TPMT
Tiopurynometylotransferaza (TPMT) to enzym odgrywający kluczową rolę w metabolizmie leków tiopurynowych, takich jak azatiopryna, 6-merkaptopuryna i tioguanina. Enzymy te są powszechnie stosowane w leczeniu chorób autoimmunologicznych, nowotworów hematologicznych oraz po przeszczepach narządów.
Aktywność TPMT wykazuje znaczną zmienność genetyczną w populacji. Około 89% osób posiada normalną aktywność enzymu, 11% ma aktywność pośrednią, a 0,3% całkowity brak aktywności. Polimorfizmy genetyczne genu TPMT (zlokalizowanego na chromosomie 6p22.3) są główną przyczyną tej zmienności – zidentyfikowano ponad 30 różnych wariantów allelicznych.
Oznaczenie aktywności TPMT lub genotypowanie ma istotne znaczenie kliniczne przed rozpoczęciem terapii tiopurynami. Pacjenci z obniżoną aktywnością enzymu są narażeni na zwiększone ryzyko toksyczności hematologicznej (mielosupresji) przy standardowych dawkach tiopuryn. U osób z całkowitym brakiem aktywności TPMT konieczna jest znacząca redukcja dawki (o 90-95%) lub rozważenie alternatywnej terapii.
Zgodnie z zaleceniami towarzystw naukowych, w tym Clinical Pharmacogenetics Implementation Consortium (CPIC), dostosowanie dawkowania leków tiopurynowych w zależności od statusu TPMT jest standardem opieki w wielu placówkach medycznych, stanowiąc przykład skutecznego wdrożenia medycyny spersonalizowanej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Salofalk 500 500 mg
Mesalazyna, substancja czynna preparatu Salofalk 500 mg, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami immunosupresyjnymi takimi jak azatiopryna, 6-merkaptopuryna oraz tioguanina. Mechanizm polega na hamowaniu przez mesalazynę enzymu metylotransferazy tiopurynowej (TPMT), co może prowadzić do nasilenia działania supresyjnego na szpik kostny. W związku z tym u pacjentów stosujących jednocześnie te leki zaleca się regularne monitorowanie parametrów morfologii krwi oraz dostosowanie dawki leków immunosupresyjnych w razie potrzeby. Ponadto, mesalazyna może osłabiać działanie przeciwzakrzepowe warfaryny, co wymaga ścisłego monitorowania INR i ewentualnej modyfikacji dawki warfaryny.
6-merkaptopuryna, alkohol cetylowy, azatiopryna, błona śluzowa przewodu pokarmowego, choroba zapalna jelit, działanie niepożądane, działanie supresyjne, funkcja wątroby, hepatotoksyczność, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek immunosupresyjny, lek przeciwzakrzepowy, mesalazyna, metylotransferaza tiopurynowa, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, morfologia krwi, parametry krzepnięcia krwi, Salofalk, szpik kostny, tioguanina, TPMT, warfaryna - Leksykon substancji czynnych
Tioguanina – Właściwości farmakokinetyczne
Tioguanina, aktywny składnik leku Lanvis (40 mg), charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie radioaktywności w osoczu osiąga się po 8-10 godzinach, natomiast po dożylnym podaniu dawki 1-1,2 g/m² maksymalne stężenia 6-tioguaniny wynoszą 61-118 nmol/ml. Po podaniu doustnym dawki 100 mg/m² maksymalne stężenie w osoczu wynosi 0,03-0,94 nmol/ml i pojawia się po 2-4 godzinach, z obniżeniem wartości przy jednoczesnym spożyciu pokarmu lub wymiotach. Eliminacja tioguaniny przebiega dwufazowo z okresem półtrwania 3 godziny (faza początkowa) i 5,9 godziny (faza końcowa). Tioguanina przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego, co potwierdzono u dzieci z ostrą białaczką limfoblastyczną po ciągłej infuzji dożylnej 20 mg/m²/godz. przez 24 godziny.
deaminaza guaniny, fosforybozylotransferaza hipoksantynowo-guaninowa, HPLC, Lanvis, leukopenia, łysienie, metylotransferaza tiopurynowa, model dwukompartmentowy, nukleotydy tioguaniny, oksydaza aldehydowa, oksydaza ksantynowa, ostra białaczka limfoblastyczna, płyn mózgowo-rdzeniowy, tioguanina, tiopuryna, TPMT, wysokosprawna chromatografia cieczowa - Leksykon substancji czynnych
Tioguanina – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Tioguanina, aktywny składnik produktu Lanvis, jest cytotoksycznym lekiem stosowanym wyłącznie pod ścisłym nadzorem lekarza doświadczonego w terapii cytostatykami. Ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych, w tym toksycznego uszkodzenia wątroby manifestującego się zespołem zamknięcia żył wątrobowych (objawy: hiperbilirubinemia, tkliwa hepatomegalia, wodobrzusze, nadciśnienie wrotne, małopłytkowość, splenomegalia), konieczne jest regularne monitorowanie parametrów morfologii krwi oraz czynności wątroby (cotygodniowo). Tioguaniny nie należy stosować w leczeniu podtrzymującym ani w długotrwałych schematach ze względu na wysokie ryzyko uszkodzenia śródbłonka naczyń wątroby, szczególnie u chłopców. W przypadku wystąpienia objawów toksycznego uszkodzenia wątroby należy natychmiast przerwać terapię, co może prowadzić do odwracalności zmian klinicznych i histopatologicznych.
depresja szpiku kostnego, guzkowy rozrost regeneracyjny wątroby, hepatomegalia, hiperbilirubinemia, immunosupresja, leukocytopenia, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, mesalazyna, mielosupresja, morfologia krwi, mutacja NUDT15, nadciśnienie wrotne, neutropenia, niedokrwistość, olsalazyna, ostra białaczka limfoblastyczna, peliosis hepatis, S-metylotransferaza tiopuryny, splenomegalia, środek cytotoksyczny, stwardnienie wątrobowo-wrotne, sulfasalazyna, tioguanina, toksyczne uszkodzenie wątroby, TPMT, uszkodzenie śródbłonka naczyń, włóknienie okołowrotne wątroby, wodobrzusze, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zespół zamknięcia żył wątrobowych, żylaki przełyku