zapalenie naczyń leukocytoklastyczne
Zapalenie naczyń leukocytoklastyczne (leukocytoclastic vasculitis, LCV) to histopatologiczna nazwa zapalenia małych naczyń krwionośnych, charakteryzującego się martwicą ściany naczyniowej i obecnością nacieku zapalnego z neutrofilów z towarzyszącą leukocytoklazją (rozpadem jąder neutrofilów).
Klinicznie LCV manifestuje się najczęściej jako plamica uniesiona (palpable purpura) – wyczuwalne, niebledknące zmiany skórne o charakterze plamicy, umiejscowione głównie w obrębie kończyn dolnych. Mogą również występować grudki, pęcherze, pokrzywka, owrzodzenia oraz martwica.
Etiologia LCV obejmuje reakcje polekowe (najczęściej na antybiotyki, NLPZ), infekcje (wirusowe, bakteryjne), choroby układowe tkanki łącznej, nowotwory, oraz w około 50% przypadków pozostaje idiopatyczna. Diagnostyka wymaga badania histopatologicznego wycinka skóry oraz oceny zaangażowania narządów wewnętrznych.
Leczenie zapalenia naczyń leukocytoklastycznego zależy od przyczyny, ciężkości objawów i obecności zajęcia narządów wewnętrznych. W postaci ograniczonej do skóry stosuje się leki przeciwhistaminowe, NLPZ i miejscowe glikokortykosteroidy. W cięższych przypadkach wdrażane są ogólnoustrojowe glikokortykosteroidy, leki immunosupresyjne lub terapie biologiczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Daruph 63 mg
Profil bezpieczeństwa dazatynibu został oceniony w badaniach klinicznych na 2900 pacjentach, w tym 324 dorosłych z nowo rozpoznaną przewlekłą białaczką szpikową (CML) w fazie przewlekłej oraz 188 dzieci i młodzieży. Mediana czasu leczenia u dorosłych wynosiła 19,2 miesiąca (zakres 0–93,2 miesiąca). Działania niepożądane występowały u większości pacjentów, a u 19% (520/2712) doprowadziły do przerwania terapii. Najczęstsze powikłania obejmowały mielosupresję (niedokrwistość, neutropenię, małopłytkowość), często z neutropenią z gorączką, oraz powikłania płucne, takie jak wysięk w jamie opłucnej i duszność. Rzadkie, ale poważne powikłania to zakrzepica płucna, ostry zespół zaburzeń oddychania i śródmiąższowa choroba płuc. Profil bezpieczeństwa u dzieci był podobny do dorosłych, z wyjątkiem braku wysięków osierdziowego i opłucnowego oraz nadciśnienia płucnego.
aplazja czerwonokrwinkowa, arytmia komorowa, ból kostno-mięśniowy, chłonkotok, dławica piersiowa, hiperurykemia, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok, małopłytkowość, martwica kości, mielosupresja, mikroangiopatia zakrzepowa, naciek płucny, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, neutropenia z gorączką, niedokrwistość, niedrożność jelit, obrzęk płuc, osłabienie mięśniowe, ostra białaczka limfoblastyczna, przetoka odbytu, przewlekła białaczka szpikowa, rabdomioliza, skurcz oskrzeli, śródmiąższowa choroba płuc, wydłużenie odstępu QT, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zakrzepica płucna, zapalenie błony śluzowej, zapalenie mięśni, zapalenie naczyń leukocytoklastyczne, zapalenie okrężnicy, zapalenie osierdzia, zapalenie ścięgien, zapalenie stawów, zastoinowa niewydolność serca, zespół nerczycowy, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Ospa wietrzna – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka ospy wietrznej (Varicella) opiera się tradycyjnie na charakterystycznym obrazie klinicznym, zwłaszcza grudkowo-pęcherzykowej wysypce, jednak w dobie powszechnych szczepień jej wiarygodność maleje. U pacjentów zaszczepionych wysypka może mieć nietypowy przebieg, co utrudnia rozpoznanie. Badania laboratoryjne, zwłaszcza PCR, są obecnie metodą z wyboru, cechującą się najwyższą czułością i swoistością, szczególnie w przypadkach nietypowych, ciężkich, czy u osób z grup ryzyka. Materiałem diagnostycznym preferowanym do PCR są strupy, płyn z pęcherzyków lub komórki z podstawy zmian skórnych. Testy serologiczne (IgM i IgG) mają ograniczoną użyteczność i powinny być stosowane głównie do oceny statusu immunologicznego lub gdy próbki do PCR nie są dostępne. Warto podkreślić, że spośród 208 pacjentów z klinicznym rozpoznaniem ospy, tylko 45% miało potwierdzenie laboratoryjne, a wykrycie VZV było o 66% niższe u osób zaszczepionych.
amniocenteza, badanie serologiczne, bezpośredni test immunofluorescencyjny, choroba riketsyjna, gorączka plamista Gór Skalistych, hodowla wirusa, limfadenopatia, małogłowie, małpia ospa, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn pęcherzykowy, poszerzenie komór mózgowych, przeciwciało IgG, przeciwciało IgM, przełamanie odporności poszczepiennej, reakcja łańcuchowa polimerazy, test Tzancka, wirus Coxsackie, wirus opryszczki pospolitej, wirus varicella zoster, wysypka grudkowo-pęcherzykowa, wysypka pęcherzykowa, zahamowanie wzrostu wewnątrzmacicznego, zapalenie naczyń leukocytoklastyczne, zespół płodowej ospy wietrznej, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Propycil 50 mg 50 mg
Propylotiouracyl, substancja czynna leku Propycil 50 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których częstość i nasilenie zależą od wskazań, dawkowania oraz terapii skojarzonej. Najczęściej obserwuje się zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty), reakcje nadwrażliwości skórnej (wysypki, świąd, pokrzywka) oraz neutropenię bezobjawową. Bardzo często występuje przemijające zwiększenie aktywności aminotransferaz. Do najpoważniejszych działań należą zaburzenia hematologiczne, zwłaszcza agranulocytoza (0,3-0,6% pacjentów), wymagająca natychmiastowego odstawienia leku i ewentualnego zastosowania G-CSF. Rzadko pojawiają się trombocytopenia, pancytopenia, hemoliza oraz uogólnione powiększenie węzłów chłonnych. Propylotiouracyl może także indukować reakcje immunologiczne, w tym zapalenie naczyń związane z obecnością przeciwciał ANCA, co może prowadzić do poważnych objawów wielonarządowych i wymaga przerwania terapii.
ageusia, agranulocytoza, cholestaza, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, czynność tarczycy, dysgeusia, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, gorączka polekowa, hemoliza, hepatotoksyczność, krwawienie pęcherzykowe, łysienie, morfologia krwi, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niewydolność wątroby, orbitopatia endokrynna, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, podwyższone aminotransferazy, powiększenie węzłów chłonnych, propylotiouracyl, przeciwciała przeciwko cytoplazmie neutrofilów, przeciwciała przeciwko proteinazie 3, reakcja nadwrażliwości, test Coombsa, trombocytopenia, uszkodzenie wątroby, wysypka alergiczna, zaburzenie endokrynologiczne, zaburzenie erytropoezy, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie nerwowo-mięśniowe, zaburzenie układu nerwowego, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie naczyń leukocytoklastyczne, zapalenie płuc śródmiąższowe, zapalenie wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Plendil 10 mg
Felodypina, substancja czynna preparatu Plendil, jest blokadorem kanałów wapniowych stosowanym w terapii chorób układu sercowo-naczyniowego. Profil działań niepożądanych jest ściśle związany z mechanizmem rozszerzania naczyń obwodowych i wykazuje zależność od dawki. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to zaczerwienienie twarzy, bóle głowy, kołatanie serca, zawroty głowy oraz uczucie zmęczenia, które zwykle pojawiają się na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki i mają charakter przemijający. Szczególnie istotne są obrzęki obwodowe, zwłaszcza w okolicach kostek, występujące u ≥1/10 pacjentów, wynikające z rozszerzenia tętniczek przedwłośniczkowych, co odróżnia je od obrzęków związanych z niewydolnością serca. Bardzo rzadkim, ale klinicznie istotnym działaniem niepożądanym jest przerost dziąseł u pacjentów z zapaleniem przyzębia, który można ograniczyć poprzez odpowiednią higienę jamy ustnej.
blokery kanałów wapniowych, choroba przyzębia, choroby układu sercowo-naczyniowego, częstoskurcz, dysfunkcja seksualna, felodypina, fotowrażliwość, impotencja, kołatanie serca, nadwrażliwość, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, obniżenie ciśnienia tętniczego, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, omdlenie, parestezja, podwyższone enzymy wątrobowe, przerost dziąseł, rozszerzenie naczyń obwodowych, rozszerzenie tętniczek, rumień twarzy, tachykardia, zapalenie dziąseł, zapalenie naczyń leukocytoklastyczne, zapalenie przyzębia, zatrzymanie płynów, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Wirusowe zapalenie wątroby typu c – Patofizjologia i mechanizm
Wirusowe zapalenie wątroby typu C (WZW C) jest chorobą wywoływaną przez wirus HCV, RNA o pojedynczej nici z rodziny Flaviviridae, charakteryzującym się wysoką zdolnością replikacji (do 10 bilionów cząstek dziennie). HCV infekuje głównie hepatocyty i limfocyty B, wykorzystując receptory SR-BI, okludynę, klaudynę-1 oraz CD81 do wnikania do komórek. Replikacja zachodzi na błonach siateczki śródplazmatycznej, z udziałem białek NS3, NS5A i NS5B oraz czynników gospodarza, takich jak mikroRNA-122 i cyklofilina A. Wysoka zmienność genetyczna wirusa, z mutacjami na poziomie 10^-3 substytucji nukleotydów rocznie, prowadzi do powstawania quasispecies, co utrudnia kontrolę immunologiczną i rozwój szczepionek. Odpowiedź immunologiczna obejmuje aktywację interferonów typu I i III, komórek NK oraz limfocytów T CD8+ i CD4+, jednak wirus skutecznie unika eliminacji przez mechanizmy takie jak hamowanie szlaku RIG-1, osłabienie funkcji komórek NK i wyczerpanie limfocytów T (m.in. przez ekspresję PD-1). Przewlekłe zakażenie prowadzi do zapalenia, włóknienia, stłuszczenia wątroby, insulinooporności oraz zwiększonego ryzyka marskości i raka wątrobowokomórkowego, szczególnie w przypadku genotypu 1b.
apoptoza, białko rdzeniowe, chłoniak nieziarniczy, Flaviviridae, hepatocyt, inhibitor proteazy, insulinooporność, interferon typu I, IRES, komórka dendrytyczna, komórka NK, komórka Treg, komórki pomocnicze T, leczenie przeciwwirusowe, lek przeciwwirusowy o bezpośrednim działaniu, limfocyt B, limfocyt T CD4+, limfocyt T CD8, limfocyt T cytotoksyczny, marskość wątroby, mieszana krioglobulinemia, polimeraza RNA, przewlekłe zapalenie wątroby, quasispecies, rak wątrobowokomórkowy, reaktywna forma tlenu, receptor rozpoznający wzorce, siateczka śródplazmatyczna, stłuszczenie wątroby, stres oksydacyjny, trwała odpowiedź wirusologiczna, wirus RNA, wirus zapalenia wątroby typu C, wirusowe zapalenie wątroby typu C, włóknienie wątroby, zapalenie naczyń leukocytoklastyczne