aminosalicylan
Aminosalicylan jest pochodną kwasu aminosalicylowego, stosowaną głównie w leczeniu gruźlicy. Najczęściej wykorzystywaną formą jest kwas paraaminosalicylowy (PAS), który był jednym z pierwszych skutecznych leków przeciwgruźliczych, wprowadzonych do terapii w latach 40. XX wieku.
Mechanizm działania aminosalicylanów polega na hamowaniu syntezy kwasu foliowego u prątków gruźlicy poprzez konkurencyjne hamowanie enzymu syntetazy dihydropteroidowej. Wykazują one działanie bakteriostatyczne wobec Mycobacterium tuberculosis, szczególnie w środowisku tlenowym, gdzie prątki wykazują aktywny metabolizm.
Obecnie aminosalicylany nie są lekami pierwszego rzutu w leczeniu gruźlicy, ale znajdują zastosowanie w terapii wielolekowej gruźlicy lekoopornej (MDR-TB). Ponadto niektóre pochodne aminosalicylanów, takie jak mesalazyna (5-ASA), są szeroko stosowane w leczeniu nieswoistych chorób zapalnych jelit, w tym wrzodziejącego zapalenia jelita grubego i choroby Leśniowskiego-Crohna.
Najczęstsze działania niepożądane aminosalicylanów obejmują dolegliwości żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, bóle brzucha), reakcje nadwrażliwości oraz zaburzenia czynności wątroby i nerek. Ze względu na profil bezpieczeństwa i dostępność nowszych, skuteczniejszych leków przeciwgruźliczych, stosowanie aminosalicylanów w standardowej terapii gruźlicy zostało znacznie ograniczone.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Mesalazyna – Przedawkowanie
Mesalazyna (kwas 5-aminosalicylowy) jest stosowana w terapii chorób zapalnych jelit, a przypadki jej przedawkowania są rzadkie. Dostępne dane kliniczne, w tym doświadczenia z preparatem Pentasa przy dawkach do 8 g/dobę przez miesiąc, nie wykazują toksycznego wpływu na wątrobę i nerki. Objawy przedawkowania mesalazyny mogą przypominać toksyczność salicylanów i obejmują: objawy neuropsychiatryczne (szum uszny, zawroty głowy, dezorientacja, senność), oddechowe (hiperwentylacja, obrzęk płuc), żołądkowo-jelitowe (biegunka, wymioty), zaburzenia metaboliczne (hipoglikemia, zaburzenia równowagi elektrolitowej i pH krwi) oraz inne (odwodnienie, hipertermia). W ostrych przypadkach może dojść do poważnych zaburzeń równowagi kwasowo-zasadowej.
aminosalicylan, antidotum, choroba zapalna jelit, hipertermia, hipoglikemia, kwas 5-aminosalicylowy, leczenie objawowe, leczenie szpitalne, mesalazyna, objawy neuropsychiatryczne, obrzęk płuc, przedawkowanie mesalazyny, szum uszny, toksyczność mesalazyny, toksyczność salicylanów, wymuszona diureza, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej - Leksykon leków
Przedawkowanie – Salaza 500 mg
Przedawkowanie mesalazyny, substancji czynnej preparatu Salaza 500 mg, może prowadzić do wieloukładowych objawów toksyczności charakterystycznych dla salicylanów. Do najczęstszych manifestacji należą zaburzenia neurologiczne (szum uszny, zawroty głowy, bóle głowy, dezorientacja, senność), oddechowe (obrzęk płuc, hiperwentylacja), gastroenterologiczne (biegunka, wymioty) oraz metaboliczne (hipoglikemia, zaburzenia równowagi elektrolitowej, kwasica, hipertermia, odwodnienie). Warto podkreślić, że każda tabletka Salaza zawiera 500 mg mesalazyny oraz 49 mg sodu (2,13 mmol), co może mieć znaczenie w kontekście nadmiernego spożycia sodu podczas przedawkowania.
aminosalicylan, biegunka, ból głowy, dezorientacja, diureza, hipertermia, hiperwentylacja, hipoglikemia, kwasica, leczenie objawowe, leczenie podtrzymujące, mesalazyna, obrzęk płuc, odwodnienie, salicylan, szum uszny, toksyczność mesalazyny, toksyczność salicylanów, wymioty, zaburzenie elektrolitowe, zawrót głowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Salofalk 500 500 mg
Salofalk 500 mg w postaci czopków doodbytniczych zawiera 500 mg mesalazyny, stosowanej w terapii chorób zapalnych jelit. Bezwzględnymi przeciwwskazaniami do jego stosowania są nadwrażliwość na salicylany (w tym kwas acetylosalicylowy) oraz na substancje pomocnicze, w tym alkohol cetylowy, który może powodować miejscowe podrażnienia. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek i wątroby ze względu na ryzyko kumulacji leku i hepatotoksyczności. Mesalazyna jest metabolizowana głównie w wątrobie i wydalana przez nerki, co wymaga ostrożności w tych grupach pacjentów.
alergia na kwas acetylosalicylowy, alkohol cetylowy, aminosalicylan, choroba zapalna jelit, czopek doodbytniczy, hepatotoksyczność, kwas 5-aminosalicylowy, kwas acetylosalicylowy, mesalazyna, nadwrażliwość na salicylany, parametry nerkowe i wątrobowe, reakcja krzyżowa, Salofalk, sulfasalazyna, trudność w oddychaniu, uszkodzenie nerek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba leśniowskiego-crohna – Leczenie
Choroba Leśniowskiego-Crohna to przewlekłe zapalne schorzenie jelit, które nie posiada leczenia przyczynowego, jednak dostępne terapie umożliwiają kontrolę objawów i indukcję remisji. Leczenie farmakologiczne obejmuje kortykosteroidy (np. prednizon, budezonid) stosowane krótkoterminowo w zaostrzeniach, aminosalicylany (mesalazyna, sulfasalazyna, balsalazyd) w łagodnych postaciach, immunosupresanty takie jak tiopuryny (azatiopryna, 6-merkaptopuryna) oraz metotreksat jako alternatywę. W terapii umiarkowanej do ciężkiej stosuje się biologiki: inhibitory TNF-α (infliksymab, adalimumab, certolizumab pegol), inhibitory integryny (wedolizumab, natalizumab), inhibitory IL-12/23 (ustekinumab) oraz nowsze inhibitory IL-23 (mirikizumab zatwierdzony przez FDA w 2025 r.). Ponadto, inhibitory JAK, takie jak upadacytynib (RINVOQ) i tofacitinib, stanowią nowoczesną opcję terapeutyczną. Antybiotyki (metronidazol, ciprofloksacyna) mogą wspomagać leczenie przetok i ropni, a odżywianie, w tym wyłączne żywienie dojelitowe (EEN), odgrywa istotną rolę zwłaszcza u dzieci. Wskazania do leczenia chirurgicznego obejmują powikłania takie jak zwężenia, przetoki, ropnie, perforacje czy nowotwory, jednak operacja nie jest leczeniem przyczynowym i wymaga dalszej terapii podtrzymującej.
aminosalicylan, choroba Leśniowskiego-Crohna, gojenie błony śluzowej, inhibitor IL-12/23, inhibitor IL-23, inhibitor integryny, inhibitor JAK, inhibitor TNF-alfa, kolektomia, kortykosteroid, leczenie podtrzymujące, leczenie skojarzone, lek biologiczny, lek immunomodulujący, metotreksat, proktokolektomia, przetoka okołoodbytowa, remisja choroby, resekcja jelita cienkiego, terapia biologiczna, terapia komórkami macierzystymi, tiopuryna, żywienie dojelitowe - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba zapalna jelit – Leczenie
Zapalenie jelita grubego (IBD) to przewlekła choroba charakteryzująca się nawracającym stanem zapalnym przewodu pokarmowego, której leczenie opiera się na redukcji zapalenia, indukcji remisji oraz wygojeniu błony śluzowej. Standardowo stosuje się terapię „step-up”, jednak coraz częściej rekomendowana jest agresywna terapia „top-down” z użyciem leków biologicznych (np. infliksymab, adalimumab, wedolizumab) i immunosupresantów, a następnie leczenie podtrzymujące. W terapii IBD wykorzystuje się aminosalicylany (5-ASA) w dawkach dostosowanych do aktywności choroby, kortykosteroidy (prednizon 20-40 mg/dobę) do indukcji remisji, immunomodulatory (azatiopryna, 6-merkaptopuryna, metotreksat) oraz nowoczesne leki biologiczne i inhibitory kinazy Janusowej (tofacytynib, upadacytynib). Monitorowanie terapii obejmuje ocenę skuteczności i bezpieczeństwa, w tym badania krwi i kału, a także ścisłą współpracę z pacjentem w celu zapewnienia adherencji do leczenia.
aminosalicylan, choroba Leśniowskiego-Crohna, dysplazja, inhibitor integryny, inhibitor interleukiny, inhibitor kalcyneuryny, inhibitor kinazy janusowej, inhibitor TNF, kortykosteroid, kwas 5-aminosalicylowy, lek biologiczny, lek immunomodulujący, lek rozkurczowy, manifestacja pozajelitowa, przeszczep mikrobioty kałowej, stan zapalny, terapia kombinowana, terapia poznawczo-behawioralna, terapia step-up, terapia top-down, terapia żywieniowa, tofacytynib, upadacytynib, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie jelita grubego