zwyrodnienie ścięgna
Zwyrodnienie ścięgna (tendinopatia) to stan chorobowy charakteryzujący się degeneracją struktury ścięgna spowodowaną mikrourazami, przewlekłym przeciążeniem lub procesami starzenia. W przeciwieństwie do wcześniejszych koncepcji, które opisywały ten stan jako zapalenie ścięgna (tendinitis), obecne badania wskazują, że w większości przypadków jest to proces degeneracyjny z minimalnym komponentem zapalnym.
Histopatologicznie zwyrodnienie ścięgna cechuje się dezorganizacją włókien kolagenowych, zwiększoną obecnością substancji podstawowej, neowaskularyzacją oraz zaburzonym procesem gojenia. W badaniu ultrasonograficznym można zaobserwować pogrubienie ścięgna, obszary hipoechogeniczne oraz nieprawidłowe unaczynienie w badaniu dopplerowskim.
Najczęstsze lokalizacje zwyrodnienia ścięgna obejmują ścięgno Achillesa, ścięgno rzepki (tzw. kolano skoczka), ścięgna nadgarstka (np. zespół de Quervaina), ścięgna stożka rotatorów barku oraz pasmo biodrowo-piszczelowe. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, obrazowaniu ultrasonograficznym oraz rezonansie magnetycznym, który pozwala na dokładniejszą ocenę stopnia uszkodzenia.
Leczenie zwyrodnienia ścięgna jest wielokierunkowe i obejmuje modyfikację aktywności, fizykoterapię, ćwiczenia ekscentryczne, terapię uderzeniową falą (ESWT), iniekcje osocza bogatopłytkowego (PRP) lub kwasu hialuronowego. W przypadkach opornych na leczenie zachowawcze może być konieczna interwencja chirurgiczna. Współczesne podejście terapeutyczne podkreśla znaczenie stopniowego obciążania ścięgna w procesie rehabilitacji, co promuje prawidłową przebudowę tkanki.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Łokieć tenisisty – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Łokieć tenisisty (lateral epicondylitis) to zapalny stan ścięgien mięśnia prostownika promieniowego krótkiego nadgarstka (ECRB), wywołany powtarzalnym przeciążeniem lub mikrourazami. Objawia się bólem zlokalizowanym na bocznej stronie łokcia, promieniującym wzdłuż przedramienia, osłabieniem chwytu oraz tkliwością przy przyczepie ścięgna. Diagnostyka opiera się głównie na badaniu fizykalnym i wywiadzie, z ewentualnym wsparciem badań obrazowych (RTG, USG) w celu wykluczenia innych patologii. Leczenie zachowawcze, skuteczne u 80-95% pacjentów, obejmuje odpoczynek, fizjoterapię (w tym ćwiczenia ekscentryczne, masaż, terapię falami uderzeniowymi), stosowanie stabilizatorów (opaska przeciwsiłowa, stabilizator nadgarstka) oraz farmakoterapię z użyciem NLPZ (np. ibuprofen, naproksen) i paracetamolu. Zimne okłady stosuje się przez 15-20 minut co 3-4 godziny, aby zmniejszyć stan zapalny i ból.
artroskopia, badanie fizykalne, badanie rentgenowskie, ćwiczenia ekscentryczne, ćwiczenia izometryczne, iniekcje kortykosteroidowe, krioterapia, łokieć tenisisty, niesteroidowe leki przeciwzapalne, opaska przeciwsiłowa, osłabienie chwytu, parestezje, przyczep ścięgna, rehabilitacja, ścięgno, stabilizator nadgarstka, stan zapalny, sztywność stawu, terapia falami uderzeniowymi, terapia osoczem bogatopłytkowym, zapalenie ścięgien, zapalenie stawów, zespół kanału nerwu łokciowego, zmiany zwyrodnieniowe stawu, zwyrodnienie ścięgna - Leksykon chorób i schorzeń
Urazy powtarzalnego napięcia – Patofizjologia i mechanizm
Urazy powtarzalnego napięcia (RSI) to schorzenia układu mięśniowo-szkieletowego i nerwowego wynikające z powtarzalnych ruchów i przeciążenia tych samych struktur anatomicznych, głównie w obrębie kończyn górnych, szyi i ramion. Patofizjologia obejmuje kumulację mikrourazów prowadzących do zapalenia, zwyrodnienia (tendinoza), bliznowacenia, kompresji nerwów oraz zmęczenia mięśniowego z wyczerpaniem ATP. W zespole cieśni nadgarstka (CTS) ciśnienie w kanale nadgarstka przekraczające 30 mm Hg powoduje ucisk nerwu pośrodkowego. Wibracje narzędzi mechanicznych i czynniki psychospołeczne, takie jak stres i niskie zadowolenie z pracy, nasilają objawy. Przewlekłe RSI wiąże się z uwrażliwieniem ośrodkowym i neuroplastycznymi zmianami, co utrudnia leczenie i może prowadzić do trwałej niepełnosprawności. Tkanki zaangażowane w RSI mają słabe ukrwienie, co wydłuża czas regeneracji – odbudowa ścięgna może trwać około 100 dni, a rozpoczęcie regeneracji wymaga 2-3 tygodni odpoczynku.
adenozynotrifosforan, błona maziowa, centralny układ nerwowy, dekondycjonowanie, dopływ krwi, kanał nadgarstka, kaskada komórkowa, kompresja nerwu, łokieć golfisty, łokieć tenisisty, macierz zewnątrzkomórkowa, mikrouraz tkanki, nerw obwodowy, nerw pośrodkowy, proces zapalny, skurcz mięśnia, suche igłowanie, tendinoza, tenosynovitis, terapia manualna, tkanka bliznowata, tkanka łączna, układ mięśniowo-szkieletowy, uraz powtarzalnego napięcia, uszkodzenie stożka rotatorów, uwrażliwienie ośrodkowe, włókno mięśniowe, zapalenie kaletki, zapalenie nadkłykcia bocznego, zapalenie nadkłykcia przyśrodkowego, zespół cieśni nadgarstka, zmęczenie mięśniowe, zwyrodnienie ścięgna