angiografia układu sercowo-naczyniowego

Angiografia układu sercowo-naczyniowego to metoda diagnostyczna polegająca na obrazowaniu naczyń krwionośnych serca i innych części układu krążenia po wprowadzeniu do nich środka kontrastowego. Badanie wykonuje się z użyciem promieniowania rentgenowskiego, pozwalając na uwidocznienie struktur naczyniowych, które w standardowym RTG pozostają niewidoczne.

W kardiologii szczególne znaczenie ma koronarografia – angiografia tętnic wieńcowych, umożliwiająca ocenę stopnia zwężenia i zamknięcia naczyń zaopatrujących mięsień sercowy. Inne rodzaje angiografii sercowo-naczyniowej obejmują wentrykulografię (ocena jam serca), aortografię (badanie aorty) oraz angiografię naczyń obwodowych.

Angiografia stanowi złoty standard w diagnostyce choroby wieńcowej, tętniaków, malformacji naczyniowych i innych patologii układu krążenia. Jej zaletą jest możliwość natychmiastowego przejścia z procedury diagnostycznej do terapeutycznej (angioplastyka, stentowanie), co ma kluczowe znaczenie w leczeniu ostrych zespołów wieńcowych.

Procedura angiografii wiąże się z ryzykiem powikłań związanych z nakłuciem naczynia, podaniem środka kontrastowego (reakcje alergiczne, nefropatia kontrastowa) oraz ekspozycją na promieniowanie. W ostatnich latach coraz większą rolę odgrywają mniej inwazyjne metody obrazowania, jak angio-TK czy angio-MR, które w wybranych przypadkach stanowią alternatywę dla klasycznej angiografii.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl