zaburzenie przewodzenia nadkomorowego
Zaburzenie przewodzenia nadkomorowego to szereg nieprawidłowości w transmisji impulsów elektrycznych w obrębie przedsionków oraz w węźle przedsionkowo-komorowym. Do głównych postaci tych zaburzeń należą: blok zatokowo-przedsionkowy, blok międzyprzedsionkowy oraz blok przedsionkowo-komorowy I stopnia.
Blok zatokowo-przedsionkowy charakteryzuje się opóźnieniem lub przerwaniem przewodzenia impulsów z węzła zatokowego do przedsionków. Blok międzyprzedsionkowy polega na zaburzeniu przewodzenia między prawym a lewym przedsionkiem, co w zapisie EKG manifestuje się poszerzeniem załamka P (>120 ms) i często jego dwugarbnością. Blok przedsionkowo-komorowy I stopnia to opóźnienie przewodzenia w węźle przedsionkowo-komorowym, widoczne w EKG jako wydłużenie odstępu PQ powyżej 200 ms.
Zaburzenia przewodzenia nadkomorowego mogą być bezobjawowe lub powodować zawroty głowy, omdlenia czy męczliwość. Przyczynami są najczęściej choroba niedokrwienna serca, kardiomiopatia, zapalenie mięśnia sercowego, wady zastawkowe, zaburzenia elektrolitowe lub działania niepożądane leków (np. beta-blokerów, blokerów kanału wapniowego). Diagnostyka opiera się głównie na badaniu EKG, a w przypadkach wątpliwych stosuje się 24-godzinne monitorowanie holterowskie.
Leczenie zależy od przyczyny, nasilenia objawów i stopnia bloku. W przypadku objawowych zaburzeń może być konieczna modyfikacja farmakoterapii, a w zaawansowanych blokach przedsionkowo-komorowych – implantacja stymulatora serca. Zaburzenia przewodzenia nadkomorowego wymagają systematycznej kontroli kardiologicznej, gdyż mogą progresować do wyższych stopni bloku.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ricordo
Donepezyl (lek Ricordo) jako inhibitor cholinesterazy wymaga szczególnej uwagi klinicznej ze względu na ryzyko bradykardii, zwłaszcza u pacjentów z zespołem chorego węzła zatokowego, blokiem zatokowo-przedsionkowym lub przedsionkowo-komorowym. Zgłaszano przypadki wydłużenia odstępu QTc oraz torsade de pointes, co wymaga monitorowania EKG u pacjentów z niewyrównaną niewydolnością serca, niedawnym zawałem mięśnia sercowego, bradyarytmiami oraz zaburzeniami elektrolitowymi (hipokaliemia, hipomagnezemia). Lek może nasilać zwiotczenie mięśni podczas znieczulenia ogólnego, dlatego anestezjolodzy powinni być informowani o jego stosowaniu. Ponadto, donepezyl może wywoływać napady drgawkowe, objawy pozapiramidowe oraz zaburzenia opróżniania pęcherza moczowego, szczególnie u pacjentów z przerostem gruczołu krokowego.
agonista układu cholinergicznego, antagonista układu cholinergicznego, astma, blok serca, bradykardia, choroba serca, choroba wrzodowa, ciężka demencja, częstoskurcz komorowy torsade de pointes, drgawka, działanie wagotoniczne, fosfokinaza kreatynowa, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor acetylocholinesterazy, inhibitor cholinesterazy, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek cholinomimetyczny, monitorowanie EKG, napad drgawkowy, niestabilność układu autonomicznego, niesteroidowy lek przeciwzapalny, objaw pozapiramidowy, obturacyjna choroba płuc, omdlenie, ostra niewydolność nerek, otępienie, rabdomioliza, sztywność mięśni, upośledzenie czynności wątroby, wrzód trawienny, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie opróżniania pęcherza moczowego, zaburzenie pamięci, zaburzenie przewodzenia nadkomorowego, zaburzenie świadomości, zahamowanie zatokowe, zespół chorego węzła zatokowego, złośliwy zespół neuroleptyczny, zwiotczenie mięśni - Leksykon substancji czynnych
Galantamina – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Galantamina, stosowana w leczeniu łagodnej do umiarkowanie ciężkiej postaci otępienia typu alzheimerowskiego, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na potencjalne działania niepożądane i przeciwwskazania. Nie wykazano korzyści z jej stosowania u pacjentów z innymi typami otępienia lub łagodnymi zaburzeniami kognitywnymi, a w tych grupach obserwowano zwiększoną śmiertelność (1,4% vs 0,3% w grupie placebo). W badaniach długoterminowych u pacjentów z chorobą Alzheimera nie stwierdzono zwiększonej śmiertelności, a wręcz odnotowano niższy wskaźnik zgonów (3,2% vs 5,5% w grupie placebo; HR 0,58; p=0,011). Należy monitorować masę ciała pacjentów, gdyż leczenie galantaminą wiąże się z jej utratą. Istotne jest także zwrócenie uwagi na ryzyko ciężkich reakcji skórnych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona i ostra uogólniona osutka skórna (AGEP), które wymagają natychmiastowego odstawienia leku.
astma, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, cholinomimetyk, choroba naczyniowa mózgu, choroba Parkinsona, choroba wrzodowa, drgawka, incydent mózgowo-naczyniowy, inhibitor cholinoesterazy, klirens kreatyniny, migotanie przedsionków, napad padaczkowy, niedobór pseudocholinesterazy, niedrożność przewodu pokarmowego, niestabilna dławica piersiowa, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, obturacyjna choroba płuc, otępienie typu alzheimerowskiego, sukcynylocholina, torsade de pointes, udar, wrzód trawienny, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie przewodzenia nadkomorowego, zapalenie płuc, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego, zespół Stevensa-Johnsona