skala DASH
Skala DASH (Disabilities of the Arm, Shoulder and Hand) to standaryzowane narzędzie oceny funkcjonalnej kończyny górnej, które mierzy stopień niesprawności oraz ograniczeń w wykonywaniu codziennych czynności. Kwestionariusz DASH składa się z 30 pytań dotyczących objawów i zdolności wykonywania określonych zadań w ciągu ostatniego tygodnia.
Pytania w skali DASH obejmują ocenę trudności w wykonywaniu czynności manualnych, siłę, ból, sztywność oraz wpływ dysfunkcji kończyny górnej na aktywności społeczne, pracę i sen. Dodatkowo kwestionariusz zawiera dwa opcjonalne moduły dotyczące zdolności do pracy oraz aktywności sportowej/muzycznej.
Wynik DASH jest wyrażany w skali od 0 do 100, gdzie 0 oznacza brak niepełnosprawności, a 100 skrajną niesprawność. Minimalnie istotna klinicznie różnica (MCID) dla skali DASH wynosi około 10-15 punktów. Istnieje również skrócona wersja kwestionariusza – QuickDASH, składająca się z 11 pytań, która wykazuje wysoką korelację z pełną wersją.
Skala DASH jest cennym narzędziem w praktyce klinicznej oraz badaniach naukowych, pozwalającym na obiektywną ocenę efektów leczenia i rehabilitacji schorzeń kończyny górnej, w tym urazów, zespołów przeciążeniowych, chorób zwyrodnieniowych i reumatycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Złamanie mostka – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Złamanie obojczyka (fractura claviculae) jest częstym urazem, szczególnie u dzieci i młodzieży, z przewagą leczenia zachowawczego. Kluczowe czynniki prognostyczne wpływające na gojenie i funkcję barku to przemieszczenie odłamów ≥21 mm, skrócenie obojczyka ≥15 mm, typ złamania (wieloodłamowe), lokalizacja (trzon obojczyka) oraz jakość zrostu (malunion, nonunion). Dodatkowo, zaawansowany wiek, płeć żeńska, palenie tytoniu i urazy wysokoenergetyczne zwiększają ryzyko braku zrostu. Wynik w skali DASH koreluje z rokowaniem funkcjonalnym. Ultrasonografia w 6. tygodniu po urazie, wykazująca mostkowanie odłamów, pozwala przewidzieć zrost z 99% skutecznością, natomiast brak mostkowania wiąże się z 41% ryzykiem nonunion. U młodzieży leczenie zachowawcze daje doskonałe wyniki, a przemieszczenie nie jest predyktorem złego rokowania.
badanie ultrasonograficzne, badanie USG, brak zrostu, interwencja chirurgiczna, leczenie zachowawcze, nieprawidłowy zrost, otwarta repozycja, palenie tytoniu, płytka i śruba, przemieszczenie odłamów, rekonwalescencja, skala DASH, uraz wysokoenergetyczny, wczesna mobilizacja, wewnętrzna stabilizacja, wynik funkcjonalny, złamanie obojczyka, złamanie trzonu, złamanie wieloodłamowe, zrost kostny - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie pochewek ścięgnistych de quervaina – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Zapalenie pochewek ścięgnistych de Quervaina to zapalenie obejmujące pochewki ścięgniste w pierwszym przedziale prostowników nadgarstka, dotykające około 1% populacji rocznie. Leczenie iniekcjami kortykosteroidowymi (CS) jest skuteczne u około 82% pacjentów, z ponad 50% utrzymujących remisję przez co najmniej 12 miesięcy. Nawrót objawów występuje głównie w ciągu pierwszych 6 miesięcy, z około 30% wskaźnikiem nawrotów. Iniekcje pod kontrolą USG wykazują porównywalną skuteczność do leczenia chirurgicznego, przy mniejszych kosztach i powikłaniach, umożliwiając jednocześnie diagnostykę anatomiczną i prognozowanie. Standardowo zaleca się unieruchomienie nadgarstka i odpoczynek przez kilka tygodni, a czas gojenia ścięgien wynosi zwykle kilka tygodni, zależnie od nasilenia objawów i przyczyny zapalenia.
badanie USG, choroba, iniekcja kortykosteroidowa, iniekcja pod kontrolą USG, leczenie chirurgiczne, leczenie zachowawcze, nadgarstek, nawrót objawów, orteza unieruchamiająca, pierwszy przedział prostowników, pierwszy przedział prostowników nadgarstka, pochewka ścięgna, rozerwanie ścięgna, skala DASH, skala VAS, tenosynovitis, unieruchomienie kończyny, wariant anatomiczny, zakres ruchu, zapalenie pochewek ścięgnistych de Quervaina