przeciwciała antycentromerowe

Przeciwciała antycentromerowe (ACA) to specyficzne autoprzeciwciała skierowane przeciwko białkom centromerowym, które stanowią część kinetochoru – struktury chromosomu odpowiedzialnej za prawidłową segregację chromatyd podczas podziału komórkowego. Najczęściej rozpoznają one białka CENP-A, CENP-B i CENP-C.

Obecność przeciwciał antycentromerowych ma istotne znaczenie diagnostyczne w chorobach autoimmunologicznych. Występują one u około 70-90% pacjentów z ograniczoną postacią twardziny układowej (dawniej nazywanej zespołem CREST). Mogą być również obecne w innych schorzeniach, takich jak pierwotna marskość żółciowa wątroby, zespół Sjögrena czy rzadziej w innych chorobach tkanki łącznej.

W diagnostyce laboratoryjnej przeciwciała antycentromerowe wykrywa się najczęściej metodą immunofluorescencji pośredniej, gdzie dają charakterystyczny obraz punktowych świeceń odpowiadających centromeru w komórkach interfazowych oraz na chromosomach metafazowych. Dla potwierdzenia specyficzności przeciwciał stosuje się metody immunoenzymatyczne (ELISA) lub immunoblotting.

Wykrycie przeciwciał antycentromerowych ma znaczenie prognostyczne – ich obecność wiąże się z większym ryzykiem rozwoju objawów naczyniowych, takich jak objaw Raynauda, oraz mniejszym ryzykiem zajęcia narządów wewnętrznych w porównaniu z pacjentami z przeciwciałami anty-Scl-70, charakterystycznymi dla uogólnionej postaci twardziny układowej.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl