zaburzenie seksualne nieorganiczne

Zaburzenia seksualne nieorganiczne to grupa zaburzeń, w których przyczyna dysfunkcji seksualnych nie ma podłoża somatycznego, lecz wynika z czynników psychologicznych, relacyjnych lub sytuacyjnych. W klasyfikacji ICD-10 występują one pod kodem F52 i obejmują m.in. brak lub utratę potrzeb seksualnych, awersję seksualną, brak przyjemności seksualnej, zaburzenia orgazmu, przedwczesny wytrysk, pochwicę nieorganiczną oraz dyspareunia nieorganiczną.

Diagnostyka zaburzeń seksualnych nieorganicznych wymaga wykluczenia podłoża organicznego poprzez szczegółowy wywiad, badanie fizykalne oraz odpowiednie badania laboratoryjne. Istotnym elementem jest ocena sytuacji psychologicznej pacjenta, relacji partnerskich oraz potencjalnych czynników stresowych. Warto zwrócić uwagę, że zaburzenia te mogą współwystępować z innymi zaburzeniami psychicznymi, takimi jak depresja czy zaburzenia lękowe.

Leczenie zaburzeń seksualnych nieorganicznych opiera się głównie na psychoterapii, terapii poznawczo-behawioralnej, terapii par oraz edukacji seksualnej. W niektórych przypadkach stosuje się również farmakoterapię wspomagającą, szczególnie gdy zaburzenia współwystępują z innymi stanami psychicznymi. Efektywność terapii zależy od współpracy pacjenta, motywacji do zmiany oraz jakości relacji terapeutycznej.

Powiązane wpisy

  1. 17.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl