obniżona gęstość mineralna kości

Obniżona gęstość mineralna kości (BMD – Bone Mineral Density) to stan, w którym masa kostna ulega zmniejszeniu, prowadząc do osłabienia struktury kostnej. Jest to kluczowy parametr diagnostyczny w rozpoznawaniu osteopenii i osteoporozy – chorób szkieletu charakteryzujących się zwiększonym ryzykiem złamań.

Diagnostyka obniżonej gęstości mineralnej kości opiera się głównie na badaniu densytometrycznym (DXA), które pozwala na ocenę zawartości minerałów w tkance kostnej. Wynik przedstawiany jest najczęściej jako wskaźnik T-score: wartości między -1,0 a -2,5 wskazują na osteopenię, natomiast T-score poniżej -2,5 świadczy o osteoporozie.

Przyczyny obniżonej gęstości mineralnej kości są wieloczynnikowe i obejmują uwarunkowania genetyczne, niedobory hormonalne (szczególnie u kobiet w okresie pomenopauzalnym), zaburzenia wchłaniania wapnia i witaminy D, długotrwałe stosowanie glikokortykosteroidów, choroby endokrynologiczne, przewlekłe choroby zapalne oraz unieruchomienie. Istotne znaczenie mają także czynniki modyfikowalne, jak niska masa ciała, dieta uboga w wapń, niedobór witaminy D, palenie tytoniu i nadużywanie alkoholu.

Leczenie obniżonej gęstości mineralnej kości obejmuje suplementację wapnia i witaminy D, zwiększenie aktywności fizycznej (szczególnie ćwiczenia z obciążeniem) oraz farmakoterapię. W zaawansowanych przypadkach stosuje się bisfosfoniany, denosumab, teryparatyd lub hormonalną terapię zastępczą u wybranych pacjentek. Kluczowa jest również profilaktyka złamań oraz regularne monitorowanie gęstości mineralnej kości.

Powiązane wpisy

  1. 14.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl