zapalenie warstwy gruczołowej żołądka
Zapalenie warstwy gruczołowej żołądka (gastritis) to stan zapalny błony śluzowej żołądka, który może występować w postaci ostrej lub przewlekłej. Proces zapalny obejmuje głównie warstwę gruczołową błony śluzowej, gdzie znajdują się komórki odpowiedzialne za wydzielanie kwasu solnego, pepsyny oraz śluzu ochronnego.
Etiologia schorzenia jest różnorodna. Najczęstszą przyczyną jest infekcja bakteryjna Helicobacter pylori, która odpowiada za około 80% przypadków przewlekłego zapalenia żołądka. Inne czynniki wywołujące to: niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), nadużywanie alkoholu, stres, palenie tytoniu, refluks żółci, autoimmunologiczne zapalenie żołądka, a także niektóre infekcje wirusowe.
Objawy kliniczne mogą być niespecyficzne lub nawet nieobecne, szczególnie w przewlekłej postaci. Pacjenci zgłaszają najczęściej ból lub dyskomfort w nadbrzuszu, nudności, wymioty, uczucie pełności, odbijanie, utratę apetytu. W ostrej postaci mogą wystąpić krwawienia z górnego odcinka przewodu pokarmowego.
Diagnostyka obejmuje endoskopię górnego odcinka przewodu pokarmowego z pobraniem wycinków do badania histopatologicznego. Dodatkowo wykonuje się testy na obecność H. pylori (test oddechowy, badanie kału, badanie krwi, szybki test ureazowy). Leczenie zależy od przyczyny i obejmuje eradykację H. pylori, odstawienie czynników drażniących, stosowanie inhibitorów pompy protonowej, blokerów H2 oraz leków osłaniających błonę śluzową.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dipperam 5 mg + 80 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne leku Dipperam, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne działania niepożądane przy narażeniu wielokrotnie przekraczającym dawki kliniczne (160 mg walsartanu i 10 mg amlodypiny). U szczurów zaobserwowano zapalenie warstwy gruczołowej żołądka przy narażeniu 1,9-2,6× dawki klinicznej oraz owrzodzenia i nadżerki przy wyższych dawkach. Toksyczność nerkowa objawiała się bazofilią, szkliwieniem, rozszerzeniem kanalików nerkowych, wałeczkami nerkowymi, śródmiąższowym zapaleniem limfocytarnym i przerostem błony środkowej tętniczek przy narażeniu 7-13× dawki klinicznej. W badaniach rozwojowych stwierdzono rozszerzenie moczowodów, zaburzenia kostnienia paliczków i segmentów mostka przy narażeniu 10-12× dawki klinicznej. Maksymalna dawka niewywołująca zaburzeń rozwojowych wynosiła 3-4× dawki klinicznej (AUC). Nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla połączenia amlodypiny z walsartanem.
amlodypina i walsartan, azot mocznikowy, badanie mutagenności, badanie rakotwórczości, bazofilia, choroba nerek, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, kreatynina, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, opóźnienie porodu, owrzodzenie błony śluzowej żołądka, parametry czerwonokrwinkowe, przerost aparatu przykłębuszkowego, przeżywalność potomstwa, rozrost kanalików nerkowych, rozszerzenie kanalików nerkowych, rozszerzenie moczowodów, rozwój zarodkowo-płodowy, spermatydy, testosteron, wałeczki nerkowe, zaburzenie kostnienia, zapalenie warstwy gruczołowej żołądka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dipperam 5 mg + 160 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Dipperam, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały działania niepożądane głównie przy narażeniu wielokrotnie przekraczającym dawki kliniczne (160 mg walsartanu i 10 mg amlodypiny). W układzie pokarmowym obserwowano stan zapalny warstwy gruczołowej żołądka przy narażeniu 1,9-2,6-krotnym dawki klinicznej oraz owrzodzenia przy wyższych dawkach. W nerkach stwierdzono bazofilię, rozrost kanalików nerkowych, wałeczki nerkowe i śródmiąższowe zapalenie limfocytarne przy narażeniu 7-13-krotnym dawki klinicznej. W badaniach rozwojowych u szczurów zaobserwowano rozszerzenie moczowodów, zaburzenia kostnienia i segmentów mostka przy narażeniu około 10-12-krotnym dawki klinicznej. Maksymalna dawka niewywołująca zaburzeń rozwojowych wynosiła 3-4-krotność dawki klinicznej (na podstawie AUC). Nie wykazano działania mutagennego ani rakotwórczego dla amlodypiny, walsartanu ani ich kombinacji.
azot mocznikowy, bazofilia, dojrzała spermatyda, działanie farmakologiczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, erytrocyt, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, kanalik nerkowy, komórka Sertoliego, nadżerka błony śluzowej żołądka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametry czerwonokrwinkowe, przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, rozszerzenie moczowodu, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, testosteron, wałeczek nerkowy, zapalenie warstwy gruczołowej żołądka