transferaza S-metylowa tiopuryny
Transferaza S-metylowa tiopuryny (TPMT) to kluczowy enzym biorący udział w metabolizmie leków tiopurynowych, takich jak azatiopryna, 6-merkaptopuryna i tioguanina. Enzym ten katalizuje metylację grup tiolowych w cząsteczkach tiopurynowych, co prowadzi do ich inaktywacji i ułatwia eliminację z organizmu.
Aktywność TPMT podlega genetycznie uwarunkowanym różnicom międzyosobniczym. Zidentyfikowano kilkadziesiąt polimorfizmów genu TPMT, które mogą prowadzić do zmniejszonej aktywności enzymu. Osoby z niską aktywnością TPMT są narażone na zwiększone ryzyko toksyczności leków tiopurynowych, szczególnie mielosupresji, podczas standardowej terapii.
Oznaczenie aktywności TPMT lub genotypowanie polimorfizmów TPMT stanowi ważny element medycyny spersonalizowanej, pozwalający na indywidualizację dawkowania leków tiopurynowych. U pacjentów z obniżoną aktywnością enzymu stosuje się zwykle redukcję dawki leku o 50-90%, natomiast u osób z brakiem aktywności TPMT (homozygoty dla wariantów defektywnych) należy rozważyć alternatywne metody leczenia lub znaczące zmniejszenie dawki (do 10% standardowej).
Leki tiopurynowe z udziałem TPMT są szeroko stosowane w leczeniu chorób autoimmunologicznych (np. nieswoistych chorób zapalnych jelit, reumatoidalnego zapalenia stawów), a także w terapii białaczek i po przeszczepach narządów. Oznaczenie statusu TPMT przed rozpoczęciem terapii tiopurynami jest zalecane przez wiele towarzystw naukowych jako standard postępowania klinicznego.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Merkaptopuryna – Interakcje
Merkaptopuryna, substancja czynna leku Mercaptopurinum VIS, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Hamowanie oksydazy ksantynowej przez allopurinol, tiopurinol i oksypurinol prowadzi do przedłużenia i nasilenia działania merkaptopuryny, co wymaga redukcji dawki do 25% standardowej. Pochodne aminosalicylowe (olsalazyna, mesalazyna, sulfalazyna) hamują enzym TPMT, zwiększając ryzyko mielosupresji, co wymaga monitorowania morfologii krwi. Interakcje z warfaryną obniżają jej działanie przeciwzakrzepowe, wskazując na konieczność monitorowania INR i dostosowania dawki. Jednoczesne stosowanie leków immunosupresyjnych (glikokortykosteroidy, azatiopryna, chlorambucil, cyklosporyna) zwiększa ryzyko infekcji i wtórnych nowotworów, co wymaga ścisłej kontroli klinicznej.
allopurinol, antagonista, azatiopryna, biodostępność, chlorambucil, cyklosporyna, cytarabina, glikokortykosteroid, hydroksymocznik, infekcja, inhibitor oksydazy ksantynowej, kotrimoksazol, krzepnięcie krwi, lek hepatotoksyczny, lek immunosupresyjny, lek przeciwzakrzepowy, merkaptopuryna, mesalazyna, mielosupresja, nowotwór wtórny, oksydaza ksantynowa, oksypurinol, olsalazyna, sulfalazyna, terapia skojarzona, tiopurinol, transferaza S-metylowa tiopuryny, warfaryna