minimalnie inwazyjna ezofagektomia
Minimalnie inwazyjna ezofagektomia (MIE) to zaawansowana technika chirurgiczna stosowana w leczeniu nowotworów przełyku, polegająca na usunięciu części lub całości przełyku z wykorzystaniem metod małoinwazyjnych, takich jak laparoskopia i torakoskopia. Metoda ta stanowi alternatywę dla tradycyjnej ezofagektomii wykonywanej z dostępu otwartego, umożliwiając przeprowadzenie procedury przez kilka niewielkich nacięć zamiast rozległych cięć klatki piersiowej i jamy brzusznej.
Główne zalety MIE obejmują zmniejszenie urazu operacyjnego, mniejszą utratę krwi, skrócenie czasu hospitalizacji, szybszą rekonwalescencję oraz redukcję bólu pooperacyjnego. Technika ta wiąże się również z mniejszym ryzykiem powikłań oddechowych w porównaniu do metody tradycyjnej. MIE można wykonać różnymi metodami, w tym techniką McKeowna (dostęp przez klatkę piersiową, brzuch i szyję) lub Iwora Lewisa (dostęp przez klatkę piersiową i brzuch).
Mimo licznych korzyści, minimalnie inwazyjna ezofagektomia pozostaje zabiegiem złożonym technicznie, wymagającym wysokich umiejętności chirurgicznych i specjalistycznego sprzętu. Procedura ta powinna być wykonywana w ośrodkach o dużym doświadczeniu w chirurgii małoinwazyjnej i onkologicznej przełyku. Badania kliniczne wykazują, że przy odpowiedniej kwalifikacji pacjentów, MIE zapewnia podobne wyniki onkologiczne jak technika otwarta, przy jednoczesnej poprawie wyników krótkoterminowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Rak przełyku – Leczenie
Leczenie raka przełyku wymaga indywidualizacji terapii w oparciu o typ histologiczny (rak płaskonabłonkowy lub gruczolakorak), stopień zaawansowania, lokalizację guza oraz stan ogólny pacjenta. Wczesne stadia (T1a) mogą być leczone endoskopowo (EMR, ESD, PDT, RFA, krioterapia), natomiast w bardziej zaawansowanych przypadkach podstawą jest ezofagektomia, często uzupełniana neoadjuwantową chemioterapią lub chemioradioterapią. Chemioterapia opiera się na fluoropirymidynach (fluorouracyl, kapecytabina), pochodnych platyny (cisplatyna, oksaliplatyna), taksanach i irynotekanie, z preferencją oksaliplatyny ze względu na lepszą tolerancję. Radioterapia, najczęściej EBRT w dawce 41,4 Gy/23 frakcje, stosowana jest samodzielnie, jako uzupełnienie leczenia chirurgicznego lub paliatywnie. Chemioterapia i radioterapia łączone są w schematy neoadjuwantowe lub definitywne, szczególnie w raku płaskonabłonkowym szyjnym, co potwierdzają badania takie jak CROSS i RTOG 85-01.
ablacja falami radiowymi, brachyterapia, chemioradioterapia, chemioterapia neoadjuwantowa, dysfagia, endoskopowa dysekcja podśluzówkowa, endoskopowa resekcja śluzówki, ezofagektomia, fluoropirymidyna, gruczolakorak, inhibitor punktów kontrolnych, krioterapia, minimalnie inwazyjna ezofagektomia, niwolumab, pembrolizumab, pochodne platyny, przezskórna endoskopowa gastrostomia, rak płaskonabłonkowy, remisja, taksan, terapia fotodynamiczna, terapia protonowa, trastuzumab, wielodyscyplinarny zespół specjalistów, zapalenie przełyku, zewnętrzna radioterapia wiązką