hipoksja dyfuzyjna
Hipoksja dyfuzyjna to rodzaj niedotlenienia tkanek wynikający z zaburzenia transportu tlenu z pęcherzyków płucnych do erytrocytów przepływających przez naczynia włosowate płuc. Mechanizm jej powstawania polega na ograniczeniu dyfuzji tlenu przez barierę pęcherzykowo-włośniczkową, która w warunkach fizjologicznych powinna zapewniać efektywną wymianę gazową.
Do najczęstszych przyczyn hipoksji dyfuzyjnej należą choroby powodujące pogrubienie bariery pęcherzykowo-włośniczkowej, takie jak włóknienie płuc, obrzęk płuc, zapalenie płuc, a także choroby śródmiąższowe płuc. Stan ten może również wystąpić przy zmniejszeniu powierzchni wymiany gazowej, na przykład w rozedmie płuc czy po resekcji płuca.
Diagnostyka hipoksji dyfuzyjnej opiera się na badaniach czynnościowych płuc, w szczególności na pomiarze zdolności dyfuzyjnej płuc dla tlenku węgla (DLCO). Charakterystyczną cechą hipoksji dyfuzyjnej jest jej nasilenie podczas wysiłku fizycznego, gdy skrócony czas przejścia krwi przez łożysko płucne nie pozwala na pełne wysycenie hemoglobiny tlenem.
Leczenie hipoksji dyfuzyjnej zależy od choroby podstawowej i obejmuje terapię przyczynową oraz tlenoterapię. W zaawansowanych przypadkach może być wskazana kwalifikacja pacjenta do przeszczepu płuc, szczególnie w przypadku postępujących chorób śródmiąższowych z nieodwracalnym zwłóknieniem płuc.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Podtlenek azotu Messer
Podtlenek azotu jako skroplony gaz medyczny wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności płuc z hipoksemią, niewydolnością serca, podwyższonym ciśnieniem śródczaszkowym, hipowolemią oraz wstrząsem, ze względu na ryzyko pogłębienia niedotlenienia, zaburzeń hemodynamicznych i nasilenia objawów. Gaz ten przenika do jam ciała wypełnionych powietrzem, co może prowadzić do wzrostu ciśnienia w zatokach obocznych nosa, uchu środkowym oraz powiększenia istniejącej odmy opłucnowej. W anestezjologii istotne jest monitorowanie ciśnienia w mankiecie uszczelniającym rurkę intubacyjną, gdyż podtlenek azotu dyfunduje przez tworzywa sztuczne, co może skutkować uszkodzeniem dróg oddechowych. W końcowej fazie znieczulenia zaleca się wentylację czystym tlenem, aby zapobiec hipoksji dyfuzyjnej wynikającej z szybkiego wypierania tlenu z pęcherzyków płucnych.
aplazja szpiku, ciśnienie śródczaszkowe, folikulogeneza, hipoksemia, hipoksja dyfuzyjna, hipowolemia, hormon uwalniający gonadotropiny, intubacja, niedotlenienie, niewydolność serca, odma opłucnowa, parametry hemodynamiczne, pęcherzyk płucny, podtlenek azotu, rurka intubacyjna, syntaza metioniny, ucho środkowe, witamina B12, wstrząs, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenia szpiku kostnego, zatoki oboczne nosa, zmniejszona płodność