nabłonek miedniczki nerkowej
Nabłonek miedniczki nerkowej stanowi specjalistyczną tkankę wyściełającą wewnętrzną powierzchnię miedniczki, będącej częścią układu zbiorczego nerek. Jest to rodzaj nabłonka przejściowego (urotelium), który charakteryzuje się zdolnością do zmiany swojego kształtu w zależności od stopnia wypełnienia miedniczki moczem.
Nabłonek ten tworzy wielowarstwową strukturę złożoną z 3-6 warstw komórek, która pełni funkcję ochronną, stanowiąc barierę między moczem a tkankami podścieliskowymi. Komórki powierzchniowe, zwane komórkami parasolowatymi, są zwykle duże i mogą zawierać dwa jądra. Mają one zdolność do rozciągania się, co umożliwia zwiększenie objętości miedniczki bez uszkodzenia nabłonka.
W diagnostyce klinicznej ocena nabłonka miedniczki nerkowej ma istotne znaczenie w przypadku podejrzenia nowotworów urotelialnych, kamicy nerkowej czy infekcji dróg moczowych. Zmiany patologiczne w nabłonku mogą manifestować się jako metaplazja płaskonabłonkowa, dysplazja lub carcinoma in situ, co może być widoczne w badaniach cytologicznych moczu lub biopsji.
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Sód wodorowęglan wykazuje stosunkowo niską toksyczność ostrą, z LD50 u szczurów wynoszącą 4220 mg/kg m.c. U dorosłych pacjentów z prawidłową funkcją nerek tolerowane dawki sięgają do 1700 mEq/dobę, przy czym przedawkowanie może wywołać łagodne objawy, natomiast u dzieci i osób z niewydolnością nerek objawy te mogą być cięższe. Dane dotyczące toksyczności przewlekłej są ograniczone, jednak obserwacje kliniczne sugerują, że objawy po wielokrotnym podaniu są podobne do tych po dawce jednorazowej i zależą od dawki oraz stanu równowagi kwasowo-zasadowej. Test Amesa nie wykazał działania mutagennego, a badania rakotwórczości na szczurach (0,64% w paszy przez 104 tygodnie oraz 3% przez 4 tygodnie) nie potwierdziły bezpośredniego działania kancerogennego, choć sód wodorowęglan może potencjalnie promować proces kancerogenezy.
działanie mutagenne, działanie teratogenne, Gaviscon duo tab, genotoksyczność, kancerogeneza, LD50, metaboliczna aktywacja, nabłonek miedniczki nerkowej, natrium bicarbonicum, niewydolność nerek, rakotwórczość, równowaga kwasowo-zasadowa, Sal Vichy factitium, sód wodorowęglan, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wpływ na reprodukcję, zaburzenie funkcji nerek, zasadowica, zmiany szkieletowe płodu -
Leksykon leków
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa wodorowęglanu sodu wykazały, że dawka LD50 po podaniu doustnym u szczurów wynosi 4220 mg/kg masy ciała, co wskazuje na relatywnie niską toksyczność ostrą. U dorosłych pacjentów bez niewydolności nerek tolerowane dawki sięgają do 1700 mEq/dobę, przy czym objawy przedawkowania są zwykle łagodne, jednak u dzieci i osób z niewydolnością nerek mogą być ciężkie. Test Amesa nie wykazał działania mutagennego, a długoterminowe badania na szczurach (0,64% w paszy przez 104 tygodnie oraz 3% przez 4 tygodnie) nie potwierdziły działania rakotwórczego, choć wodorowęglan sodu jest klasyfikowany jako promotor kancerogenezy. Dane dotyczące toksyczności po podaniu wielokrotnym są ograniczone, ale objawy kliniczne są podobne do tych po dawce jednorazowej i zależą od dawki oraz stanu równowagi kwasowo-zasadowej.
aktywacja metaboliczna, dawka LD50, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, nabłonek miedniczki nerkowej, niewydolność nerek, organogeneza, podanie doustne, równowaga kwasowo-zasadowa, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wodorowęglan sodu, zmiana patomorfologiczna
