykle 5-7 dni. U 60-70% zakażonych występuje obrzęk ślinianek, a u 20-40% infekcja przebiega bezobjawowo. Po przebyciu choroby rozwija się trwała odporność. Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym i wywiadzie epidemiologicznym, brak jest specyficznego leczenia przeciwwirusowego, terapia jest objawowa.
atrofia, bezpłodność, encephalitis, epididymitis, faza prodromalna, mastitis, objawy grypopodobne, obrzęk gruczołów ślinowych, okres inkubacji, oophoritis, orchitis, parotitis, parotitis epidemica, ślinianka podjęzykowa, ślinianka podżuchwowa, ślinianka przyuszna, utrata słuchu, wirus świnki, zapalenie jąder, zapalenie jajników, zapalenie mózgu, zapalenie najądrzy, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie opon mózgowych, zapalenie ślinianek przyusznych, zapalenie trzustki - Leksykon chorób i schorzeń
Odra, świnka i różyczka – Objawy
Szczepionka MMR, zawierająca żywe, atenuowane wirusy odry, świnki i różyczki, wykazuje wysoką skuteczność immunologiczną: pojedyncza dawka zapewnia około 93% ochrony przed odrą, 78% przed świnką i 97% przed różyczką, a po dwóch dawkach skuteczność wzrasta do 97% i 88% odpowiednio dla odry i świnki. Reakcje poszczepienne pojawiają się w charakterystycznych przedziałach czasowych odpowiadających poszczególnym komponentom: objawy odry występują zwykle 7-12 dni po szczepieniu, świnki około 2-3 tygodni, a różyczki 1-3 tygodnie po podaniu preparatu. Najczęstsze działania niepożądane to miejscowe reakcje w miejscu iniekcji (ból, zaczerwienienie, obrzęk u około 10% pacjentów) oraz łagodne objawy ogólnoustrojowe, takie jak gorączka do 38°C (około 10%), zmęczenie, ból głowy, kaszel, nudności i biegunka. Wysypka poszczepienna jest przemijająca i nie zakaźna.
anafilaksja, drgawki gorączkowe, duszność, encephalitis, małopłytkowość immunologiczna, niemiecka odra, ochrona immunologiczna, odra, plamki Koplika, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja poszczepienna, szczepionka MMR, zaczerwienienie i obrzęk, zapalenie gruczołów ślinowych, zapalenie jąder, zapalenie jajników, zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc, zapalenie spojówek, zapalenie stawów, zapalenie ucha - Leksykon chorób i schorzeń
Świnka – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Świnka (parotitis epidemica) to wysoce zakaźna choroba wirusowa wywoływana przez paramyksowirus, charakteryzująca się obrzękiem i bolesnym powiększeniem ślinianek przyusznych. Okres inkubacji wynosi 16-18 dni (zakres 12-25 dni), a zakaźność trwa od kilku dni przed objawami do 5-9 dni po wystąpieniu obrzęku. Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym oraz badaniach serologicznych i PCR z wymazu z policzka. Powikłania, częstsze u dorosłych, obejmują aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie mózgu, orchitis (3-10% mężczyzn po dojrzewaniu), oophoritis (~1% kobiet), zapalenie trzustki, utratę słuchu oraz rzadziej zapalenie stawów, nerek i mięśnia sercowego. Leczenie jest objawowe, z zastosowaniem paracetamolu lub ibuprofenu, odpowiedniego nawodnienia i diety lekkostrawnej, unikania pokarmów kwaśnych oraz odpoczynku. Izolacja pacjenta powinna trwać 5 dni od początku obrzęku ślinianek, a personel medyczny bez odporności wymaga wyłączenia z pracy od 10-12 do 25 dni po ekspozycji.
badanie laboratoryjne, ciśnienie śródczaszkowe, etykieta oddechowa, izolacja pacjenta, leki przeciwbólowe, metoda PCR, niedobór odporności, odwodnienie, okres inkubacji, oophoritis, orchitis, paramyksowirus, parotitis epidemica, reakcja anafilaktyczna, standardowe środki ostrożności, szczepionka MMR, szczepionka MMRV, sztywność karku, test PCR, utrata słuchu, wirus świnki, wydzieliny z dróg oddechowych, zapalenie jąder, zapalenie jajników, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie mózgu, zapalenie nerek, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie ślinianek, zapalenie ślinianek przyusznych, zapalenie stawów, zapalenie trzustki, zespół Reye’a - Leksykon chorób i schorzeń
Świnka – Leczenie
Świnka (mumps) to ostra wirusowa infekcja charakteryzująca się obrzękiem i bolesnością gruczołów ślinowych, zwłaszcza przyusznych. Choroba przenosi się drogą kropelkową przez kontakt z wydzieliną z nosa lub śliną osoby zakażonej. Obecnie dzięki szczepieniom MMR częstość zachorowań jest znacznie obniżona, jednak nadal występują ogniska epidemiczne, szczególnie w populacjach niezaszczepionych. Leczenie jest objawowe, obejmujące stosowanie paracetamolu i ibuprofenu w celu łagodzenia bólu i gorączki, unikanie aspiryny u dzieci ze względu na ryzyko zespołu Reye’a, odpowiednie nawodnienie oraz dietę miękką i płynną, unikającą pokarmów kwaśnych nasilających ból. Izolacja pacjenta przez minimum 5 dni od pojawienia się obrzęku gruczołów jest kluczowa dla ograniczenia transmisji wirusa.
akupunktura, aseptyczne zapalenie opon mózgowych, choroba wirusowa, gruczoły ślinowe, ibuprofen, immunoglobulina, immunoglobulina dożylna, interferon alfa, leczenie przeciwwirusowe, lek przeciwbólowy, nakłucie lędźwiowe, obrzęk ślinianek, ognisko epidemiczne, paracetamol, suspensorium, świnka, szczepionka MMR, szczepionka MMRV, sztywność karku, wirus, zakażenie bakteryjne, zapalenie jąder, zapalenie jajników, zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowych, zapalenie trzustki, zespół Reye’a - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie narządów miednicy mniejszej – Etiologia i przyczyny
Zapalenie narządów miednicy mniejszej (PID) to infekcja górnych dróg rodnych kobiet, obejmująca macicę, jajowody i jajniki, najczęściej wywołana przez patogeny przenoszone drogą płciową, takie jak Neisseria gonorrhoeae i Chlamydia trachomatis, które odpowiadają za około 85-90% przypadków. PID ma charakter polimikrobialny w 30-40% przypadków, z udziałem także Mycoplasma genitalium oraz bakterii związanych z bakteryjną waginozą (np. Gardnerella vaginalis) i innych mikroorganizmów, w tym enteropatogenów i wirusów (HSV-2, CMV). Drogi zakażenia obejmują wstępujące zakażenie z pochwy, drogę limfatyczną oraz rzadko krwiopochodną. Czynniki ryzyka to wiek <25 lat, wielość partnerów seksualnych, wcześniejsze zakażenia STI, stosowanie wkładki wewnątrzmacicznej (szczególnie w pierwszych 3 tygodniach), irygacje pochwy oraz zabiegi ginekologiczne. PID może rozwinąć się także w okresie połogu, po poronieniu, czy po zabiegach medycznych naruszających barierę szyjki macicy.
Atopobium vaginae, Bacteroides fragilis, bakteryjna waginoza, biopsja endometrium, chlamydia, Chlamydia trachomatis, ciąża pozamaciczna, cytomegalowirus, Escherichia coli, Gardnerella vaginalis, Haemophilus influenzae, histeroskopia, infekcja polimikrobialna, Mycoplasma genitalium, Mycoplasma hominis, Neisseria gonorrhoeae, niepłodność jajowodowa, paciorkowiec grupy B, posocznica, przewlekły ból miednicy, ropień jajowodowo-jajnikowy, rzeżączka, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Trichomonas vaginalis, Ureaplasma urealyticum, wkładka wewnątrzmaciczna, wyłyżeczkowanie jamy macicy, zapalenie endometrium, zapalenie jajników, zapalenie jajowodów, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie otrzewnej, żeński układ rozrodczy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sibilla 2 mg + 0,03 mg
Produkt leczniczy Sibilla, zawierający 2 mg dienogestu oraz 0,03 mg etynyloestradiolu, jest złożonym doustnym środkiem antykoncepcyjnym, który może wywoływać liczne działania niepożądane, zidentyfikowane zarówno w badaniach klinicznych na 4942 uczestniczkach, jak i w nadzorze po wprowadzeniu do obrotu. Najczęściej obserwowane działania dotyczą układu rozrodczego i zakażeń, w tym zapalenia pochwy, kandydozy oraz grzybiczych zakażeń pochwy i sromu. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania: często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz o częstości nieznanej. Wśród innych zgłaszanych działań znajdują się m.in. zaburzenia psychiczne (depresja, zmiany nastroju), zaburzenia sercowo-naczyniowe (żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, nadciśnienie tętnicze), zaburzenia skóry (trądzik, łysienie, wysypka), a także objawy ze strony układu nerwowego i mięśniowo-szkieletowego.
