próg migotania komór
Próg migotania komór to minimalna wartość energii elektrycznej, która przy bezpośrednim kontakcie z mięśniem sercowym może wywołać migotanie komór – najgroźniejszą formę arytmii serca. Stan ten charakteryzuje się chaotycznymi, nieskoordynowanymi skurczami włókien mięśniowych komór, co prowadzi do całkowitej utraty efektywności hemodynamicznej serca.
Wartość progu migotania komór jest istotnym parametrem w kardiologii, szczególnie w kontekście bezpieczeństwa elektrycznego pacjentów, zabiegów elektrofizjologicznych oraz projektowania urządzeń medycznych. U zdrowych osób próg ten jest stosunkowo wysoki, natomiast w stanach patologicznych jak niedokrwienie mięśnia sercowego, zaburzenia elektrolitowe czy w obecności leków antyarytmicznych może ulec znacznemu obniżeniu.
Znajomość progu migotania komór jest kluczowa przy procedurach kardiowersji elektrycznej, ablacji, a także przy programowaniu kardiowerterów-defibrylatorów. Jego wartość zależy od wielu czynników, w tym fazy cyklu serca (najniższy podczas okresu ranliwości przypadającego na załamek T w EKG), drogi przepływu prądu przez serce oraz czasu trwania impulsu elektrycznego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Tonicard 300 mg
Propafenonu chlorowodorek, substancja czynna leku Tonicard, jest klasyfikowany jako lek przeciwarytmiczny klasy Ic wg Vaughana Williamsa (kod ATC: C01BC03). Dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 150 mg i 300 mg, propafenon działa poprzez stabilizację błon komórkowych mięśnia sercowego, głównie poprzez blokadę szybkiego prądu jonów sodowych. Efektem jest zwolnienie prędkości depolaryzacji kardiomiocytów oraz wydłużenie czasu przewodzenia impulsów w przedsionkach, węźle przedsionkowo-komorowym oraz układzie Hisa-Purkinjego, gdzie efekt jest najbardziej wyraźny. Ponadto lek podnosi próg stymulacji mięśnia sercowego i migotania komór, co zmniejsza pobudliwość elektryczną serca.
czas refrakcji, depolaryzacja błony komórkowej, dodatkowa droga przewodzenia, klasyfikacja Vaughana-Williamsa, lek przeciwarytmiczny klasy IC, mięsień sercowy, pobudliwość mięśnia sercowego, prąd jonów sodowych, próg migotania komór, próg stymulacji, propafenonu chlorowodorek, przewodzenie impulsów, stabilizacja błony komórkowej, tabletka powlekana, Tonicard, układ bodźcoprzewodzący serca, układ Hisa-Purkinjego, węzeł przedsionkowo-komorowy, właściwość β-adrenolityczna, zaburzenie rytmu serca, zespół Wolfa-Parkinsona-White’a - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Tonicard 150 mg
Propafenon chlorowodorek, substancja czynna leku Tonicard dostępnego w tabletkach o dawkach 150 mg i 300 mg, jest klasyfikowany jako lek przeciwarytmiczny klasy Ic (kod ATC: C01BC03). Jego podstawowy mechanizm działania polega na stabilizacji błon komórkowych mięśnia sercowego poprzez blokadę szybkiego prądu jonów sodowych, co prowadzi do zwolnienia depolaryzacji komórek oraz wydłużenia czasu przewodzenia impulsów w przedsionkach, węźle przedsionkowo-komorowym oraz układzie Hisa-Purkinjego, z najsilniejszym efektem w tym ostatnim. Propafenon zwiększa próg stymulacji mięśnia sercowego oraz próg migotania komór, co zmniejsza pobudliwość elektryczną serca i stabilizuje rytm serca.
blokowanie kanału sodowego, czas refrakcji, depolaryzacja komórek, dodatkowa droga przewodzenia, działanie adrenolityczne, efekt elektrofizjologiczny, elektrofizjologia mięśnia sercowego, lek przeciwarytmiczny klasy IC, pobudliwość elektryczna, prąd jonów sodowych, próg migotania komór, propafenonu chlorowodorek, stabilizacja błony komórkowej, układ bodźco-przewodzący serca, układ Hisa-Purkinjego, węzeł przedsionkowo-komorowy, właściwość β-adrenolityczna, zespół preekscytacji, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a, zespół WPW - Leksykon substancji czynnych
Propafenon – Właściwości farmakodynamiczne
Propafenon, będący lekiem przeciwarytmicznym klasy IC wg klasyfikacji Vaughana-Williamsa (kod ATC: C01BC03), dostępny jest w formie chlorowodorku w tabletkach (150 mg, 300 mg) oraz roztworze do wstrzykiwań (3,5 mg/ml). Jego podstawowy mechanizm działania polega na blokowaniu szybkiego prądu sodowego, co prowadzi do zwolnienia fazy 0 potencjału czynnościowego i zmniejszenia szybkości przewodzenia bodźców w mięśniu sercowym (działanie dromotropowo ujemne). Propafenon wykazuje także słabe właściwości β-adrenolityczne, co dodatkowo wpływa na jego profil farmakodynamiczny. Wpływa na czas trwania potencjału czynnościowego – wydłuża go w komórkach mięśnia sercowego, a skraca we włóknach Purkinjego, co jest istotne dla jego działania przeciwarytmicznego.
blokada kanału sodowego, chlorowodorek propafenonu, działanie dromotropowo-ujemne, klasyfikacja Vaughana-Williamsa, lek przeciwarytmiczny klasy IC, okres refrakcji, pobudliwość mięśnia sercowego, potencjał czynnościowy, prąd sodowy, próg migotania komór, receptor β-adrenergiczny, tkanka mięśnia sercowego, układ bodźcoprzewodzący serca, węzeł przedsionkowo-komorowy, właściwość β-adrenolityczna, włókno Purkinjego, zaburzenie rytmu serca, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a