pieloplastyka
Pieloplastyka to zabieg chirurgiczny, który ma na celu przywrócenie prawidłowego odpływu moczu z miedniczki nerkowej do moczowodu. Najczęściej wykonywany jest w przypadku zwężenia połączenia miedniczkowo-moczowodowego, które może być wrodzone lub nabyte. Procedura polega na wycięciu zwężonego odcinka i ponownym zespoleniu miedniczki z moczowodem.
Wskazaniami do pieloplastyki są objawy zwężenia, takie jak ból w okolicy lędźwiowej, nawracające zakażenia układu moczowego, kamica nerkowa, nadciśnienie tętnicze oraz pogorszenie funkcji nerki potwierdzone w badaniach obrazowych. Obecnie zabieg może być wykonywany metodą otwartą, laparoskopową lub z wykorzystaniem robota chirurgicznego.
Najczęściej stosowaną techniką pieloplastyki jest metoda Andersona-Hynesa, polegająca na wycięciu zwężonego fragmentu i zespoleniu miedniczki z moczowodem na rozciętym, spłaszczonym i przyciętym do odpowiedniej długości fragmencie moczowodu. Zabieg kończy się zazwyczaj wprowadzeniem cewnika double-J, który utrzymuje drożność zespolenia na czas gojenia.
Powikłania po pieloplastyce obejmują przeciek moczu, infekcje, krwawienie, uszkodzenie sąsiednich narządów oraz nawrót zwężenia. Skuteczność zabiegu jest wysoka i sięga 90-95%, a pacjenci zazwyczaj mogą powrócić do normalnej aktywności po 4-6 tygodniach od operacji.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Hydronephrosis to po polsku „hydronefroza”. – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Hydronefroza, szczególnie antenatalna (ANH), jest powszechnym problemem w nefrologii i urologii dziecięcej, z większością przypadków (82%) ulegających samoistnej rezolucji po urodzeniu. Izolowana hydronefroza niskiego stopnia (SFU 1-2) wykazuje bardzo niski ryzyko progresji i utraty funkcji nerek, z jedynie 2,6% przypadków pogarszających się i 0,3% wymagających interwencji chirurgicznej. Kluczowymi czynnikami prognostycznymi są średnica przednio-tylna miedniczki nerkowej (APD) oraz stopień hydronefrozy według klasyfikacji SFU, gdzie większe APD (średnio 29,0 mm w przypadkach wymagających operacji vs 9,4 mm w samoistnej rezolucji) i SFU stopień 4 wiążą się z niższym prawdopodobieństwem samoistnej poprawy (współczynniki ryzyka odpowiednio 0,54 i 0,34). Profilaktyczna antybiotykoterapia ma ograniczoną rolę ze względu na niską częstość nawrotów zakażeń układu moczowego.
badanie scyntygraficzne, badanie ultrasonograficzne, dializa, hydronefroza, hydronefroza prenatalna, niewydolność nerek, pieloplastyka, profilaktyczna antybiotykoterapia, profilaktyka antybiotykowa, przeszczep nerki, reimplantacja moczowodu, scyntygrafia nerek, urologia dziecięca, uszkodzenie nerek, zakażenie układu moczowego - Leksykon chorób i schorzeń
Hydronephrosis to po polsku „hydronefroza”. – Leczenie
Hydronefroza to patologiczne poszerzenie miedniczki i kielichów nerkowych spowodowane utrudnionym odpływem moczu, co prowadzi do zwiększenia ciśnienia wewnątrznerkowego i ryzyka uszkodzenia miąższu nerkowego. Leczenie jest uzależnione od etiologii, stopnia nasilenia oraz obecności objawów i infekcji. W łagodnych przypadkach stosuje się obserwację i monitorowanie, natomiast w ostrych niedrożnościach konieczne jest szybkie odbarczenie układu moczowego (cewnikowanie pęcherza, stentowanie moczowodu, nefrostomia przezskórna). Terapia przyczynowa obejmuje metody takie jak litotrypsja falami uderzeniowymi (ESWL), ureteroskopia, pieloplastyka (złoty standard w zwężeniach UPJ), endopielotomia, farmakoterapia w BPH, czy leczenie onkologiczne w przypadku ucisku nowotworowego. W ostatnich latach dominują techniki małoinwazyjne, w tym laparoskopowa i robotyczna pieloplastyka, które skracają czas rekonwalescencji i zmniejszają dolegliwości pooperacyjne.
alkalizacja moczu, analgetyk, antybiotykoterapia, badanie moczu, bilans płynów i elektrolitów, cewnikowanie pęcherza, chirurgia robotyczna, diureza poobstrukcyjna, endopielotomia, hydronefroza, hydronefroza prenatalna, kamica nerkowa, kortykosteroid, kreatynina, łagodny rozrost prostaty, laparoskopowa pieloplastyka, litotrypsja, miąższ nerkowy, miedniczka nerkowa, nefrolitotomia przezskórna, nefrostomia przezskórna, niedrożność dolnych dróg moczowych, pieloplastyka, połączenie miedniczkowo-moczowodowe, poliuria, posocznica, prostatektomia, przezcewkowa resekcja prostaty, refluks pęcherzowo-moczowodowy, reimplantacja moczowodu, scyntygrafia nerek, stent moczowodowy, ureteroskopia, zakażenie układu moczowego, zastój moczu, zwężenie moczowodu, zwłóknienie zaotrzewnowe - Leksykon chorób i schorzeń
Hydronephrosis to po polsku „hydronefroza”. – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Hydronefroza to poszerzenie układu kielichowo-miedniczkowego nerki spowodowane przeszkodą w odpływie moczu lub refluksem pęcherzowo-moczowodowym, prowadzące do obrzęku i potencjalnego uszkodzenia miąższu nerkowego. Może mieć charakter jednostronny lub obustronny i występować w każdym wieku, w tym u noworodków, gdzie często wykrywana jest prenatalnie. Diagnostyka opiera się głównie na ultrasonografii, która pozwala ocenić stopień poszerzenia (klasyfikowany od łagodnego – stopień 1-2, przez umiarkowany – stopień 3, do ciężkiego – stopień 4), a także na badaniach uzupełniających takich jak VCUG, scyntygrafia, CT czy MRI. Leczenie zależy od przyczyny i nasilenia, obejmując obserwację, profilaktykę zakażeń, drenaż moczu (cewnik Foley’a, nefrostomia, stent moczowodowy) oraz interwencje chirurgiczne (np. pieloplastyka, usunięcie kamieni, reimplantacja moczowodu). W przypadku niemowląt z hydronefrozą prenatalną często stosuje się zachowawcze postępowanie z regularnym monitorowaniem ultrasonograficznym i profilaktyką antybiotykową.
antybiotykoterapia, ból lędźwiowy, cewnik nefrostomijny, cystouretrografia mikcyjna, dyzuria, hydronefroza prenatalna, kamica nerkowa, krwiomocz, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, pieloplastyka, połączenie miedniczkowo-moczowodowe, przerost prostaty, refluks pęcherzowo-moczowodowy, reimplantacja moczowodu, scyntygrafia nerek, stent moczowodowy, tomografia komputerowa, układ kielichowo-miedniczkowy, układ zbiorczy nerki, ultrasonografia nerek, uszkodzenie nerek, zakażenie układu moczowego, zastawka cewki tylnej, zwężenie moczowodu - Leksykon chorób i schorzeń
Hydronephrosis to po polsku „hydronefroza”. – Diagnostyka i diagnoza
Hydronefroza to poszerzenie układu kielichowo-miedniczkowego nerki spowodowane zaburzeniem odpływu moczu, występujące w każdym wieku, od okresu prenatalnego po dorosłość. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz badaniach obrazowych, z ultrasonografią (USG) jako podstawową metodą oceny stopnia poszerzenia i grubości miąższu nerki. Stopnie hydronefrozy klasyfikuje się od 1 (łagodna) do 4 (ciężka), z pomiarem przednio-tylnego wymiaru miedniczki nerkowej (APD) w USG: łagodna 4-7 mm (II trymestr), 7-9 mm (III trymestr); umiarkowana 8-10 mm (II trymestr), 10-15 mm (III trymestr); ciężka >10 mm (II trymestr), >15 mm (III trymestr). Dodatkowo stosuje się tomografię komputerową (TK), rezonans magnetyczny (MRI), renografię diuretyczną (MAG3) oraz scyntygrafię DMSA do oceny funkcji nerek i przyczyn obstrukcji. Badania laboratoryjne obejmują ocenę moczu i parametrów nerkowych (kreatynina, BUN, eGFR), a w diagnostyce odpływu pęcherzowo-moczowodowego (VUR) kluczowa jest cystouretrografia mikcyjna (VCUG).
badanie fizykalne, badanie ginekologiczne, badanie krwi, badanie ogólne moczu, badanie per rectum, cystouretrografia mikcyjna, endopielotomia, hydronefroza, hydronefroza prenatalna, infekcja, kamica nerkowa, kamień moczowodowy, kamień nerkowy, kreatynina, litotrypsja laserowa, litotrypsja pozaustrojowa, mocznik, morfologia krwi, nadciśnienie nerkopochodne, nefrostomia przezskórna, niewydolność nerek, odpływ pęcherzowo-moczowodowy, pieloplastyka, poród, przerost prostaty, przezskórna nefrolitotrypsja, renografia diuretyczna, rezonans magnetyczny, scyntygrafia DMSA, stent moczowodowy, tomografia komputerowa, układ kielichowo-miedniczkowy, ultrasonografia, ureterorenoskopia, urografia TK, współczynnik filtracji kłębuszkowej