nadżerka błony śluzowej żołądka
Nadżerka błony śluzowej żołądka (erosio mucosae ventriculi) to płytkie uszkodzenie błony śluzowej żołądka, które nie przekracza blaszki właściwej błony śluzowej. W przeciwieństwie do owrzodzenia, nadżerka nie sięga do warstwy mięśniowej błony śluzowej i zazwyczaj goi się bez pozostawienia blizny.
Etiologia nadżerek żołądkowych jest wieloczynnikowa. Główne przyczyny obejmują stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), infekcję Helicobacter pylori, nadmierne spożycie alkoholu, stres fizjologiczny (np. w przebiegu ciężkich chorób), a także działanie kwasu żołądkowego przy osłabionych mechanizmach obronnych błony śluzowej.
Klinicznie nadżerki mogą być bezobjawowe lub manifestować się jako dyspepsja, ból w nadbrzuszu, nudności, wymioty, a w niektórych przypadkach krwawienie z przewodu pokarmowego (hematemeza, smolisty stolec). Diagnostyka opiera się głównie na badaniu endoskopowym, które umożliwia bezpośrednią wizualizację zmian i pobranie materiału do badań histopatologicznych.
Leczenie nadżerek żołądkowych obejmuje eliminację czynników etiologicznych, stosowanie inhibitorów pompy protonowej lub blokerów receptora H2 w celu redukcji wydzielania kwasu solnego, a w przypadku potwierdzenia infekcji H. pylori – wdrożenie odpowiedniej terapii eradykacyjnej. W większości przypadków zmiany nadżerkowe goją się w ciągu kilku tygodni przy właściwym leczeniu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Skudexa 75 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa preparatu Skudexa, zawierającego tramadol chlorowodorek (75 mg) i deksketoprofen (25 mg), wykazały brak istotnych zagrożeń toksykologicznych i farmakologicznych. Testy in vitro i in vivo nie wykazały negatywnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, a skojarzenie wykazało mniejszy wpływ na przewód pokarmowy w porównaniu do monoterapii tramadolem. Poziomy NOAEL ustalone w badaniach toksyczności przewlekłej na myszach wyniosły odpowiednio 6 mg/kg/dobę dla deksketoprofenu i 36 mg/kg/dobę dla tramadolu, co odpowiada narażeniu większemu 25,10-krotnie i 1,38-krotnie w stosunku do pojedynczych dawek klinicznych (25 mg deksketoprofenu i 75 mg tramadolu). Nie stwierdzono nowej toksyczności wynikającej ze skojarzonego stosowania obu substancji.
badanie biochemiczne, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie hematologiczne, badanie histologiczne, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, choroba wrzodowa, dawka kliniczna, deksketoprofen, drgawka, działanie toksyczne, genotoksyczność, gruczolak wątrobowokomórkowy, guz płuc, immunofarmakologia, monoterapia, nadżerka błony śluzowej żołądka, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, poziom NOAEL, przewód pokarmowy, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na reprodukcję, tramadolu chlorowodorek, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie kostnienia szkieletu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ketesse 25 25 mg
Dekskeptoprofen, substancja czynna Ketesse 25, przeszedł kompleksowe badania przedkliniczne obejmujące farmakologię bezpieczeństwa, genotoksyczność oraz immunofarmakologię, które nie wykazały specyficznych zagrożeń dla człowieka poza typowymi dla NLPZ. Badania toksyczności przewlekłej na myszach i małpach ustaliły poziom NOAEL przy dawkach dwukrotnie wyższych niż maksymalne zalecane u ludzi. Przy dawkach 14-18-krotnie przekraczających maksymalne zalecenia obserwowano działania niepożądane, takie jak krew w kale, spowolniony przyrost masy ciała oraz nadżerki błony śluzowej żołądka i dwunastnicy, co jest zgodne z klasycznym profilem NLPZ.
