sporadyczna choroba Creutzfeldta-Jakoba

Sporadyczna choroba Creutzfeldta-Jakoba (sCJD) to najczęstsza forma choroby Creutzfeldta-Jakoba, stanowiąca około 85-90% wszystkich przypadków. Jest to rzadka, nieuleczalna i śmiertelna choroba neurodegeneracyjna należąca do grupy encefalopatii gąbczastych, których przyczyną są nieprawidłowo sfałdowane białka prionowe.

Etiologia sCJD pozostaje nieznana, w przeciwieństwie do postaci rodzinnej (uwarunkowanej genetycznie) czy jatrogennej (nabytej). Choroba charakteryzuje się szybko postępującym otępieniem, zaburzeniami motorycznymi, miokloniami, ataksją i zaburzeniami widzenia. Od pierwszych objawów do śmierci pacjenta upływa zazwyczaj kilka miesięcy (średnio 4-6 miesięcy).

W diagnostyce sCJD wykorzystuje się badania neuroobrazowe (MRI – charakterystyczny obraz hiperintensywności w sekwencji DWI w obszarze jąder podstawy i kory mózgowej), badanie płynu mózgowo-rdzeniowego (obecność białka 14-3-3, białka tau, RT-QuIC), EEG (okresowe wyładowania synchroniczne) oraz badania genetyczne. Ostateczne rozpoznanie opiera się na badaniu neuropatologicznym wykazującym zmiany gąbczaste, utratę neuronów i astrogliozę.

Pomimo intensywnych badań, nie ma skutecznego leczenia przyczynowego sCJD. Postępowanie ogranicza się do leczenia objawowego i zapewnienia pacjentowi opieki paliatywnej. Choroba stanowi istotne wyzwanie diagnostyczne ze względu na rzadkość występowania (zapadalność 1-2 przypadki/milion/rok) i zróżnicowany obraz kliniczny.

Powiązane wpisy

  1. 17.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl