testy alergiczne
Testy alergiczne to diagnostyczne procedury medyczne stosowane do identyfikacji substancji (alergenów), które wywołują reakcje alergiczne u pacjenta. Pomagają one klinicystom w potwierdzeniu diagnozy alergii i ustaleniu konkretnych czynników uczulających, co jest kluczowe dla wdrożenia odpowiedniego leczenia lub strategii unikania alergenów.
W praktyce klinicznej najczęściej stosuje się testy skórne (punktowe, śródskórne, płatkowe) oraz testy serologiczne, które mierzą poziom swoistych przeciwciał IgE we krwi. Testy skórne punktowe (prick tests) charakteryzują się wysoką czułością, niskim kosztem i szybkim uzyskaniem wyników (15-20 minut), co czyni je metodą pierwszego wyboru w diagnostyce alergii IgE-zależnej.
Interpretacja wyników testów alergicznych wymaga doświadczenia klinicznego i zawsze powinna być skorelowana z wywiadem oraz objawami pacjenta. Fałszywie dodatnie i fałszywie ujemne wyniki mogą wystąpić z różnych przyczyn, w tym stosowania leków przeciwhistaminowych przed testem, chorób skóry w miejscu wykonywania testów czy immunosupresji.
Nowoczesna diagnostyka alergologiczna obejmuje również testy molekularne (component-resolved diagnostics), które pozwalają na identyfikację uczulenia na konkretne komponenty molekularne alergenów, co ma znaczenie w przewidywaniu ryzyka ciężkich reakcji alergicznych oraz w planowaniu immunoterapii swoistej.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
żywica p-tertbutylofenolowo-formaldehydowa – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Żywica p-tertbutylofenolowo-formaldehydowa, obecna w produkcie TRUE Test 36 w stężeniu 45 µg/cm² oraz 36 µg/płatek (panel nr 2, pozycja 13), jest stosowana w diagnostyce alergii kontaktowej. Aktualna dokumentacja nie dostarcza wystarczających danych klinicznych dotyczących wpływu tej substancji na płodność u ludzi ani bezpieczeństwa jej stosowania u kobiet w ciąży. Badania na modelach zwierzęcych są niewystarczające do pełnej oceny ryzyka reprodukcyjnego. W związku z tym, stosowanie produktu u kobiet ciężarnych jest przeciwwskazane, chyba że stan kliniczny wymaga bezwzględnej diagnostyki alergii kontaktowej, przy czym lekarz powinien dokładnie rozważyć stosunek korzyści do potencjalnego ryzyka dla płodu.
alergia kontaktowa, alternatywne metody diagnostyczne, badania na modelach zwierzęcych, charakterystyka produktu leczniczego, dane kliniczne, karmienie piersią, kobieta w ciąży, laktacja, plaster do prób prowokacyjnych, stosunek korzyści do ryzyka, szkodliwy wpływ, testy alergiczne, TRUE Test 36, wpływ na płodność, żywica p-tertbutylofenolowo-formaldehydowa - Leksykon chorób i schorzeń
Pokrzywka i obrzęk naczynioruchowy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Pokrzywka (urticaria) to powszechna reakcja skórna manifestująca się uniesionymi, rumieniowymi, swędzącymi bąblami o zmiennym rozmiarze, które zwykle ustępują w ciągu 24 godzin. Obrzęk naczynioruchowy (angioedema) dotyczy głębszych warstw skóry i często współwystępuje z pokrzywką u 40-50% pacjentów. Pokrzywka dzieli się na ostrą (<6 tygodni) i przewlekłą (>6 tygodni), przy czym przewlekła często ma etiologię idiopatyczną lub autoimmunologiczną. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, a w przewlekłych przypadkach zaleca się badania laboratoryjne, takie jak morfologia, OB, CRP, testy alergiczne, poziom C4 i funkcję C1-inhibitora oraz badania tarczycy. W przypadku obrzęku naczynioruchowego z objawami dróg oddechowych wskazana jest nasofiberolaryngoskopia (NPL).
anafilaksja, antagoniści receptora H2, auto-injektor epinefryny, badania tarczycy, dysfagia, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, epinefryna, ikatybant, inhibitory konwertazy angiotensyny, koncentrat inhibitora C1, kortykosteroidy systemowe, leki przeciwhistaminowe, morfologia krwi, nabyty obrzęk naczynioruchowy, nasofiberolaryngoskopia, niesteroidowe leki przeciwzapalne, obrzęk naczynioruchowy, odynofagia, omalizumab, ostra pokrzywka, pokrzywka, przeciwciała IgE, przeciwciało anty-IgE, przewlekła pokrzywka, reakcja alergiczna, remisja, testy alergiczne - Leksykon substancji czynnych
Tromantadyna – Działania niepożądane
Tromantadyna, stosowana miejscowo w leczeniu zakażeń wirusem opryszczki zwykłej (w preparacie Viru-Merz 10 mg/g żel), może wywoływać działania niepożądane, głównie ze strony skóry. Najczęstszym działaniem niepożądanym jest kontaktowe zapalenie skóry, występujące niezbyt często (<1% pacjentów), objawiające się świądem, nasilonym napięciem skóry, bólem, zaczerwienieniem oraz tworzeniem guzków w miejscu aplikacji. Reakcje te mogą być mylnie interpretowane jako zaostrzenie infekcji, co może prowadzić do nadmiernej aplikacji leku i pogorszenia stanu skóry. Ponadto, w pojedynczych przypadkach obserwowano nadkażenia bakteryjne i powstawanie ropni oraz reakcje alergiczne typu późnego związane z obecnością parahydroksybenzoesanu metylu w preparacie.
alergolog, guzki skórne, infekcja wirusowa, kontaktowe zapalenie skóry, nadkażenie bakteryjne, nadwrażliwość, napięcie skóry, opryszczka, parahydroksybenzoesan metylu, reakcja alergiczna, reakcja typu późnego, ropień, substancja czynna, testy alergiczne, testy skórne, tromantadyna, Viru-Merz, wirus opryszczki zwykłej, zaburzenie skóry, zaczerwienienie skóry, zakażenie bakteryjne - Leksykon substancji czynnych
Dietyloditiokarbaminian cynku – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Dietyloditiokarbaminian cynku jest składnikiem mieszaniny pochodnych węglowych stosowanych w diagnostycznych plastrach TRUE Test 36, w panelu nr 2, płatek nr 15, w stężeniu 250 µg/cm² (203 µg/płatek). Obecnie brak jest wystarczających danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania tego testu u kobiet w ciąży oraz karmiących piersią. Badania na modelach zwierzęcych są niewystarczające, co uniemożliwia jednoznaczną ocenę wpływu dietyloditiokarbaminianu cynku na reprodukcję i rozwój płodu. Z tego względu stosowanie produktu w okresie ciąży i laktacji jest przeciwwskazane, chyba że korzyści diagnostyczne przewyższają potencjalne ryzyko dla matki i dziecka.
alternatywne metody diagnostyczne, badania na modelach zwierzęcych, ciąża, diagnostyka alergologiczna, dibutyloditiokarbaminian cynku, dietyloditiokarbaminian cynku, difenyloguanidyna, ekspozycja na substancję, laktacja, mieszanina pochodnych węglowych, plastry do prób prowokacyjnych, płodność, testy alergiczne, testy prowokacyjne, TRUE Test 36 - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Clemastinum WZF
Klemastyna wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z jaskrą z wąskim kątem, podwyższonym ciśnieniem śródgałkowym, schorzeniami układu pokarmowego (zwężenie odźwiernika, wrzód trawienny), problemami urologicznymi (rozrost gruczołu krokowego, zatrzymanie moczu), astmą oskrzelową, nadczynnością tarczycy oraz chorobami układu krążenia i nadciśnieniem tętniczym. U pacjentów w podeszłym wieku obserwuje się zwiększone ryzyko działań niepożądanych takich jak senność, zawroty głowy, spadek ciśnienia tętniczego, co wymaga rozważenia redukcji dawki. Ponadto, u osób z porfirią klemastyna może nasilać objawy kliniczne, a u pacjentów z nietolerancją laktozy lek jest przeciwwskazany ze względu na zawartość laktozy w tabletkach. Zaleca się ścisłe monitorowanie parametrów okulistycznych, funkcji układu pokarmowego, moczowego, oddechowego, hormonalnego oraz hemodynamicznego podczas terapii.
astma oskrzelowa, choroby układu krążenia, ciśnienie śródgałkowe, działanie depresyjne, jaskra z wąskim kątem, klemastyna, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niedobór laktazy, niedrożność szyi pęcherza moczowego, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, objawy żołądkowo-jelitowe, ośrodkowy układ nerwowy, parametry okulistyczne, porfiria, rozrost gruczołu krokowego, testy alergiczne, wrzód trawienny, zaburzenia mikcji, zatrzymanie moczu, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie odźwiernika - Leksykon chorób i schorzeń
Katar – Diagnostyka i diagnoza
Katar (catarrh) jest objawem charakteryzującym się nadmiernym gromadzeniem śluzu w drogach oddechowych, najczęściej w tylnej części nosa, gardle lub zatokach przynosowych. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, ze zwróceniem uwagi na objawy takie jak przewlekła niedrożność nosa, uczucie ciała obcego w gardle, spływanie wydzieliny po tylnej ścianie gardła (post-nasal drip) oraz trzeszczenia w uszach. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić infekcje bakteryjne (charakteryzujące się żółto-zieloną wydzieliną i gorączką), alergie (z towarzyszącym świądem, kichaniem i łzawieniem), polipy nosa oraz refluks żołądkowo-przełykowy (GERD). W przypadku przewlekłego kataru trwającego ponad 8 tygodni wskazane jest pogłębienie diagnostyki poprzez endoskopię nosową, badania obrazowe (RTG, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny) oraz testy alergiczne i mikrobiologiczne. Brak jest specyficznych testów dla kataru, dlatego diagnoza opiera się na ocenie klinicznej i subiektywnych dolegliwościach pacjenta.
alergiczne zapalenie zatok, badanie fizykalne, infekcja bakteryjna, kortykosteroidy donosowe, leki przeciwhistaminowe, pH-metria przełyku, polipy nosa, posiew plwociny, przewlekłe zapalenie zatok przynosowych, refluks żołądkowo-przełykowy, rezonans magnetyczny, rynoskopia, skrzywienie przegrody nosowej, spirometria, spływanie wydzieliny po tylnej ścianie gardła, stan zapalny, swoiste IgE, testy alergiczne, testy skórne, tomografia komputerowa, twardzina układowa, wywiad medyczny, zatoki przynosowe, Zespół Kaszlu Górnych Dróg Oddechowych - Leksykon chorób i schorzeń
Odparzenie pieluszkowe – Diagnostyka i diagnoza
Odparzenie pieluszkowe to powszechne kontaktowe zapalenie skóry u niemowląt i małych dzieci, występujące u ponad 50% dzieci przed 12. miesiącem życia, ze szczytem zachorowań między 9 a 12 miesiącem. Zmiany skórne lokalizują się na wypukłych powierzchniach pośladków, krocza, genitaliów i górnych partii ud, z charakterystycznym oszczędzaniem fałdów skórnych w klasycznym odparzeniu kontaktowym. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, uwzględniającym rumień, bolesność, świąd, obecność grudek, krost lub pęcherzyków (w przypadku infekcji grzybiczej lub bakteryjnej). W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić kandydozę (zajęcie fałdów i wykwity satelitarne), zakażenia bakteryjne (Staphylococcus aureus, Streptococcus), atopowe i łojotokowe zapalenie skóry, łuszczycę, a także rzadkie choroby ogólnoustrojowe jak histiocytoza z komórek Langerhansa czy acrodermatitis enteropathica (poziom cynku <50 μg/dl). Badania laboratoryjne, takie jak test KOH, posiewy bakteryjne i grzybicze, morfologia krwi czy badania serologiczne, są wskazane w przypadku atypowego przebiegu, braku poprawy po 3-7 dniach leczenia lub podejrzenia infekcji.
acrodermatitis enteropathica, atopowe zapalenie skóry, badanie fizykalne, biopsja skóry, Candida albicans, cukrzyca, epidermolysis bullosa, fałd skórny, histiocytoza z komórek Langerhansa, infekcja grzybicza, kiła wrodzona, kontaktowe zapalenie skóry, liszaj twardzinowy, liszajec zakaźny, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczenie skóry, łuszczyca, morfologia krwi, mukowiscydoza, nietrzymanie moczu, odparzenie pieluszkowe, paciorkowce, paciorkowcowe zapalenie skóry, pleśniawki, posiew bakteriologiczny, posiew grzybiczny, poziom cynku, reakcja alergiczna, rumień, Staphylococcus aureus, test KOH, testy alergiczne, wykwity skórne, zakażenie drożdżakowe - Leksykon chorób i schorzeń
Świąd skóry (pruritus) – Diagnostyka i diagnoza
Świąd skóry (pruritus) jest częstym objawem dermatologicznym, który może wynikać z pierwotnych chorób skóry lub schorzeń ogólnoustrojowych. Diagnostyka rozpoczyna się od szczegółowego badania fizykalnego i wywiadu, uwzględniającego czas trwania, lokalizację, nasilenie, czynniki zaostrzające oraz obecność innych objawów. W przypadku braku pierwotnych zmian skórnych lub przewlekłego świądu trwającego ponad 6 tygodni, wskazane jest wykonanie badań laboratoryjnych, takich jak morfologia krwi z rozmazem, parametry funkcji wątroby (bilirubina, enzymy wątrobowe, fosfataza alkaliczna), funkcji nerek (kreatynina, mocznik), poziom TSH, glukozy na czczo lub HbA1c oraz stężenia żelaza. Dodatkowo, w zależności od obrazu klinicznego, mogą być zlecone badania serologiczne, immunologiczne, obrazowe (RTG klatki piersiowej, USG jamy brzusznej) oraz dermatologiczne (biopsja skóry, zeskrobiny, testy alergiczne). Diagnostyka różnicowa uwzględnia choroby dermatologiczne (np. atopowe zapalenie skóry, łuszczyca, świerzb), choroby ogólnoustrojowe (np. marskość wątroby, przewlekła niewydolność nerek, niedokrwistość z niedoboru żelaza, nadczynność tarczycy, cukrzyca) oraz przyczyny neurologiczne, psychiatryczne i nowotworowe.
AZS, badanie fizykalne, badanie tarczycy, biopsja skóry, chłoniak Hodgkina, cholestaza ciążowa, choroba pęcherzowa, czerwienica prawdziwa, funkcje wątroby, immunofluorescencja, lichenifikacja, liszaj płaski, liszaj twardzinowy, łuszczyca, morfologia krwi, pierwotna marskość żółciowa, pokrzywka, posiew bakteriologiczny, poziom żelaza, świąd mocznicowy, świąd neuropatyczny, świąd polekowy, świąd przewlekły, świąd psychogenny, świąd skóry, testy alergiczne, TSH, zeskrobiny skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie zatok – Diagnostyka i diagnoza
Zapalenie zatok przynosowych to stan zapalny błony śluzowej zatok, objawiający się obrzękiem, bólem i przekrwieniem, prowadzącym do utrudnionego odpływu wydzieliny i infekcji. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniu przedmiotowym oraz w wybranych przypadkach na badaniach dodatkowych, takich jak endoskopia nosowa i badania obrazowe (głównie tomografia komputerowa). Kluczowe jest rozróżnienie ostrego (objawy <4 tygodni), podostrego (4-12 tygodni), przewlekłego (>12 tygodni) oraz nawracającego zapalenia zatok. Bakteryjne zapalenie zatok (ABRS) podejrzewa się przy utrzymujących się objawach >10 dni, wysokiej gorączce (>39°C), jednostronnym bólu twarzy i zjawisku „podwójnego pogorszenia”. Endoskopia umożliwia ocenę błony śluzowej, wykrycie polipów, zmian strukturalnych oraz pobranie materiału do badań mikrobiologicznych, co jest istotne dla doboru terapii antybiotykowej.
alergiczny nieżyt nosa, badanie endoskopowe, badanie mikrobiologiczne, bakteryjne zapalenie zatok, endoskopia nosowa, hyposmia, laryngolog, mukowiscydoza, niedrożność nosa, otolaryngolog, polipy nosowe, przewlekłe zapalenie zatok, rezonans magnetyczny, ropna wydzielina, skrzywienie przegrody nosowej, testy alergiczne, tomografia komputerowa, wirusowe zapalenie zatok, wydzielina z nosa, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok, zapalenie zatok przynosowych, zatoki przynosowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Essylimar 100 mg
Lek Essylimar w dawce 100 mg (tabletka powlekana) zawiera kompleks sylimarynowo-fosfolipidowy, w którym sylimaryna stanowi 30% flawonolignanów w przeliczeniu na sylibinę, a fosfor 1,5%. Głównym przeciwwskazaniem do stosowania tego preparatu jest nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą zawartą w leku. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu alergologicznego, zwłaszcza u pacjentów z historią reakcji alergicznych na sylimarynę lub inne składniki preparatu. Szczególną uwagę należy zwrócić na możliwość reakcji krzyżowych u osób uczulonych na rośliny z rodziny astrowatych (Asteraceae), do której należy ostropest plamisty – naturalne źródło sylimaryny.
- Leksykon substancji czynnych
2-bromo-2-nitropropano-1,3-diol – Interakcje
2-Bromo-2-nitropropano-1,3-diol (bronopol) jest aktywnym składnikiem produktu TRUE Test 36, stosowanym w testach płatkowych w stężeniu 250 µg/cm² (200 µg/płatek). Substancja ta wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne z lekami immunosupresyjnymi, zwłaszcza kortykosteroidami stosowanymi miejscowo i ogólnoustrojowo (≥20 mg prednizolonu/dobę), które mogą hamować rozwój reakcji alergicznych, prowadząc do fałszywie ujemnych wyników testów. Zaleca się przerwanie stosowania kortykosteroidów co najmniej 2 tygodnie przed wykonaniem testu. Ponadto, inne leki immunosupresyjne (np. cyklosporyna, takrolimus, metotreksat) mogą również osłabiać reakcję alergiczną, co wymaga konsultacji lekarskiej i rozważenia czasowego odstawienia. W produkcie TRUE Test 36 obecne są także budezonid (1,0 µg/cm², 0,81 µg/płatek) oraz 17-maślan hydrokortyzonu (20 µg/cm², 16 µg/płatek), które mogą wchodzić w interakcje z bronopolem podczas testów.
alkohol etylowy, badania interakcji, bronopol, budezonid, fałszywie ujemny wynik, interakcje z alkoholem, kortykosteroidy, kortykosteroidy miejscowe, leki immunosupresyjne, leki przeciwhistaminowe, maślan hydrokortyzonu, próby prowokacyjne, reakcja alergiczna, reakcja krzyżowa, testy alergiczne, testy prowokacyjne, testy skórne, TRUE Test - Leksykon chorób i schorzeń
Pokrzywka i obrzęk naczynioruchowy – Diagnostyka i diagnoza
Pokrzywka (urticaria) i obrzęk naczynioruchowy (angioedema) to schorzenia dermatologiczne różniące się głębokością zajęcia tkanek, klasyfikowane na ostre (<6 tygodni) i przewlekłe (>6 tygodni). Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie klinicznym i badaniu fizykalnym, z uwzględnieniem czasu trwania, charakterystyki zmian, czynników wyzwalających oraz wykluczeniu anafilaksji. W przewlekłej pokrzywce zaleca się badania laboratoryjne, takie jak morfologia, OB, CRP, oraz ocena funkcji tarczycy i przeciwciał przeciwtarczycowych. W obrzęku naczynioruchowym bez pokrzywki istotne jest oznaczenie poziomu C4, inhibitora C1 esterazy (C1-INH) ilościowo i funkcjonalnie oraz C1q, co pozwala na rozpoznanie dziedzicznego (HAE) lub nabytego obrzęku naczynioruchowego (AAE). Testy alergiczne są wskazane jedynie przy podejrzeniu alergicznego podłoża pokrzywki, natomiast biopsja skóry rozważa się w atypowych przypadkach, np. pokrzywki naczyniowej.