badanie przedkliniczne, deksketoprofen, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, hamowanie syntezy prostaglandyn, immunofarmakologia, Ketesse, krew w kale, nadżerka błony śluzowej żołądka, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, podrażnienie przewodu pokarmowego, potencjał kancerogenny, poziom NOAEL, profil bezpieczeństwa, przeżywalność zarodka, toksyczność przewlekła, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Areplex 75 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa klopidogrelu wykazały, że podawanie dawek ≥25-krotnie wyższych niż kliniczna (75 mg/dobę) u szczurów i pawianów powodowało zmiany w wątrobie związane z wpływem na enzymy metabolizujące, jednak u pacjentów w dawkach terapeutycznych nie zaobserwowano takich efektów. Wysokie dawki indukowały również zapalenie i nadżerki błony śluzowej żołądka oraz wymioty, co nie występowało przy dawkach klinicznych. Długoterminowe badania na myszach (78 tygodni) i szczurach (104 tygodnie) przy dawkach do 77 mg/kg/dobę nie wykazały działania rakotwórczego, a testy genotoksyczności in vitro i in vivo potwierdziły brak uszkodzeń genetycznych. Badania reprodukcyjne wskazały na brak wpływu na płodność i teratogenność u szczurów i królików, choć u szczurów karmiących obserwowano niewielkie opóźnienie rozwoju potomstwa.
badanie farmakokinetyczne, badanie genotoksyczności, badanie kliniczne, badanie przedkliniczne, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, karcynogeneza, klopidogrel, nadżerka błony śluzowej żołądka, płodność, potencjał rakotwórczy, test in vitro, test in vivo, toksyczność wątrobowa, tolerancja żołądkowa, wada rozwojowa, zapalenie błony śluzowej żołądka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Adriblastina PFS 2 mg/ml
Doksorubicyna, zawarta w leku Adriblastina PFS (2 mg/ml), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które wymagają ścisłego monitorowania klinicznego. Do bardzo często występujących (≥10%) należą mielosupresja manifestująca się leukopenią, neutropenią, niedokrwistością i małopłytkowością, co wymaga regularnej kontroli morfologii krwi. Często obserwuje się zakażenia, w tym posocznicę (≥1%, <10%), oraz kardiotoksyczność objawiającą się zastoinową niewydolnością serca i tachykardią zatokową. Typowe działania ze strony przewodu pokarmowego to zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, biegunka, nudności i wymioty (≥10%). Dermatologicznie często występuje erytrodystezja dłoniowo-podeszwowa oraz łysienie. Ponadto, doksorubicyna może powodować reakcje anafilaktyczne, ostre białaczki limfocytarne i szpikowe jako późne powikłania, a także zaburzenia rytmu serca, w tym blok przedsionkowo-komorowy i tachyarytmie o nieznanej częstości.
Adriblastina PFS, amenorrhea, azoospermia, biegunka, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, ból brzucha, chromaturia, cytostatyk, doksorubicyna, dreszcze, elektrokardiogram, erytrodystezja dłoniowo-podeszwowa, fotonadwrażliwość, frakcja wyrzutowa, gorączka, hiperpigmentacja skóry, hiperurykemia, immunosupresja, kardiotoksyczność, krwotok, krwotok z przewodu pokarmowego, leukopenia, łysienie, łzawienie, małopłytkowość, mielosupresja, morfologia krwi, nadżerka błony śluzowej żołądka, neutropenia, niedokrwistość, nudności, odwodnienie, oligospermia, osłabienie, ostra białaczka limfocytarna, ostra białaczka szpikowa, podwyższone aminotransferazy, pokrzywka, posocznica, reakcja anafilaktyczna, reakcja w miejscu wstrzyknięcia, świąd, tachyarytmia, tachykardia zatokowa, uderzenia gorąca, wstrząs, wymioty, wysypka, zakażenie, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie błony śluzowej, zapalenie jamy ustnej, zapalenie okrężnicy, zapalenie przełyku, zapalenie rogówki, zapalenie spojówek, zapalenie żyły, zastoinowa niewydolność serca, zator, zespół ręka-stopa, zmniejszenie łaknienia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Wamlox 5 mg + 80 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Wamlox, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne zmiany histopatologiczne i toksyczne przy dawkach wielokrotnie przekraczających dawki kliniczne (walsartan 160 mg, amlodypina 10 mg). U samców szczurów przy narażeniu 1,9-2,6-krotnym zaobserwowano stan zapalny warstwy gruczołowej żołądka, a przy wyższych dawkach owrzodzenia i nadżerki błony śluzowej. W nerkach stwierdzono bazofilię, szkliwienie i rozstrzeń kanalików nerkowych, wałeczki nerkowe, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne oraz przerost błony śluzowej tętniczek przy narażeniu 7-13-krotnym. W badaniach rozwojowych u szczurów dawki 10-12-krotne powodowały rozszerzone moczowody, zaburzenia kostnienia mostka i nieskostniałe paliczki kończyn przednich. Maksymalne dawki niepowodujące zaburzeń rozwojowych wynosiły 3-4-krotność dawki klinicznej. Nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla poszczególnych składników.
amlodypina z walsartanem, bazofilia, bazofilia kanalików nerkowych, dojrzałe spermatydy, erytrocyty, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, karcynogenność, klastogenność, komórki Sertoliego, kreatynina, mocznik, mutagenność, nadżerka błony śluzowej żołądka, nefropatia, opóźnienie porodu, przerost błony śluzowej tętniczek, przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, rozrost kanalików nerkowych, rozszerzenie moczowodów, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, stan zapalny warstwy gruczołowej żołądka, testosteron, toksyczność rozwojowa, wałeczek nerkowy, wydłużenie porodu, zaburzenie rozwoju ośrodków kostnienia, zmniejszona przeżywalność potomstwa - Leksykon substancji czynnych
Klopidogrel – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa klopidogrelu wykazały, że zmiany w wątrobie u szczurów i pawianów pojawiały się jedynie przy dawkach odpowiadających co najmniej 25-krotnej ekspozycji klinicznej (standardowa dawka u ludzi 75 mg/dobę). Nie zaobserwowano wpływu na wątrobowe enzymy metabolizujące u ludzi przy dawkach terapeutycznych, co wskazuje na dobry profil bezpieczeństwa w zakresie funkcji wątroby. Przy bardzo dużych dawkach u zwierząt odnotowano złą tolerancję żołądkową, objawiającą się zapaleniem błony śluzowej, nadżerkami i wymiotami, jednak efekty te występowały tylko przy dawkach wielokrotnie przekraczających dawki kliniczne. Długoterminowe badania kancerogenności (myszy 78 tygodni, szczury 104 tygodnie, dawki do 77 mg/kg mc./dobę) nie wykazały działania rakotwórczego, a badania genotoksyczności in vivo i in vitro potwierdziły brak potencjału genotoksycznego.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja kliniczna, genotoksyczność, kancerogenność, klopidogrel, laktacja, nadżerka błony śluzowej żołądka, płodność, rozwój postnatalny, teratogenność, toksyczność wątrobowa, tolerancja żołądkowa, uszkodzenie genetyczne, wada rozwojowa, zapalenie błony śluzowej żołądka, znakowanie radioaktywne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dexak 50 50 mg
Dane przedkliniczne dotyczące deksketoprofenu wskazują na korzystny profil bezpieczeństwa farmakologicznego i toksykologicznego. Badania in vitro i in vivo nie wykazały genotoksyczności ani negatywnego wpływu na układ immunologiczny. Testy farmakologii bezpieczeństwa nie ujawniły istotnych zagrożeń dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego oraz ośrodkowego układu nerwowego. W badaniach toksyczności przewlekłej na myszach i małpach ustalono poziom NOAEL odpowiadający dawkom dwukrotnie wyższym niż maksymalne dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. Działania niepożądane, takie jak obecność krwi w kale, spowolnienie przyrostu masy ciała oraz nadżerki błony śluzowej żołądka i dwunastnicy, obserwowano jedynie przy dawkach 14-18-krotnie przekraczających dawki kliniczne, co świadczy o szerokim marginesie bezpieczeństwa terapeutycznego deksketoprofenu.
aberracja chromosomowa, deksketoprofen, działanie niepożądane, embriogeneza, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, immunofarmakologia, margines bezpieczeństwa terapeutyczny, mutacja genowa, nadżerka błony śluzowej żołądka, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, NOAEL, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał kancerogenny, proces nowotworowy, przeżywalność zarodka, synteza prostaglandyn, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na reprodukcję, trzeci trymestr ciąży, układ odpornościowy, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie materiału genetycznego - Leksykon substancji czynnych
Carum carvi – Właściwości farmakodynamiczne
Ekstrakt z owoców Carum carvi, stosowany w preparacie Iberogast w stężeniu 10,0 ml na 100 ml produktu, wykazuje wielokierunkowe działanie farmakodynamiczne w leczeniu zaburzeń czynnościowych przewodu pokarmowego. Jego mechanizm obejmuje modulację motoryki żołądka i jelit poprzez oddziaływanie na receptory serotoninowe, muskarynowe oraz opioidowe, co pozwala na normalizację napięcia mięśniowego – zarówno rozkurczanie nadmiernie pobudzonych odcinków przewodu pokarmowego, jak i zwiększanie napięcia w stanach obniżonego napięcia mięśniowego. Działanie spazmolityczne przyczynia się do redukcji skurczów mięśniówki i łagodzenia bólu, natomiast efekt karminatywny wspomaga eliminację gazów, zmniejszając wzdęcia i uczucie pełności. Ponadto, ekstrakt wykazuje właściwości przeciwzapalne poprzez hamowanie enzymu 5-lipoksygenazy, co redukuje syntezę leukotrienów i chroni błonę śluzową przewodu pokarmowego, wspierając jednocześnie gastroprotekcję przez zwiększenie stężenia prostaglandyn i mucyny oraz hamowanie wydzielania soku żołądkowego.
Carum carvi, Carvi fructus extractum, działanie gastroprotekcyjne, działanie przeciwbakteryjne, działanie przeciwutleniające, działanie przeciwzapalne, działanie rozkurczające, działanie wiatropędne, ekstrakt z owoców kminku, enzym 5-lipooksygenaza, komórka okładzinowa, motoryka przewodu pokarmowego, nadżerka błony śluzowej żołądka, objaw dyspeptyczny, przewód pokarmowy, receptor muskarynowy, receptor opioidowy, receptor serotoninowy, skurcz mięśniówki, synteza leukotrienów, właściwość spazmolityczna, wrażliwość aferentna jelita, wrażliwość trzewna, wydzielanie soku żołądkowego, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zespół jelita drażliwego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dexak 25 mg
Przedkliniczne badania deksketoprofenu wykazały brak istotnych zagrożeń w zakresie farmakologii bezpieczeństwa, genotoksyczności oraz immunofarmakologii, co wskazuje na niski potencjał toksyczny w tych obszarach. W badaniach toksyczności przewlekłej na myszach i małpach ustalono poziom NOAEL na poziomie dwukrotności maksymalnych dawek zalecanych u ludzi, co świadczy o szerokim marginesie bezpieczeństwa. Działania niepożądane, takie jak krew w kale, spowolniony przyrost masy ciała oraz nadżerki błony śluzowej żołądka i dwunastnicy, pojawiały się dopiero przy dawkach 14-18-krotnie przekraczających dawki terapeutyczne, co potwierdza relatywnie niskie ryzyko toksyczności przy standardowym stosowaniu.
deksketoprofen, działanie niepożądane, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, hamowanie syntezy prostaglandyn, immunofarmakologia, krew w kale, maksymalna dawka zalecana, nadżerka błony śluzowej żołądka, niesteroidowy lek przeciwzapalny, potencjał kancerogenny, poziom NOAEL, toksyczne działanie na przewód pokarmowy, toksyczność przewlekła - Leksykon substancji czynnych
Deksketoprofen – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dane przedkliniczne dotyczące deksketoprofenu, uzyskane w ramach standardowych badań farmakologicznych, toksykologicznych oraz immunofarmakologicznych, nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka. Badania przewlekłej toksyczności na myszach i małpach wskazały poziom NOAEL na poziomie około 3 mg/kg/dobę, co odpowiada dawkom dwukrotnie wyższym niż maksymalne zalecane u ludzi. Działania niepożądane obserwowane przy dawkach 14-18-krotnie przekraczających dawki kliniczne obejmowały krwawienia z przewodu pokarmowego, spowolniony przyrost masy ciała oraz nadżerki i owrzodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. Nie przeprowadzono badań kancerogenności, natomiast jak dla całej grupy NLPZ, deksketoprofen może wpływać negatywnie na przeżywalność zarodka-płodu, zarówno pośrednio (toksyczność dla matki), jak i bezpośrednio (wpływ na rozwój płodu).
badania in vitro i in vivo, choroba wrzodowa, deksketoprofen, dwunastnica, genotoksyczność, immunofarmakologia, monoterapia tramadolem, nadżerka błony śluzowej żołądka, niesteroidowy lek przeciwzapalny, potencjał kancerogenny, poziom NOAEL, przewód pokarmowy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na reprodukcję, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dextin 25 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne deksketoprofenu, substancji czynnej leku DEXTIN w dawce 25 mg, wykazały brak istotnych zagrożeń dla człowieka przy stosowaniu dawek terapeutycznych. W badaniach przewlekłej toksyczności na myszach i małpach ustalono poziom NOAEL na poziomie 3 mg/kg/dobę, co stanowi kluczowy parametr do oceny marginesu bezpieczeństwa dawkowania u ludzi. Głównym działaniem niepożądanym obserwowanym po podaniu dużych dawek były uszkodzenia błony śluzowej górnego odcinka przewodu pokarmowego, manifestujące się nadżerkami i owrzodzeniami żołądka oraz dwunastnicy, z nasileniem zależnym od dawki, co jest zgodne z mechanizmem działania NLPZ poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn ochronnych.
badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, deksketoprofen, dwunastnica, gastropatia, genotoksyczność, immunofarmakologia, nadżerka błony śluzowej żołądka, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NOAEL, owrzodzenie, przewlekła toksyczność, synteza prostaglandyn, tabletki powlekane, toksyczność, toksyczność przewodu pokarmowego, układ immunologiczny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dexketoprofen Ketoflix 25 mg
Dekskeptoprofen, substancja czynna leku Dexketoprofen Ketoflix, przeszedł szerokie badania przedkliniczne potwierdzające jego bezpieczeństwo stosowania u ludzi. Badania farmakologiczne nie wykazały istotnych zaburzeń w funkcjonowaniu układu sercowo-naczyniowego, oddechowego ani ośrodkowego układu nerwowego. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym na modelach zwierzęcych (myszy, małpy) ustalono poziom NOAEL na 3 mg/kg/dobę. Głównym działaniem niepożądanym przy wysokich dawkach były zmiany w przewodzie pokarmowym, takie jak nadżerki błony śluzowej żołądka i/lub dwunastnicy oraz choroba wrzodowa, wykazujące zależność dawka-odpowiedź. Badania genotoksyczności, immunofarmakologiczne oraz wpływu na rozrodczość nie wykazały istotnych zagrożeń dla pacjentów, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa deksketoprofenu.
aberracja chromosomowa, badanie przedkliniczne, choroba wrzodowa, deksketoprofen, działanie mutagenne, genotoksyczność, immunofarmakologia, nadżerka błony śluzowej żołądka, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NOAEL, ośrodkowy układ nerwowy, toksyczność, toksyczny wpływ na rozrodczość, układ immunologiczny, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie DNA - Leksykon leków
Przeciwwskazania – DropiCe 100 mg/ml
Preparat DropiCe, zawierający kwas askorbinowy w stężeniu 100 mg/ml, posiada istotne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed jego zastosowaniem. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na kwas askorbinowy lub substancje pomocnicze, kamicę nerkową (ze względu na ryzyko tworzenia kamieni szczawianowych), podwyższone stężenie kwasu moczowego (z uwagi na możliwość zaostrzenia hiperurykemii), a także zaburzenia spichrzania żelaza, takie jak talasemia, hemochromatoza i niedokrwistość syderoblastyczna, gdzie kwas askorbinowy może nasilać nieprawidłową kumulację żelaza. Dodatkowo, choroba wrzodowa żołądka stanowi przeciwwskazanie ze względu na potencjalne nasilenie dolegliwości i ryzyko zaostrzenia zmian wrzodowych.
badanie ogólne moczu, choroba wrzodowa żołądka, gospodarka żelazem, hemochromatoza, hiperurykemia, kamica nerkowa, kamienie szczawianowe, krople doustne, kwas askorbowy, nadwrażliwość na kwas askorbowy, nadżerka błony śluzowej żołądka, niedokrwistość syderoblastyczna, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, substancja pomocnicza, talasemia, wchłanianie żelaza, witamina C, zaburzenia spichrzania żelaza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ketesse 25 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa deksketoprofenu, obejmujące farmakologię bezpieczeństwa, genotoksyczność, immunofarmakologię oraz toksyczność przewlekłą, nie wykazały istotnego ryzyka dla człowieka przy stosowaniu zalecanych dawek terapeutycznych. Badania toksyczności przewlekłej na myszach i małpach pozwoliły ustalić poziom NOAEL przy dawkach dwukrotnie wyższych niż maksymalne dawki stosowane u ludzi. W badaniach na małpach zaobserwowano działania niepożądane, takie jak obecność krwi w kale, spowolniony przyrost masy ciała oraz nadżerki błony śluzowej żołądka i/lub dwunastnicy, jednak wystąpiły one przy ekspozycji 14-18-krotnie przekraczającej maksymalne dawki terapeutyczne u ludzi. Brak jest natomiast danych dotyczących potencjału kancerogennego deksketoprofenu, gdyż nie przeprowadzono długoterminowych badań w tym zakresie.
badanie kancerogenności, badanie przedkliniczne, deksketoprofen, działanie niepożądane, działanie toksyczne, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, immunofarmakologia, nadżerka błony śluzowej dwunastnicy, nadżerka błony śluzowej żołądka, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, NOAEL, potencjał kancerogenny, poziom NOAEL, przeżycie zarodka-płodu, rozwój zarodka i płodu, toksyczność przewlekła, zaburzenie homeostazy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dipperam 5 mg + 160 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Dipperam, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały działania niepożądane głównie przy narażeniu wielokrotnie przekraczającym dawki kliniczne (160 mg walsartanu i 10 mg amlodypiny). W układzie pokarmowym obserwowano stan zapalny warstwy gruczołowej żołądka przy narażeniu 1,9-2,6-krotnym dawki klinicznej oraz owrzodzenia przy wyższych dawkach. W nerkach stwierdzono bazofilię, rozrost kanalików nerkowych, wałeczki nerkowe i śródmiąższowe zapalenie limfocytarne przy narażeniu 7-13-krotnym dawki klinicznej. W badaniach rozwojowych u szczurów zaobserwowano rozszerzenie moczowodów, zaburzenia kostnienia i segmentów mostka przy narażeniu około 10-12-krotnym dawki klinicznej. Maksymalna dawka niewywołująca zaburzeń rozwojowych wynosiła 3-4-krotność dawki klinicznej (na podstawie AUC). Nie wykazano działania mutagennego ani rakotwórczego dla amlodypiny, walsartanu ani ich kombinacji.
azot mocznikowy, bazofilia, dojrzała spermatyda, działanie farmakologiczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, erytrocyt, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, kanalik nerkowy, komórka Sertoliego, nadżerka błony śluzowej żołądka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametry czerwonokrwinkowe, przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, rozszerzenie moczowodu, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, testosteron, wałeczek nerkowy, zapalenie warstwy gruczołowej żołądka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dextin 0,025 g/sasz.
Dane przedkliniczne dotyczące deksketoprofenu wskazują na korzystny profil bezpieczeństwa przy stosowaniu terapeutycznych dawek. Badania farmakologiczne nie wykazały istotnych zagrożeń dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego ani ośrodkowego układu nerwowego. W badaniach toksyczności przewlekłej na myszach i małpach ustalono poziom NOAEL przy dawkach dwukrotnie przekraczających maksymalne dawki zalecane u ludzi. Działania niepożądane, takie jak obecność krwi w kale, wolniejszy przyrost masy ciała oraz nadżerki błony śluzowej żołądka i dwunastnicy, pojawiły się dopiero przy ekspozycji 14-18-krotnie wyższej niż dawki terapeutyczne, co świadczy o znacznym marginesie bezpieczeństwa. Badania genotoksyczności i immunofarmakologiczne nie wykazały ryzyka mutagenności ani negatywnego wpływu na układ immunologiczny. Brak jest jednak danych dotyczących potencjału kancerogennego, co stanowi istotną lukę w ocenie bezpieczeństwa leku.
błona śluzowa żołądka i dwunastnicy, deksketoprofen, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, genotoksyczność, hamowanie syntezy prostaglandyn, immunofarmakologia, nadżerka błony śluzowej żołądka, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NOAEL, ośrodkowy układ nerwowy, podrażnienie przewodu pokarmowego, potencjał kancerogenny, poziom bez obserwowanego działania niepożądanego, przeżywalność zarodka, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność przewlekła, układ immunologiczny, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy