nerwiak obwodowy
Nerwiak obwodowy (schwannoma) to łagodny guz wywodzący się z komórek Schwanna, które tworzą osłonki mielinowe wokół włókien nerwowych. Jest jednym z najczęstszych guzów nerwów obwodowych, stanowiąc około 5-10% wszystkich guzów wewnątrzczaszkowych i około 30% guzów pozaczaszkowych wywodzących się z tkanki nerwowej.
Klinicznie nerwiak obwodowy najczęściej objawia się jako pojedynczy, dobrze odgraniczony guz, który może być zlokalizowany wzdłuż przebiegu dowolnego nerwu obwodowego, często w obrębie kończyn, głowy i szyi. Typowe objawy to miejscowy ból, parestezje lub osłabienie mięśni zaopatrywanych przez zajęty nerw. Charakterystycznym objawem jest objaw Tinela – mrowienie przy opukiwaniu guza.
W diagnostyce nerwiaka obwodowego kluczową rolę odgrywa badanie MRI, które uwidacznia dobrze odgraniczony guz o jednorodnej strukturze, często z charakterystycznym wzorcem wzmocnienia kontrastowego. Biopsja może być niezbędna do potwierdzenia rozpoznania. Histopatologicznie wyróżnia się dwa wzorce: Antoni A (gęste upakowanie komórek) i Antoni B (luźne rozmieszczenie komórek z mikrotorbielami).
Leczenie nerwiaka obwodowego jest przede wszystkim chirurgiczne, polegające na całkowitym wycięciu guza z zachowaniem ciągłości nerwu, co jest możliwe w większości przypadków. Rokowanie po leczeniu jest bardzo dobre, z niskim odsetkiem nawrotów. Transformacja złośliwa występuje niezwykle rzadko, co odróżnia nerwiaka od neurofibromatozy.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Neurofibromatoza typu 2 – Leczenie
Neurofibromatoza typu 2 (NF2) to genetycznie uwarunkowane schorzenie charakteryzujące się rozwojem licznych guzów układu nerwowego, w tym obustronnych nerwiakosłoniaków nerwu przedsionkowo-ślimakowego, oponiaków i nerwiaków rdzeniowych oraz obwodowych. Leczenie NF2 jest wielodyscyplinarne i obejmuje chirurgię, radioterapię oraz nowoczesne terapie celowane. Chirurgiczne usunięcie guzów, zwłaszcza nerwiaków nerwu przedsionkowo-ślimakowego, jest podstawową metodą, z trzema głównymi podejściami mikrochirurgicznymi: przezbłędnikowym, przez środkowy dół czaszki oraz zauszno-zatokowym. W przypadku małych guzów możliwe jest zachowanie słuchu, natomiast większe guzy często prowadzą do nieodwracalnej utraty słuchu. Radiochirurgia stereotaktyczna (np. Gamma Knife) stanowi alternatywę lub uzupełnienie leczenia chirurgicznego, szczególnie w przypadku małych lub resztkowych guzów, jednak nie jest zalecana przy licznych lub dużych zmianach ze względu na ryzyko transformacji nowotworowej. Regularne monitorowanie kliniczne i obrazowe (MRI, BAER) jest kluczowe dla wczesnego wykrywania progresji choroby.
amitryptylina, bewacyzumab, ból neuropatyczny, brigatinib, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, dostęp przez środkowy dół czaszki, dostęp przezbłędnikowy, ewerolimus, gabapentyna, gamma knife, implant pnia mózgu, implant ślimakowy, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor MEK, inhibitor mTOR, kryzotynib, lapatynib, naskórkowy czynnik wzrostu, neratinib, nerwiak obwodowy, nerwiak rdzeniowy, neurofibromatoza typu 2, oponiak, pregabalina, radiochirurgia stereotaktyczna, schwannoma przedsionkowy, słuchowy potencjał wywołany pnia mózgu, terapia genowa, wektor wirusowy AAV, wodogłowie, wyściółczak - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy nerwu słuchowego (schwannoma przedsionkowa) – Etiologia i przyczyny
Nerwiak osłonkowy nerwu przedsionkowego (vestibular schwannoma) to łagodny guz wywodzący się z komórek Schwanna nerwu VIII, głównie jego części przedsionkowej. Około 95% przypadków jest sporadycznych, związanych z mutacją genu NF2 na chromosomie 22q12.2, kodującego białko merlinę, które reguluje proliferację komórek Schwanna. W około 5% przypadków guz występuje w przebiegu neurofibromatozy typu 2 (NF2), dziedziczonej autosomalnie dominująco, charakteryzującej się obustronnymi nerwiakami i innymi nowotworami układu nerwowego. Jedynym potwierdzonym czynnikiem środowiskowym zwiększającym ryzyko jest ekspozycja na wysokie dawki promieniowania jonizującego w obrębie głowy i szyi, natomiast inne czynniki, takie jak hałas, używanie telefonów komórkowych czy nadczynność przytarczyc, nie mają jednoznacznego potwierdzenia. Częstość występowania wynosi około 1/100 000 rocznie, z największym ryzykiem w wieku 40-60 lat.
acoustic neuroma, białko merlina, chromosom 22q12.2, czynnik martwicy nowotworu alfa, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, gen supresorowy guza, glejak, komórka Schwanna, mozaicyzm, nadczynność przytarczyc, nerw przedsionkowo-ślimakowy, nerwiak nerwu słuchowego, nerwiak obwodowy, nerwiak osłonkowy nerwu przedsionkowego, neurofibromatoza typu 2, NF2, oponiak, osłonka mielinowa, promieniowanie jonizujące, radioterapia głowy, rezonans magnetyczny, schwannomina, TNF, tomografia komputerowa, utrata słuchu, VEGF, vestibular schwannoma, VIII nerw czaszkowy