adrenalina, anafilaksja, badanie genetyczne, badanie tarczycy, białko C-reaktywne, biopsja skóry, choroba autoimmunologiczna, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, inhibitor C1-esterazy, konsultacja dermatologiczna, kortykosteroid, lek biologiczny, lek przeciwhistaminowy, montelukast, morfologia krwi, nabyty obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy, omalizumab, ostra pokrzywka, pokrzywka, pokrzywka autoimmunologiczna, pokrzywka idiopatyczna, pokrzywka naczyniowa, poziom C4, przeciwciała przeciwtarczycowe, przewlekła pokrzywka, testy alergiczne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Pollinex + Rye 600 SU/ml, 1600 SU/ml, 4000 SU/ml (leczenie podstawowe); 4000 SU/ml (leczenie podtrzymujące)
Preparat Pollinex+Rye to immunoterapia alergenowa zawierająca mieszankę alergoidów pyłku 13 gatunków traw, modyfikowanych aldehydem glutarowym i adsorbowanych na L-tyrozynie, co wpływa na ich właściwości farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Preparat jest wskazany do leczenia IgE-zależnych chorób alergicznych, takich jak alergiczny nieżyt nosa, alergiczne zapalenie spojówek oraz łagodna lub umiarkowana alergiczna astma oskrzelowa u pacjentów od 6. roku życia. Terapia obejmuje dwa etapy: leczenie podstawowe (fiolki nr 1 zielona 1 ml, 600 SU/ml; nr 2 żółta 1 ml, 1600 SU/ml) oraz leczenie podtrzymujące (fiolka nr 3 czerwona 1,5 ml, 4000 SU/ml). Preparat jest dostępny w formie białej, mętnej zawiesiny do wstrzykiwań.
aldehyd glutarowy, alergia IgE-zależna, alergiczna astma oskrzelowa, alergiczne zapalenie spojówek, alergiczny nieżyt nosa, alergoidy, diagnostyka alergologiczna, immunoterapia, jednostka standaryzowana, L-tyrozyna, leczenie podstawowe, leczenie podtrzymujące, metody immunologiczne, siła alergizująca, standaryzacja preparatu, testy alergiczne, testy skórne, uczulenie na pyłki traw, właściwości farmakokinetyczne, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – CromoHexal 2,8 mg/dawkę donosową
Lek CromoHEXAL w postaci aerozolu do nosa zawiera 2,8 mg sodu kromoglikanu w jednej dawce donosowej (0,14 ml roztworu) i jest wskazany do leczenia sezonowego oraz całorocznego alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa. Substancja czynna działa stabilizująco na komórki tuczne, zapobiegając uwalnianiu mediatorów reakcji alergicznej, co pozwala na hamowanie rozwoju stanu zapalnego w błonie śluzowej nosa. Preparat jest szczególnie zalecany u pacjentów z potwierdzonym alergicznym nieżytem nosa, u których objawy takie jak kichanie, świąd, wodnisty wyciek i uczucie zatkania nosa są wywoływane przez alergeny sezonowe (np. pyłki roślin) lub całoroczne (np. roztocza kurzu domowego, sierść zwierząt). W składzie znajduje się również chlorek benzalkoniowy (0,014 mg/dawka), co należy uwzględnić u osób z nadwrażliwością na ten składnik pomocniczy.
alergeny sezonowe, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, alergiczny nieżyt nosa, całoroczne alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, chlorek benzalkoniowy, katar sienny, komórki tuczne, leczenie przyczynowe, mediatory reakcji alergicznej, nadwrażliwość, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, sodu kromoglikan, terapia skojarzona, testy alergiczne, wodnisty wyciek z nosa, zatkanie nosa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Typhim Vi 25 mcg oczyszczonego polisacharydu otoczkowego (Vi) Salmonella typhi (szczep Ty2)/0,5 ml; 1 dawka (0,5 ml)
Szczepionka TYPHIM Vi przeciw durowi brzusznemu zawiera 25 µg oczyszczonego polisacharydu otoczkowego (Vi) Salmonella typhi w dawce 0,5 ml. Bezwzględnym przeciwwskazaniem do jej podania jest znana nadwrażliwość na którykolwiek składnik szczepionki, w tym polisacharyd Vi oraz substancje pomocnicze, takie jak formaldehyd i kazeina, obecne w śladowych ilościach. Przed szczepieniem konieczne jest szczegółowe zebranie wywiadu alergologicznego, aby wykluczyć ryzyko reakcji alergicznych, zwłaszcza u pacjentów z historią nadwrażliwości na wymienione substancje.
dur brzuszny, formaldehyd, kazeina, konsultacja alergologiczna, nadwrażliwość, niepożądane odczyny poszczepienne, nieżyt górnych dróg oddechowych, ostra choroba gorączkowa, ostra infekcja, polisacharyd otoczkowy Vi, reakcja alergiczna, reakcja poszczepienna, Salmonella typhi, substancja pomocnicza, szczepionka przeciw durowi brzusznemu, szczepionka Typhim Vi, testy alergiczne, wywiad alergologiczny