limfocytarne zapalenie tarczycy

Limfocytarne zapalenie tarczycy, znane również jako choroba Hashimoto (zapalenie tarczycy typu Hashimoto), to przewlekła autoimmunologiczna choroba, w której układ odpornościowy atakuje komórki tarczycy. Jest to najczęstsza przyczyna niedoczynności tarczycy w krajach rozwiniętych.

W przebiegu choroby Hashimoto przeciwciała (głównie przeciwko tyreoperoksydazie i tyreoglobulinie) uszkadzają tkankę tarczycy, prowadząc do jej stopniowego zaniku i zastępowania przez tkankę limfoidalną. Charakterystycznym obrazem histopatologicznym jest masywny naciek limfocytarny, tworzenie centów rozmnażania i postępujące włóknienie gruczołu.

Choroba Hashimoto częściej występuje u kobiet (5-10 razy częściej niż u mężczyzn), a szczyt zachorowań przypada na wiek 30-50 lat. Czynniki ryzyka obejmują predyspozycje genetyczne, płeć żeńską, nadmierne spożycie jodu, wcześniejsze infekcje wirusowe oraz współistnienie innych chorób autoimmunologicznych.

Objawy kliniczne limfocytarnego zapalenia tarczycy wynikają głównie z rozwoju niedoczynności gruczołu i obejmują: zmęczenie, przyrost masy ciała, nietolerancję zimna, zaparcia, suchość skóry, wypadanie włosów, obrzęki twarzy, zaburzenia miesiączkowania u kobiet oraz często wole tarczycowe. W początkowej fazie choroby mogą występować objawy przejściowej nadczynności (hashitoxicosis).

Diagnostyka opiera się na oznaczeniu poziomów TSH, fT4, przeciwciał anty-TPO i anty-TG oraz badaniu USG tarczycy. Leczenie polega głównie na substytucji hormonalnej lewotyroksyną, która musi być stosowana przewlekle i regularnie monitorowana poprzez kontrolę stężenia TSH i fT4.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl