zgięcie nadgarstka
Zgięcie nadgarstka to ruch w stawie promieniowo-nadgarstkowym, polegający na przybliżeniu powierzchni dłoniowej ręki do powierzchni przedramienia. Fizjologiczny zakres zgięcia nadgarstka wynosi około 80-90 stopni i jest istotny dla prawidłowego funkcjonowania ręki.
Ograniczenie zgięcia nadgarstka może występować w przebiegu różnych schorzeń, takich jak zespół cieśni nadgarstka, złamania kości nadgarstka, artrozy, zapalenie ścięgien czy pourazowe przykurcze. Nadmierne lub powtarzalne zgięcia nadgarstka mogą z kolei prowadzić do przeciążeń i mikrourazów struktur tego obszaru.
W badaniu klinicznym ocena zakresu zgięcia nadgarstka stanowi istotny element diagnostyki schorzeń ręki. Prawidłowe zgięcie nadgarstka jest niezbędne do wykonywania czynności codziennych, zwłaszcza chwytania i manipulowania przedmiotami. W rehabilitacji nadgarstka często stosuje się ćwiczenia zwiększające zakres zgięcia, poprawiające elastyczność tkanek miękkich oraz wzmacniające mięśnie odpowiedzialne za ten ruch.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Łokieć golfisty – Epidemiologia
Łokieć golfisty (zapalenie nadkłykcia przyśrodkowego) to schorzenie ścięgien przyczepiających się do nadkłykcia przyśrodkowego kości ramiennej, charakteryzujące się stanem zapalnym i mikrouszkodzeniami mięśni zginaczy i pronatorów przedramienia. Stanowi 10-20% wszystkich zapaleń nadkłykci kości ramiennej, z rozpowszechnieniem w populacji ogólnej na poziomie 0,4-1,1% i roczną zapadalnością 0,8-5,6/1000 osobolat. Najczęściej dotyka osoby w wieku 40-60 lat, z szczytem zachorowań między 45 a 64 rokiem życia, częściej występuje w kończynie dominującej (75-82%) i u rasy kaukaskiej. Mimo nazwy, 90-95% przypadków nie jest związanych z golfem, a schorzenie częściej występuje w zawodach wymagających powtarzalnych ruchów zgięcia nadgarstka i pronacji przedramienia, np. stolarstwo, oraz u sportowców uprawiających sporty rakietowe i rzutowe. Czynniki ryzyka obejmują palenie tytoniu, cukrzycę typu 2, otyłość, wysoki BMI oraz choroby współistniejące.
badanie fizykalne, badanie kliniczne, badanie obrazowe, fizjoterapia, leczenie zachowawcze, łokieć golfisty, łokieć tenisisty, medial epicondylitis, mięsień zginacz, mikrouszkodzenie, orteza łokciowa, pronacja przedramienia, stabilizator ortopedyczny, stan zapalny, staw łokciowy, test iniekcyjny, wywiad medyczny, zapadalność, zapalenie nadkłykcia bocznego, zapalenie nadkłykcia przyśrodkowego, zespół cieśni nadgarstka, zespół rowka nerwu łokciowego, zgięcie nadgarstka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kwetaplex 300 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa fumaranu kwetiapiny, substancji czynnej leku Kwetaplex, nie wykazały działania genotoksycznego w testach in vitro i in vivo, co wskazuje na korzystny profil mutagenności. Jednakże, przy ekspozycji na poziomach istotnych klinicznie, zaobserwowano zmiany narządowe u zwierząt laboratoryjnych, takie jak odkładanie pigmentu w tarczycy szczurów, przerost pęcherzyków tarczycy u małp Cynomolgus, obniżenie stężenia T₃ w osoczu, zmniejszenie hemoglobiny oraz liczby erytrocytów i leukocytów, a także zmętnienie soczewki i rozwój zaćmy u psów. Te efekty nie zostały jeszcze w pełni potwierdzone w długoterminowych badaniach klinicznych u ludzi.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie kliniczne, badanie laboratoryjne, dawka terapeutyczna, diestrus, embriotoksyczność, fumaran kwetiapiny, genotoksyczność, gruczoł tarczowy, hemoglobina, hipertrofia tarczycy, krwinka biała, krwinka czerwona, parametr hematologiczny, prolaktyna, regulacja hormonalna, ryzyko mutagenne, toksyczność reprodukcyjna, trójjodotyronina, zaćma, zgięcie nadgarstka, zmętnienie soczewki, zmiana narządowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kwetaplex XR 150 mg
Dane przedkliniczne dotyczące kwetiapiny, substancji czynnej leku Kwetaplex XR, nie wykazały działania genotoksycznego w testach in vitro i in vivo, co wskazuje na brak uszkodzeń materiału genetycznego. W badaniach na zwierzętach laboratoryjnych, przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej, zaobserwowano zmiany narządowe, takie jak pigmentacja tarczycy u szczurów, hipertrofia komórek pęcherzykowych tarczycy, obniżenie stężenia T3, zmniejszenie hemoglobiny oraz liczby leukocytów i erytrocytów u małp Cynomolgus, a także zmętnienie rogówki i zaćma u psów. Zmiany te nie zostały potwierdzone w długotrwałych badaniach klinicznych u ludzi.
badanie in vitro, badanie in vivo, ciąża rzekoma, dawka terapeutyczna, diestrus, działanie genotoksyczne, ekspozycja matki, hemoglobina, hipertrofia komórek pęcherzykowych, hormon T3, hormonalna kontrola rozrodu, krwinki białe i czerwone, kwetiapina, objawy toksyczności, okres międzyrujowy, parametry rozrodcze, pigmentacja tarczycy, płodność samców, potencjał genotoksyczny, prolaktyna, substancja czynna, test mutagenności, toksyczność zarodkowa, wada rozwojowa, wpływ na płodność, zaćma, zgięcie nadgarstka, zmętnienie rogówki, zmiana narządowa - Leksykon chorób i schorzeń
Łokieć golfisty – Objawy
Łokieć golfisty (medial epicondylitis) to entezopatia ścięgien zginaczy przedramienia przyczepiających się do nadkłykcia przyśrodkowego kości ramiennej, objawiająca się bólem i tkliwością po wewnętrznej stronie łokcia, promieniującym wzdłuż przedramienia do nadgarstka. Charakterystyczne symptomy to ból nasilający się przy zginaniu nadgarstka, chwytaniu przedmiotów, wykonywaniu ruchów obrotowych oraz osłabienie siły chwytu i sztywność stawu łokciowego. Przebieg choroby jest zróżnicowany, z czasem trwania od kilku tygodni do 24 miesięcy, a około 80% pacjentów uzyskuje całkowitą poprawę w ciągu roku przy leczeniu zachowawczym, obejmującym odpoczynek, modyfikację aktywności, farmakoterapię przeciwzapalną oraz fizjoterapię. Nieleczony łokieć golfisty może prowadzić do przewlekłego bólu, ograniczenia ruchomości, zaniku mięśni oraz zmian degeneracyjnych ścięgien, takich jak tendinoza, mikropęknięcia, zwłóknienie i zwapnienia, a w skrajnych przypadkach do zerwania ścięgna.
ból przewlekły, ćwiczenia wzmacniające, fala uderzeniowa, fizjoterapia, iniekcje dostawowe, leki przeciwzapalne, łokieć golfisty, łokieć tenisisty, nadkłykieć przyśrodkowy, neuropatia nerwu łokciowego, ograniczenie ruchomości, osłabienie chwytu, osłabienie mięśni, parestezje, promieniowanie bólu, przykurcz stawowy, staw łokciowy, sztywność stawowa, tendinoza, zanik mięśni, zapalenie nadkłykcia przyśrodkowego, zerwanie ścięgna, zgięcie nadgarstka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kwetaplex 150 mg
W badaniach przedklinicznych kwetiapiny, obejmujących zarówno modele in vitro, jak i in vivo, nie stwierdzono działania genotoksycznego, co jest istotne w kontekście długotrwałej terapii. W modelach zwierzęcych przy ekspozycji na poziomach terapeutycznych zaobserwowano zmiany takie jak odkładanie pigmentu w tarczycy u szczurów, hipertrofia pęcherzyków tarczycy, obniżenie stężenia T₃ w osoczu, zmniejszenie hemoglobiny oraz liczby erytrocytów i leukocytów u małp Cynomolgus, a także zmętnienie soczewki i zaćmę u psów. W badaniach embriotoksyczności na królikach odnotowano zwiększoną częstość zgięcia nadgarstka i stawu skokowego u płodów przy dawkach zbliżonych do maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi, powiązaną z obniżonym przyrostem masy ciała u matek. Znaczenie kliniczne tych obserwacji pozostaje niejasne.
badanie in vitro, badanie in vivo, ciąża rzekoma, diestrus, embriotoksyczność, hipertrofia pęcherzyków tarczycy, kwetiapina, liczba krwinek, okres międzyrujowy, płodność samców, regulacja hormonalna, staw skokowy, stężenie hemoglobiny, stężenie prolaktyny, zaćma, zgięcie nadgarstka, zmętnienie soczewki