wiązanie białka

Wiązanie białka (ang. protein binding) to proces, w którym białka tworzą kompleksy z różnymi ligandami, takimi jak leki, hormony, jony, czy inne cząsteczki biologiczne. Jest to fundamentalny mechanizm wielu procesów biologicznych, w tym transportu substancji, regulacji aktywności enzymów oraz przekazywania sygnałów komórkowych.

W farmakologii wiązanie białka jest szczególnie istotne, ponieważ wpływa na farmakokinetykę leków. Leki silnie związane z białkami osocza (głównie albuminą i α1-kwaśną glikoproteiną) mają ograniczoną biodostępność, gdyż tylko niezwiązana frakcja leku może przenikać przez błony biologiczne i wywoływać efekt terapeutyczny. Stopień wiązania z białkami wpływa również na objętość dystrybucji, czas półtrwania oraz wydalanie leku.

W diagnostyce laboratoryjnej parametr wiązania białka jest kluczowy przy interpretacji stężeń wielu związków endogennych (np. hormonów tarczycy, kortyzolu) oraz leków. Zmiany w stężeniu białek osocza lub ich zdolności wiążącej (np. w chorobach wątroby, niewydolności nerek, stanach zapalnych) mogą znacząco wpływać na stosunek frakcji związanej do wolnej, co ma konsekwencje kliniczne, szczególnie w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lidocaini hydrochloridum Noridem 10 mg/ml

Lidocaini hydrochloridum Noridem to roztwór do wstrzykiwań o stężeniu 10 mg/ml (10,66 mg lidokainy chlorowodorku jednowodnego/ml) dostępny w ampułkach 2 ml, 5 ml, 10 ml i 20 ml. Dawkowanie jest indywidualizowane, z maksymalną dawką 4,5 mg/kg masy ciała (do 300 mg) bez wazokonstryktora oraz 7 mg/kg (do 500 mg) z dodatkiem epinefryny (stężenie 1:100 000 do 1:200 000). Stosuje się różne stężenia i objętości w zależności od rodzaju znieczulenia: nasiękowe (0,5–1%, do 300 mg), blokady nerwów (1–2%, do 500 mg z epinefryną), zewnątrzoponowe (1–2%, do 500 mg z epinefryną), podpajęczynówkowe (1,5 lub 5% w 7,5% glukozie, 1–2 ml, do 100 mg) oraz dożylne znieczulenie regionalne (0,25–0,5%, objętości do 100 ml). U dzieci dawki są mniejsze (max 5 mg/kg, do 7 mg/kg z epinefryną), z preferencją niższych stężeń u najmłodszych, a u osób starszych i pacjentów z niewydolnością narządową konieczne jest dostosowanie dawki ze względu na zmniejszony klirens i ryzyko kumulacji leku.
blokada Biera, blokada pni nerwowych, blokada ruchowa, choroba wątroby, ciężka niewydolność nerek, dożylne znieczulenie regionalne, epinefryna, klirens lidokainy, lek wazokonstrykcyjny, lidokaina chlorowodorek jednowodny, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, podanie okołonerwowe, rzut serca, wątrobowy przepływ krwi, wiązanie białka, znieczulenie centralne, znieczulenie nasiękowe, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie regionalne, znieczulenie zewnątrzoponowe
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lidocaini hydrochloridum Noridem 20 mg/ml

Lidocaini hydrochloridum Noridem wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od rodzaju zabiegu, wieku i stanu pacjenta. Maksymalne dawki lidokainy chlorowodorku jednowodnego wynoszą 4,5 mg/kg (do 300 mg) bez wazokonstryktora oraz 7 mg/kg (do 500 mg) z epinefryną (stężenie 1:100 000 do 1:200 000). Stężenia stosowane w znieczuleniu miejscowym i regionalnym wahają się od 0,5% do 5%, a objętości od 5 do 500 ml w zależności od techniki (np. blokady nerwów, zewnątrzoponowe, podpajęczynówkowe). U dzieci dawki są niższe: do 5 mg/kg bez wazokonstryktora i do 7 mg/kg z epinefryną, z zaleceniem stosowania niższych stężeń (0,5% lub 1%). U pacjentów w podeszłym wieku oraz z niewydolnością nerek, wątroby, serca lub w ciąży konieczne jest zmniejszenie dawki ze względu na zmieniony metabolizm i klirens leku. Bolus dożylny wynosi zwykle 1–1,5 mg/kg (50–100 mg), podawany tempem 25–50 mg/min, z możliwością powtórzenia do maksymalnie 200–300 mg na godzinę. Wlew podtrzymujący stosuje się w dawce 20–50 μg/kg/min (1–4 mg/min), utrzymując stężenie lidokainy w osoczu na poziomie 1,5–5 μg/ml.
blokada Biera, bolus dożylny, częstoskurcz komorowy, dożylne znieczulenie regionalne, działanie toksyczne, epinefryna, klirens lidokainy, leczenie przeciwarytmiczne, lek wazokonstrykcyjny, lidokaina chlorowodorek jednowodny, metabolizm wątrobowy, migotanie komór, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, rzut serca, stężenie lidokainy w osoczu, wątrobowy przepływ krwi, wiązanie białka, wlew ciągły, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie podskórne, wstrzyknięcie podśluzówkowe, wstrzyknięcie śródskórne, znieczulenie miejscowe i regionalne, znieczulenie nasiękowe, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe

wiązanie białka

Powiązane wpisy

Dawkowanie i sposób podawania – Lidocaini hydrochloridum Noridem 10 mg/ml

Dawkowanie i sposób podawania – Lidocaini hydrochloridum Noridem 20 mg/ml