współczynnik wchłaniania
Współczynnik wchłaniania (absorpcji) to parametr określający zdolność substancji do przenikania przez błony biologiczne i jej dostępność dla organizmu. W kontekście farmakologii jest to kluczowy wskaźnik biodostępności leków, informujący o tym, jaka część podanej dawki substancji czynnej dociera do krążenia ogólnoustrojowego.
Na wartość współczynnika wchłaniania wpływa wiele czynników, takich jak: rozpuszczalność substancji w tłuszczach i wodzie, stopień jonizacji, wielkość cząsteczki, pH środowiska, obecność transporterów błonowych oraz stan fizjologiczny narządów odpowiedzialnych za absorpcję (najczęściej przewodu pokarmowego). Różne drogi podania leku charakteryzują się odmiennymi współczynnikami wchłaniania – najwyższy występuje przy podaniu dożylnym (przyjmowany jako 100%), a niższy przy podaniu doustnym, przezskórnym czy wziewnym.
W diagnostyce medycznej współczynnik wchłaniania jest istotny przy ocenie funkcji przewodu pokarmowego, zwłaszcza w przypadku chorób upośledzających absorpcję składników odżywczych, takich jak celiakia czy nieswoiste zapalenia jelit. Pomiar współczynnika wchłaniania substancji znacznikowych może służyć do oceny funkcji absorpcyjnej jelita cienkiego oraz monitorowania skuteczności leczenia chorób z zaburzeniami wchłaniania.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Lizynopryl, składnik produktu Toralis, wykazuje średnią biodostępność około 25% po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w surowicy osiąganym po około 7 godzinach. Lek nie ulega metabolizmowi i jest wydalany w formie niezmienionej przez nerki, głównie poprzez przesączanie kłębuszkowe i wydzielanie kanalikowe, z efektywnym okresem półtrwania wynoszącym 12,6 godziny. W przypadku niewydolności nerek, szczególnie przy klirensie kreatyniny poniżej 30 ml/min, obserwuje się znaczące zwiększenie ekspozycji na lizynopryl (4,5-krotny wzrost AUC), co wymaga dostosowania dawkowania. U pacjentów z niewydolnością serca i w podeszłym wieku stężenia lizynoprylu oraz AUC wzrastają odpowiednio o 125% i 60%. Wchłanianie lizynoprylu jest niezmienione przez posiłek, ale zmniejszone o około 16% u pacjentów z niewydolnością serca oraz o 30% u osób z marskością wątroby, przy jednoczesnym wzroście narażenia ogólnoustrojowego o 50% w tej ostatniej grupie.
bariera krew-mózg, biodostępność, diuretyk pętlowy, enzym konwertujący angiotensynę, hemodializa, inhibitor ACE, klirens całkowity, klirens dializy, klirens kreatyniny, kumulacja leku, lizynopryl, maksymalne stężenie w surowicy, marskość wątroby, niewydolność nerek, niewydolność serca, pozorna objętość dystrybucji, przesączanie kłębuszkowe, torasemid, wiązanie z białkami osocza, współczynnik przesączania kłębuszkowego, współczynnik wchłaniania, wydzielanie kanalikowe -
Leksykon leków
Flurbiprofen zawarty w pastylkach twardych INOVOX Ultra smak miętowy charakteryzuje się szybkim wchłanianiem przez błonę śluzową jamy ustnej, z czasem rozpuszczania pastylki wynoszącym 5-12 minut oraz wykrywalnością substancji czynnej we krwi już po 5 minutach od podania. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiąga wartość 1,4 μg/ml po 40-45 minutach (Tmax), co jest około 4,4-krotnie niższe niż po podaniu tabletki zawierającej 50 mg flurbiprofenu. Mechanizm wchłaniania obejmuje absorpcję przez błonę śluzową policzka oraz bierną dyfuzję, co zapewnia szybkie i stopniowe uwalnianie substancji czynnej. Wysokie powinowactwo flurbiprofenu do białek osocza wpływa na jego biodostępność i czas działania terapeutycznego.
białka osocza, bierna dyfuzja, biodostępność, błona śluzowa, błona śluzowa jamy ustnej, dystrybucja leku, farmakokinetyka, flurbiprofen, hydroksylacja, metabolizm leku, okres półtrwania, przenikanie do mleka matki, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, wchłanianie leku, współczynnik wchłaniania, wydalanie leku