atopowe zapalenie skóry, bezsenność, ból brzucha, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba zakrzepowo-zatorowa, depresja, doustna antykoncepcja, dyspareunia, dysplazja szyjki macicy, dystonia, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, hiperwentylacja, kamica żółciowa, kandydoza pochwy, łuszczyca, mięśniak macicy, mlekotok, nadciśnienie tętnicze, neurodermit, niedokrwistość, niestrawność, nowotwór wątroby, obniżone libido, obrzęk naczynioruchowy, opryszczka ciężarnych, opryszczka wargowa, oscylopsja, ostuda, otoskleroza, pląsawica Sydenhama, porfiria, rak piersi, rak szyjki macicy, szumy uszne, tłuszczak piersi, toczeń rumieniowaty układowy, torbiel jajnika, torbiel piersi, torbiel przydatków macicy, trądzik umiarkowany, triglicerydy, udar niedokrwienny, utrata słuchu, wirylizm, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie krążenia mózgowego, zaburzenie miesiączkowania, zaburzenie psychiczne, zaburzenie snu, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, zakażenie grzybicze, zakażenie grzybicze pochwy, zakażenie układu moczowego, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie cewki moczowej, zapalenie jajników, zapalenie jelit, zapalenie oskrzeli, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie pochwy, zapalenie sutka, zapalenie trzustki, zapalenie zatok, zapalenie żołądka, zatorowość płucna, zawroty błędnikowe, zespół hemolityczno-mocznicowy, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon chorób i schorzeń
Świnka – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Świnka, wywołana przez paramyksowirus, to choroba głównie dziecięca o zwykle dobrym rokowaniu i samoograniczającym się przebiegu, z objawami ustępującymi w ciągu około 14 dni. Powikłania, takie jak aseptyczne zapalenie opon mózgowych (ok. 10% przypadków) i zapalenie mózgu (5/1000 przypadków), mają zazwyczaj łagodny przebieg, choć zapalenie mózgu wiąże się z 1,4% śmiertelnością. Czuciowo-nerwowa głuchota występuje rzadko (0,5-5/100 000 przypadków), a trwała utrata słuchu dotyczy 0,005% zakażeń. U mężczyzn po okresie dojrzewania zapalenie jąder pojawia się w 20-50% przypadków, często jednostronne, z zanikiem jądra w 30-50% i ryzykiem hipopłodności (13%) lub bezpłodności w przypadku obustronnego zajęcia (30-87%). U kobiet po dojrzewaniu zapalenie jajników występuje u około 5%, z rzadkimi przypadkami niepłodności i przedwczesnej menopauzy.
asthenozoospermia, azoospermia, głuchota czuciowo-nerwowa, guz jądra, małopłytkowość, niepożądane odczyny poszczepienne, ośrodkowy układ nerwowy, paramyksowirus, płyn mózgowo-rdzeniowy, świnka, szczepionka MMR, zanik jąder, zapalenie gruczołu piersiowego, zapalenie jąder, zapalenie jajników, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie mózgu, zapalenie mózgu i rdzenia kręgowego, zapalenie mózgu poinfekcyjne, zapalenie najądrza, zapalenie nerek, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie opon mózgowych bakteryjne, zapalenie osierdzia, zapalenie stawów, zapalenie tarczycy - Leksykon chorób i schorzeń
Denga – Objawy
Denga jest wirusową chorobą przenoszoną przez komary Aedes aegypti i Aedes albopictus, wywoływaną przez cztery serotypy wirusa DENV (1-4). Inkubacja trwa 3-14 dni (zwykle 4-7 dni), po czym następuje faza gorączkowa trwająca 2-7 dni, charakteryzująca się wysoką gorączką (39-40°C), bólem głowy (zwłaszcza zaoczodołowym), bólami mięśniowo-stawowymi, nudnościami, wymiotami, wysypką oraz niewielkimi objawami krwotocznymi. W badaniach laboratoryjnych obserwuje się leukopenię, trombocytopenię (<100 x 10⁹/L) oraz podwyższone transaminazy. Faza krytyczna (24-48 godzin) rozpoczyna się po spadku gorączki i wiąże się z ryzykiem ciężkiej dengi, objawiającej się wyciekiem osocza, hemokoncentracją (wzrost hematokrytu ≥20%), hipoproteinemią, zaburzeniami hemodynamicznymi i krwawieniami. Faza zdrowienia trwa 2-3 dni i cechuje się stopniową normalizacją parametrów oraz ustępowaniem objawów, choć zmęczenie może utrzymywać się tygodniami.
Aedes aegypti, Aedes albopictus, ból brzucha, ból głowy, ból mięśniowo-stawowy, ból zaoczodołowy, ciężka denga, drgawki gorączkowe, encefalopatia, gorączka krwotoczna, hemokoncentracja, hepatomegalia, hipoproteinemia, hipotensja, infekcja bezobjawowa, kardiomiopatia, krwawienie z dziąseł, krwawienie z nosa, krwiomocz, leukocytoza, leukopenia, nudności i wymioty, obrzęk węzłów chłonnych, okres inkubacji, ostre uszkodzenie wątroby, płyn w opłucnej, podwyższone enzymy wątrobowe, podwyższone transaminazy, przepuszczalność naczyń, serotyp wirusa dengi, trombocytopenia, ukąszenie komara, wirus dengi, wodobrzusze, wstrząs hipowolemiczny, wybroczyny podskórne, wyciek osocza, zaburzenia świadomości, zapalenie jąder, zapalenie jajników, zapalenie mózgu, zapalenie płuc, zespół wstrząsu - Leksykon chorób i schorzeń
Świnka – Etiologia i przyczyny
Świnka (parotitis epidemica) jest chorobą wirusową wywołaną przez Mumps orthorubulavirus z rodziny Paramyxoviridae, charakteryzującą się zakażeniem ślinianek przyusznych oraz możliwością zajęcia ośrodkowego układu nerwowego. Okres inkubacji wynosi średnio 16-18 dni (zakres 12-25 dni). Wirus przenosi się drogą kropelkową oraz przez kontakt z zakażoną śliną, a zakaźność trwa od 1-7 dni przed objawami do 5-9 dni po ich wystąpieniu, ze szczytem zakaźności 2 dni przed i 5 dni po pojawieniu się obrzęku ślinianek. Czynniki ryzyka obejmują brak szczepienia, wiek (2-12 lat), przebywanie w zatłoczonych miejscach, podróże do regionów o niskim wskaźniku szczepień oraz immunosupresję. Pomimo powszechnych szczepień, obserwuje się wzrost zachorowań, co wiąże się z zanikiem odporności poszczepiennej, niepełnym schematem szczepień oraz stosowaniem mniej skutecznych szczepów szczepionkowych.
choroba samoograniczająca, droga kropelkowa, hodowla wirusowa, jednostronna głuchota, neurotropowy, niepłodność, nukleokapsyd, obniżona odporność, okres inkubacji, oophoritis, orchitis, ośrodkowy układ nerwowy, paramyxoviridae, płyn mózgowo-rdzeniowy, poronienie, replikacja wirusa, szczepionka MMR, wada wrodzona, wirus RNA, wirus świnki, wskaźnik śmiertelności, wtórna wiremia, zapalenie gruczołów ślinowych, zapalenie jąder, zapalenie jajników, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie ślinianek przyusznych, zapalenie trzustki