tendinoza
Tendinoza to przewlekły stan patologiczny tkanki ścięgna, charakteryzujący się degeneracją włókien kolagenowych bez obecności klasycznego procesu zapalnego. W przeciwieństwie do zapalenia ścięgna (tendinitis), w tendinozie obserwuje się dezorganizację struktury kolagenu, zwiększoną aktywność komórkową, neowaskularyzację oraz pogrubienie ścięgna.
W obrazie histopatologicznym tendinozy obserwuje się zmniejszenie liczby zdrowych tenocytów, zwiększoną obecność substancji podstawowej oraz miejscowe zwyrodnienie włókien kolagenowych. Badania obrazowe, takie jak USG i MRI, uwidaczniają pogrubienie ścięgna z obecnością obszarów o niejednorodnej echogeniczności lub intensywności sygnału.
Etiologia tendinozy wiąże się najczęściej z chronicznym przeciążeniem biomechanicznym, mikrourazami lub zaburzeniami ukrwienia ścięgna. Typowe lokalizacje obejmują ścięgno Achillesa, ścięgno nadgrzebieniowe (tzw. bark szewca), ścięgno rzepki (tzw. kolano skoczka) oraz nadkłykcie boczne kości ramiennej (tzw. łokieć tenisisty).
Leczenie tendinozy wymaga kompleksowego podejścia obejmującego modyfikację aktywności, kontrolowane programy rehabilitacyjne, ekscentryczne ćwiczenia wzmacniające oraz czasem interwencje zabiegowe, takie jak terapia falą uderzeniową czy iniekcje osocza bogatopłytkowego. Kluczowym elementem terapii jest zrozumienie, że jest to proces degeneracyjny wymagający długoterminowej strategii leczniczej, a nie ostry stan zapalny.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Łokieć tenisisty – Diagnostyka i diagnoza
Łokieć tenisisty (lateral epicondylitis) to schorzenie dotykające 1-3% populacji rocznie, głównie osoby w wieku 30-50 lat, charakteryzujące się bólem w okolicy bocznego nadkłykcia kości ramiennej, nasilającym się podczas aktywności angażujących mięśnie prostowników nadgarstka i palców. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na wywiadzie i badaniu fizykalnym, z wykorzystaniem testów klinicznych takich jak test Cozensa (czułość 91%), test Millsa, test Maudsley’a (czułość około 70%) oraz ocenie siły chwytu (różnica 8% siły chwytu ma 80% czułości i 85% swoistości). Badania obrazowe, w tym RTG, USG i MRI, nie są rutynowo wymagane, ale mogą być pomocne w wykluczeniu innych patologii lub w przypadku braku poprawy po leczeniu zachowawczym. USG umożliwia dynamiczną ocenę ścięgien i wykrycie zmian zwyrodnieniowych, natomiast MRI pozwala na szczegółową ocenę tkanek miękkich i wykluczenie patologii szyjnych. Diagnostyka różnicowa obejmuje m.in. łokieć golfisty, radikulopatię szyjną, zespoły uciskowe nerwów oraz zmiany zwyrodnieniowe stawu łokciowego.
artroskopia, badanie przewodnictwa nerwowego, boczny nadkłykieć kości ramiennej, DASH, elektromiografia, lateral epicondylitis, łokieć golfisty, łokieć tenisisty, medial epicondylitis, nadkłykieć boczny, nadkłykieć przyśrodkowy, neowaskularyzacja, Patient-Rated Tennis Elbow Evaluation, PRTEE, radikulopatia szyjna, rezonans magnetyczny, tendinoza, ultrasonografia, zdjęcie rentgenowskie, zespół kanału nerwu łokciowego, zespół nerwu międzykostnego tylnego - Leksykon chorób i schorzeń
Łokieć tenisisty – Etiologia i przyczyny
Łokieć tenisisty (lateral epicondylitis) to tendinopatia ścięgien prostowników przedramienia, głównie mięśnia extensor carpi radialis brevis (ECRB), przyczepiających się do bocznego nadkłykcia kości ramiennej. Patogeneza obejmuje mikrourazy, zwyrodnienie ścięgna, neowaskularyzację oraz brak typowych cech zapalnych, co klasyfikuje schorzenie jako proces zwyrodnieniowy (tendinoza). Objawia się bólem bocznej części łokcia, nasilającym się przy obciążeniu mięśni prostowników, np. podczas chwytania, podnoszenia ciężarów czy ruchów skrętnych nadgarstka. Czynniki ryzyka to wiek 30-50 lat (szczególnie po 40. roku życia), powtarzalne ruchy zawodowe (malarze, mechanicy, dentyści, praca przy komputerze), sporty rakietowe, otyłość (BMI ≥ 30), palenie tytoniu, cukrzyca, stosowanie doustnych kortykosteroidów oraz fluorochinolonów. Diagnostyka powinna uwzględniać ocenę biomechaniki, historię przeciążeń oraz ewentualne współistniejące schorzenia układu mięśniowo-szkieletowego.
angiogeneza, boczny nadkłykieć kości ramiennej, dezorganizacja włókien kolagenowych, extensor carpi radialis brevis, fluorochinolony, gen COL5A1, lateral epicondylitis, łokieć tenisisty, mięsień przedramienia, neowaskularyzacja, obrzęk ścięgna, powtarzalne ruchy, reumatoidalne zapalenie stawów, ścięgno prostownika, stan zapalny, stożek rotatorów, tendinopatia, tendinoza, tenocyt, tkanka bliznowata, włókno kolagenowe, zespół cieśni nadgarstka - Leksykon chorób i schorzeń
Łokieć golfisty – Diagnostyka i diagnoza
Łokieć golfisty (medial epicondylitis) to zapalne schorzenie ścięgien przyczepiających się do przyśrodkowego nadkłykcia kości ramiennej, wywołane powtarzającymi się skurczami mięśni przedramienia, prowadzącymi do mikropęknięć i bólu w wewnętrznej części łokcia. Diagnostyka opiera się głównie na szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, w tym na teście przyśrodkowego nadkłykcia, który wywołuje ból przy zgięciu grzbietowym nadgarstka i wyproście łokcia. Różnicowanie obejmuje wykluczenie uszkodzeń więzadła pobocznego łokciowego, uwięźnięcia nerwu łokciowego, złamań, zapalenia stawów i innych patologii. Współistnienie zapalenia nerwu łokciowego może występować nawet u 50% pacjentów. Badania obrazowe, takie jak RTG (wykluczenie złamań i zapalenia stawów, obecność zwapnień u 25% pacjentów), USG (czułość 95%, swoistość 92%) oraz MRI (złoty standard do oceny tkanek miękkich i stopnia uszkodzenia ścięgien), są stosowane w przypadkach niejasnych lub podejrzenia współistniejących schorzeń.
badanie fizykalne, badanie przewodnictwa nerwowego, elektromiografia, łokieć golfisty, łokieć tenisisty, mikropęknięcie ścięgna, osteochondritis dissecans, pronacja przedramienia, radiografia, rezonans magnetyczny, staw międzypaliczkowy bliższy, tendinoza, test iniekcyjny, ultrasonografia, więzadło poboczne łokciowe, zapalenie nerwu łokciowego, zginanie nadgarstka, złóg wapniowy - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie ścięgna – Etiologia i przyczyny
Zapalenie ścięgna (tendonitis) to stan zapalny włóknistego połączenia mięśnia z kością, wywołany głównie przez powtarzane mikrourazy i przeciążenia mechaniczne, a także nagłe urazy. Czynniki ryzyka obejmują wiek powyżej 40 lat, predyspozycje anatomiczne (np. płaskostopie, deformacja Haglunda), nieprawidłową technikę ruchów, złą ergonomię, otyłość oraz choroby metaboliczne i autoimmunologiczne, takie jak cukrzyca, reumatoidalne zapalenie stawów, dna moczanowa czy łuszczyca. Leki takie jak fluorochinolony, kortykosteroidy, inhibitory aromatazy i statyny mogą zwiększać ryzyko zapalenia lub pogarszać jego przebieg. W patofizjologii przewlekłego zapalenia ścięgna (tendinosis) dominują zmiany degeneracyjne, takie jak dezorganizacja włókien kolagenowych, hiperkellularność, neowaskularyzacja oraz mikrozwapnienia, a nie klasyczny proces zapalny.
choroba de Quervaina, choroby tarczycy, cukrzyca, deformacja Haglunda, dna moczanowa, fluorochinolony, hipoksja, inhibitory aromatazy, kortykosteroidy, koślawość kolan, łokieć golfisty, łokieć tenisisty, łuszczyca, łuszczycowe zapalenie stawów, neowaskularyzacja, płaskostopie, przewlekłe zapalenie, reumatoidalne zapalenie stawów, statyny, tendinoza, zapalenie nadkłykcia bocznego, zapalenie nadkłykcia przyśrodkowego, zapalenie pochewek ścięgnistych, zapalenie ścięgna, zapalenie ścięgna Achillesa, zapalenie ścięgna piszczelowego tylnego, zespół Reitera - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie ścięgna achillesa – Diagnostyka i diagnoza
Zapalenie ścięgna Achillesa (achillodynia) to częsta patologia mięśniowo-szkieletowa, dotykająca około 9% biegaczy rekreacyjnych i do 5% sportowców zawodowych, charakteryzująca się miejscowym bólem i zaburzeniem funkcji ścięgna podczas aktywności obciążających. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, obejmującym ocenę bólu, obrzęku, zgrubienia ścięgna oraz zakresu ruchomości stawu skokowego. Kluczowe testy kliniczne to test uciskowy, test Thompsona, test Royal London Hospital oraz test bolesnego łuku. Badania obrazowe, takie jak USG i MRI, wspomagają diagnozę, umożliwiając ocenę pogrubienia ścięgna (próg diagnostyczny to 1 cm w wymiarze przednio-tylnym), neowaskularyzacji oraz różnicowanie między tendinopatią, zapaleniem okołościęgnistym a przerwaniem ścięgna. RTG może wykazać ostrogi kostne lub zwapnienia, ale nie obrazuje tkanek miękkich.
badanie fizykalne, badanie obrazowe, badanie palpacyjne, badanie RTG, badanie USG, diagnostyka różnicowa, dolegliwość mięśniowo-szkieletowa, historia choroby, kwestionariusz VISA-A, neowaskularyzacja, obrzęk ścięgna, ostroga kostna, pogrubienie ścięgna, postawa stopy, rezonans magnetyczny, ruchomość stawu skokowego, skala analogowa bólu, sztywność ścięgna, tendinopatia, tendinoza, test bolesnego łuku, test Thompsona, test uciskowy, zapalenie kaletki, zapalenie ścięgna Achillesa, zerwanie ścięgna Achillesa, zgięcie grzbietowe, zgięcie podeszwowe, złamanie przeciążeniowe, zwapnienie ścięgna - Leksykon chorób i schorzeń
Ból pięty – Etiologia i przyczyny
Ból pięty jest najczęściej spowodowany zapaleniem powięzi podeszwowej, które stanowi 11-15% wszystkich dolegliwości stóp wymagających interwencji medycznej, a u sportowców, zwłaszcza biegaczy, częstość ta sięga 22%. Etiologia tego schorzenia opiera się na mikrouszkodzeniach i przewlekłym przeciążeniu powięzi podeszwowej, szczególnie w miejscu jej przyczepu do kości piętowej. Czynniki ryzyka obejmują nieprawidłową biomechanikę stopy (np. nadmierną pronację), wady anatomiczne (płaskostopie, wysokie łuki), nadwagę, długotrwałe stanie na twardych powierzchniach, intensywną aktywność fizyczną, niewłaściwe obuwie oraz napięcie mięśni łydki i ścięgna Achillesa. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić ostrogę piętową, zapalenie ścięgna Achillesa, zapalenie kaletki, chorobę Severa u dzieci, zespół kanału piszczelowego, zespół zatoki stępu, zapalenie ścięgien strzałkowych, deformację Haglunda, złamania stresowe kości piętowej oraz zespół poduszki piętowej. Ponadto, ból pięty może być manifestacją ogólnoustrojowych chorób zapalnych, takich jak reumatoidalne zapalenie stawów, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa czy toczeń rumieniowaty układowy.
anemia sierpowatokrwinkowa, ból neuropatyczny, choroba Pageta, choroba Severa, deformacja Haglunda, dna moczanowa, łuszczycowe zapalenie stawów, mikrouszkodzenie, nerw Baxtera, nerw piszczelowy, nerwiak, neuropatia obwodowa, ostroga piętowa, płaskostopie, powięź podeszwowa, pronacja stopy, reaktywne zapalenie stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, spondyloartropatia seronegatywna, stan zapalny, tendinoza, toczeń rumieniowaty układowy, wysoki łuk stopy, zapalenie kości i szpiku, zapalenie powięzi podeszwowej, zapalenie ścięgna Achillesa, zespół Behceta, zespół poduszki piętowej, zespół zatoki stępu, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, zgięcie grzbietowe stopy, złóg wapniowy - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie ścięgna achillesa – Objawy
Zapalenie ścięgna Achillesa to stan zapalny charakteryzujący się bólem, obrzękiem i sztywnością ścięgna łączącego mięsień łydki z kością piętową, często występujący u sportowców i osób mniej aktywnych. Objawy obejmują ból pięty i kostki nasilający się podczas aktywności, poranną sztywność, tkliwość przy palpacji oraz obrzęk. W badaniu klinicznym można stwierdzić pogrubienie ścięgna, obecność guzków 2-6 cm powyżej przyczepu, trzeszczenia, zaczerwienienie i ocieplenie skóry, a w przewlekłych przypadkach zwapnienia i ostrogi kostne. Zapalenie dzieli się na nieinsercyjne (w środkowej części ścięgna) i insercyjne (w miejscu przyczepu do kości piętowej), z różnym przebiegiem i lokalizacją bólu. Diagnostyka opiera się na wywiadzie i badaniu fizykalnym, a w razie potrzeby na USG lub MRI.
badanie fizykalne, badanie obrazowe, ból pięty, degeneracja tkanek, guzek, kontuzja przeciążeniowa, krepitacje, MRI, nawrót choroby, objawy infekcji, obrzęk, ostre zapalenie ścięgna, ostroga kostna, palpacja, pogrubienie ścięgna, przewlekłe zapalenie ścięgna, stan zapalny, sztywność mięśni, tendinitis Achillesa, tendinoza, tkliwość, USG, zapalenie ścięgna Achillesa, zerwanie ścięgna, złogi wapnia, zwapnienia - Leksykon chorób i schorzeń
Łokieć golfisty – Objawy
Łokieć golfisty (medial epicondylitis) to entezopatia ścięgien zginaczy przedramienia przyczepiających się do nadkłykcia przyśrodkowego kości ramiennej, objawiająca się bólem i tkliwością po wewnętrznej stronie łokcia, promieniującym wzdłuż przedramienia do nadgarstka. Charakterystyczne symptomy to ból nasilający się przy zginaniu nadgarstka, chwytaniu przedmiotów, wykonywaniu ruchów obrotowych oraz osłabienie siły chwytu i sztywność stawu łokciowego. Przebieg choroby jest zróżnicowany, z czasem trwania od kilku tygodni do 24 miesięcy, a około 80% pacjentów uzyskuje całkowitą poprawę w ciągu roku przy leczeniu zachowawczym, obejmującym odpoczynek, modyfikację aktywności, farmakoterapię przeciwzapalną oraz fizjoterapię. Nieleczony łokieć golfisty może prowadzić do przewlekłego bólu, ograniczenia ruchomości, zaniku mięśni oraz zmian degeneracyjnych ścięgien, takich jak tendinoza, mikropęknięcia, zwłóknienie i zwapnienia, a w skrajnych przypadkach do zerwania ścięgna.
ból przewlekły, ćwiczenia wzmacniające, fala uderzeniowa, fizjoterapia, iniekcje dostawowe, leki przeciwzapalne, łokieć golfisty, łokieć tenisisty, nadkłykieć przyśrodkowy, neuropatia nerwu łokciowego, ograniczenie ruchomości, osłabienie chwytu, osłabienie mięśni, parestezje, promieniowanie bólu, przykurcz stawowy, staw łokciowy, sztywność stawowa, tendinoza, zanik mięśni, zapalenie nadkłykcia przyśrodkowego, zerwanie ścięgna, zgięcie nadgarstka - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie ścięgna – Objawy
Zapalenie ścięgna (tendinitis) to stan zapalny ścięgien, objawiający się bólem, tkliwością, obrzękiem, zaczerwienieniem i ograniczeniem funkcji stawu. Charakter bólu jest zmienny – od tępego, nasilającego się podczas ruchu, po ostry, szczególnie przy obecności złogów wapnia. Objawy lokalizują się zwykle w miejscu przyczepu ścięgna do kości i mogą obejmować sztywność stawu, trzeszczenie oraz osłabienie siły mięśniowej. Zapalenie ścięgna dzieli się na cztery stadia, od bólu pojawiającego się po aktywności, przez ból podczas i po ruchu, aż do ciągłego bólu wymuszającego adaptacje ruchowe i całkowity odpoczynek. Ostre zapalenie goi się zwykle w 2-4 tygodnie, natomiast przewlekłe może trwać 6 tygodni lub dłużej, a tendinoza – nawet do 6 miesięcy. Nieleczone zapalenie ścięgna zwiększa ryzyko zerwania ścięgna, co często wymaga interwencji chirurgicznej.
apoptoza komórkowa, ból promieniujący, hiperwaskularyzacja, kolano skoczka, macierz pozakomórkowa, neowaskularyzacja, obrzęk zapalny, osteofity, ostre zapalenie ścięgna, przewlekłe zapalenie ścięgna, przyczep ścięgna, remisja objawów, ścięgno Achillesa, skurcze mięśni, stan zapalny ścięgna, tendinoza, włókna kolagenowe, zapalenie ścięgna, zapalenie ścięgna nadgarstka, zapalenie ścięgna rzepki, zerwanie ścięgna, zespół cieśni nadgarstka, zmiany zwyrodnieniowe ścięgna, zwapnienie ścięgna - Leksykon chorób i schorzeń
Łokieć tenisisty – Patofizjologia i mechanizm
Łokieć tenisisty (lateral epicondylitis) to schorzenie zwyrodnieniowe ścięgien prostowników przedramienia, szczególnie mięśnia extensor carpi radialis brevis (ECRB), występujące najczęściej u osób w wieku 30-50 lat. Patogeneza opiera się na przeciążeniu i powtarzalnych mikrourazach enthesis, prowadzących do tendinozy angiofibroblastycznej, charakteryzującej się rozrostem tkanki ziarninowej, hiperplazją naczyniową, dezorganizacją włókien kolagenowych oraz obecnością kolagenu typu III zamiast typu I. Proces ten nie ma typowego charakteru zapalnego, co potwierdzają badania histopatologiczne. Czynniki ryzyka obejmują powtarzalne ruchy prostowania nadgarstka i odwracania przedramienia, nieprawidłową biomechanikę stawu łokciowego, wiek, słabość mięśni, zaburzenia unaczynienia oraz czynniki środowiskowe jak palenie tytoniu. Ból jest wynikiem neowaskularyzacji, uwalniania mediatorów bólu, ucisku nerwów oraz zaburzeń neurogennych, co podkreśla wielowymiarowy charakter schorzenia obejmujący zmiany strukturalne ścięgna, dysfunkcję mięśni i zaburzenia przetwarzania bólu.
dezorganizacja włókien kolagenowych, extensor carpi radialis brevis, hiperplazja naczyniowa, kwas hialuronowy, lateral epicondylitis, łokieć tenisisty, mediator zapalny, mikrouraz, neowaskularyzacja, nocyceptor, osocze bogatopłytkowe, PRP, siła koślawienia, tendinopatia, tendinoza, test Thomsena, włókno nerwowe, zapalenie nadkłykcia bocznego - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie ścięgna rzepki – Diagnostyka i diagnoza
Zapalenie ścięgna rzepki (patellar tendinitis), zwane również „kolanem skoczka”, to schorzenie przeciążeniowe o podłożu degeneracyjnym (tendinoza), a nie zapalnym. Diagnoza opiera się przede wszystkim na badaniu klinicznym, w tym szczegółowym wywiadzie i palpacji ścięgna rzepki, gdzie ból lokalizuje się poniżej rzepki. Test szpitala Royal London wykazuje czułość 88% i specyficzność 98%, co czyni go wartościowym narzędziem diagnostycznym. Dodatkowo stosuje się testy prowokacyjne, takie jak objaw Basseta czy test aktywnego czworogłowego w pozycji stojącej. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić chondromalację rzepki, złamania oraz inne patologie kostne. W przypadku wątpliwości lub przewlekłego przebiegu wskazane jest wykonanie badań obrazowych: RTG (projekcje AP, boczne, osiowe), USG (wysoka dokładność w wykrywaniu zmian tendinopatycznych) oraz MRI, które jest szczególnie przydatne w planowaniu leczenia chirurgicznego.
badanie fizykalne, badanie kliniczne, chondromalacja rzepki, kodowanie ICD-10, kolano skoczka, mięsień czworogłowy uda, neowaskularyzacja, obrzęk ścięgna, palpacja, rezonans magnetyczny, rozpoznanie różnicowe, ścięgno rzepki, tendinoza, ultrasonografia, wywiad medyczny, zapalenie ścięgna rzepki, zdjęcie rentgenowskie, złamanie rzepki - Leksykon chorób i schorzeń
Łokieć golfisty – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Łokieć golfisty (zapalenie nadkłykcia przyśrodkowego) to tendinopatia obejmująca przyśrodkowe wspólne ścięgno zginacza łokcia, powstała na skutek przeciążenia mięśni przedramienia. Objawia się bólem i tkliwością po wewnętrznej stronie łokcia, nasilającym się przy zginaniu nadgarstka, chwytaniu przedmiotów i ruchach skrętnych. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym i wywiadzie, z możliwością zastosowania RTG, USG lub MRI w celu wykluczenia innych patologii. Leczenie zachowawcze obejmuje odpoczynek, krioterapię (10-20 minut, 3-4 razy dziennie), NLPZ (np. ibuprofen, naproksen), stosowanie ortez, kinesiotaping oraz fizjoterapię z ćwiczeniami rozciągającymi i ekscentrycznymi. W przypadku braku poprawy po kilku tygodniach rozważa się iniekcje steroidowe, PRP lub terapię falą uderzeniową. Interwencja chirurgiczna jest wskazana po 6-12 miesiącach nieskutecznego leczenia zachowawczego, polegając na debridemencie i reattachmencie ścięgien, z pełnym powrotem do funkcji zwykle po około 12 tygodniach.
badanie fizykalne, ćwiczenie ekscentryczne, ćwiczenie izometryczne, drętwienie, fizjoterapia, iniekcja steroidowa, kinesiotaping, kortykosteroid, krioterapia, leczenie operacyjne, lek przeciwbólowy, łokieć golfisty, łokieć tenisisty, mikrouszkodzenie, nadkłykieć boczny, nadkłykieć przyśrodkowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, orteza, osocze bogatopłytkowe, paracetamol, rezonans magnetyczny, RTG, stan zapalny, tendinopatia, tendinoza, terapia cieplna, terapia falą uderzeniową, terapia ultradźwiękowa, tkliwość, USG, zespół kanału nerwu łokciowego - Leksykon chorób i schorzeń
Łokieć tenisisty – Objawy
Łokieć tenisisty (lateral epicondylitis) to przewlekłe schorzenie zapalne i degeneracyjne ścięgien mięśni prostowników przedramienia przyczepiających się do nadkłykcia bocznego kości ramiennej, dotykające 1-3% populacji, głównie w wieku 30-50 lat. Objawia się bólem o charakterze ostrym lub palącym, nasilającym się podczas czynności obciążających staw łokciowy, takich jak uścisk dłoni, podnoszenie przedmiotów czy ruchy skrętne nadgarstka, a także osłabieniem siły chwytu. Ból lokalizuje się w okolicy nadkłykcia bocznego i może promieniować wzdłuż przedramienia do nadgarstka. Przebieg choroby jest zwykle przewlekły, z fazami od łagodnego bólu po ból stały utrudniający codzienne funkcjonowanie. Rokowanie jest dobre – w 90% przypadków dochodzi do poprawy w ciągu 12 miesięcy, choć objawy mogą utrzymywać się od 6 do 24 miesięcy. Czynniki wpływające na czas rekonwalescencji to m.in. wiek pacjenta, intensywność aktywności oraz wczesne wdrożenie leczenia zachowawczego.
badanie fizykalne, badanie obrazowe, bolesność uciskowa, degeneracja ścięgna, diagnostyka różnicowa, faza ostra, faza podostra, faza przewlekła, iniekcja steroidowa, leczenie operacyjne, lek przeciwzapalny, łokieć golfisty, łokieć tenisisty, mikrouszkodzenie ścięgna, nadkłykieć boczny, obrzęk, osłabienie chwytu, osocze bogatopłytkowe, sztywność stawu, tendinoza, zapalenie nadkłykcia przyśrodkowego, zapalenie ścięgna, zerwanie ścięgna, zespół uciskowy nerwu - Leksykon chorób i schorzeń
Urazy powtarzalnego napięcia – Patofizjologia i mechanizm
Urazy powtarzalnego napięcia (RSI) to schorzenia układu mięśniowo-szkieletowego i nerwowego wynikające z powtarzalnych ruchów i przeciążenia tych samych struktur anatomicznych, głównie w obrębie kończyn górnych, szyi i ramion. Patofizjologia obejmuje kumulację mikrourazów prowadzących do zapalenia, zwyrodnienia (tendinoza), bliznowacenia, kompresji nerwów oraz zmęczenia mięśniowego z wyczerpaniem ATP. W zespole cieśni nadgarstka (CTS) ciśnienie w kanale nadgarstka przekraczające 30 mm Hg powoduje ucisk nerwu pośrodkowego. Wibracje narzędzi mechanicznych i czynniki psychospołeczne, takie jak stres i niskie zadowolenie z pracy, nasilają objawy. Przewlekłe RSI wiąże się z uwrażliwieniem ośrodkowym i neuroplastycznymi zmianami, co utrudnia leczenie i może prowadzić do trwałej niepełnosprawności. Tkanki zaangażowane w RSI mają słabe ukrwienie, co wydłuża czas regeneracji – odbudowa ścięgna może trwać około 100 dni, a rozpoczęcie regeneracji wymaga 2-3 tygodni odpoczynku.
adenozynotrifosforan, błona maziowa, centralny układ nerwowy, dekondycjonowanie, dopływ krwi, kanał nadgarstka, kaskada komórkowa, kompresja nerwu, łokieć golfisty, łokieć tenisisty, macierz zewnątrzkomórkowa, mikrouraz tkanki, nerw obwodowy, nerw pośrodkowy, proces zapalny, skurcz mięśnia, suche igłowanie, tendinoza, tenosynovitis, terapia manualna, tkanka bliznowata, tkanka łączna, układ mięśniowo-szkieletowy, uraz powtarzalnego napięcia, uszkodzenie stożka rotatorów, uwrażliwienie ośrodkowe, włókno mięśniowe, zapalenie kaletki, zapalenie nadkłykcia bocznego, zapalenie nadkłykcia przyśrodkowego, zespół cieśni nadgarstka, zmęczenie mięśniowe, zwyrodnienie ścięgna