badanie płynu mózgowo-rdzeniowego
Badanie płynu mózgowo-rdzeniowego (PMR) to kluczowa procedura diagnostyczna w neurologii i neurochirurgii, polegająca na pobraniu i analizie próbki płynu otaczającego mózg i rdzeń kręgowy. Płyn ten pełni funkcje ochronne, odżywcze i metaboliczne dla ośrodkowego układu nerwowego, a jego analiza dostarcza istotnych informacji o procesach patologicznych.
Badanie wykonuje się najczęściej poprzez nakłucie lędźwiowe (punkcja lędźwiowa), rzadziej poprzez nakłucie podpotyliczne lub nakłucie zbiornika wielkocy sternowego. Standardowo ocenie podlega wygląd płynu (przejrzystość, barwa), cytoza (liczba i rodzaj komórek), stężenie białka, glukozy oraz poziom elektrolitów. W zależności od wskazań klinicznych wykonuje się również badania mikrobiologiczne, serologiczne czy cytologiczne.
Wskazaniami do badania PMR są podejrzenia neuroinfekcji (zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenia mózgu), chorób demielinizacyjnych (np. stwardnienie rozsiane), krwawienia podpajęczynówkowego, chorób nowotworowych z zajęciem OUN oraz niektórych chorób neurodegeneracyjnych. Interpretacja wyników wymaga korelacji z obrazem klinicznym i wynikami innych badań diagnostycznych.
Przeciwwskazaniami do wykonania nakłucia lędźwiowego są: wzmożone ciśnienie śródczaszkowe z cechami obrzęku mózgu i zagrożeniem wklinowaniem, infekcja skóry w miejscu nakłucia, zaburzenia krzepnięcia oraz niestabilność hemodynamiczna pacjenta. Powikłania procedury obejmują najczęściej zespół popunkcyjny (bóle głowy), rzadziej krwawienia czy infekcje jatrogennej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie mózgu – Epidemiologia
Zapalenie mózgu (encephalitis) stanowi istotne wyzwanie kliniczne ze względu na wysoką śmiertelność i poważne następstwa neurologiczne. Epidemiologia wskazuje na zapadalność od 1,4 do 13,8 przypadków na 100 000 osób rocznie, z dwumodalnym rozkładem wiekowym – najwyższą u niemowląt i osób starszych. W USA rocznie diagnozuje się około 20 000 przypadków, z wirusem opryszczki pospolitej typu 1 (HSV-1) jako najczęstszą przyczyną sporadycznego zapalenia mózgu, odpowiadającą za 10-20% przypadków. Arbowirusy, takie jak wirus japońskiego zapalenia mózgu (JEV) i wirus Zachodniego Nilu (WNV), dominują w regionach endemicznych Azji i Ameryki Północnej. Autoimmunologiczne zapalenie mózgu (AIE) wykazuje zapadalność 13,7/100 000, przewyższającą zakaźne formy (11,6/100 000), z rosnącą częstością wykrywania i specyficznymi cechami klinicznymi, takimi jak częstsze powiązanie z nowotworami i nieprawidłowościami w MRI. Nadzór epidemiologiczny jest kluczowy, jednak w wielu krajach systemy raportowania są niekompletne i niespójne, co utrudnia dokładną ocenę obciążenia chorobą i skuteczność interwencji.
arbowirusy, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, autoimmunologiczne zapalenie mózgu, badanie epidemiologiczne, badanie płynu mózgowo-rdzeniowego, badanie serologiczne, japońskie zapalenie mózgu, kleszczowe zapalenie mózgu, nadzór epidemiologiczny, nadzór syndromiczny, obszar endemiczny, ośrodkowy układ nerwowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, rezonans magnetyczny, seronegatywne zapalenie mózgu, wirus japońskiego zapalenia mózgu, wirus opryszczki pospolitej, wirus ospy wietrznej i półpaśca, wirus wścieklizny, wirus Zachodniego Nilu, wirusowe zapalenie mózgu, zapalenie mózgu, zapalenie płynu mózgowo-rdzeniowego - Leksykon chorób i schorzeń
Herpes noworodkowy – Leczenie
Herpes noworodkowy, wywołany przez wirus HSV, jest rzadką, ale potencjalnie śmiertelną infekcją u noworodków, wymagającą natychmiastowego wdrożenia leczenia przeciwwirusowego. Podstawowym lekiem jest acyklowir podawany dożylnie w dawce 60 mg/kg/dobę (20 mg/kg co 8 godzin) przy prawidłowej funkcji nerek. Czas terapii zależy od lokalizacji zakażenia: 14 dni dla zakażeń ograniczonych do skóry, oczu i błon śluzowych (SEM) oraz minimum 21 dni dla zakażeń ośrodkowego układu nerwowego (CNS) lub rozsianych. W przypadku zakażeń CNS konieczne jest wykonanie punkcji lędźwiowej pod koniec terapii i kontynuacja leczenia do uzyskania ujemnego wyniku PCR w płynie mózgowo-rdzeniowym. Po leczeniu dożylnym zaleca się 6-miesięczną terapię supresyjną doustnym acyklowirem w dawce 300 mg/m² trzy razy dziennie, co poprawia wyniki neurologiczne i zapobiega nawrotom.
acyklowir, badanie PCR, badanie płynu mózgowo-rdzeniowego, cięcie cesarskie, drgawki, gancyklowir, herpes noworodkowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, opryszczka pospolita, płyn mózgowo-rdzeniowy, płynoterapia dożylna, punkcja lędźwiowa, terapia supresyjna, tlenoterapia, transaminaza asparaginianowa, trifluridyna, walacyklowir, wentylacja mechaniczna, wirus opryszczki, wirus opryszczki pospolitej, zakażenie ośrodkowego układu nerwowego, zakażenie rozsiane, zakażenie skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba behçeta – Diagnostyka i diagnoza
Choroba Behçeta to wielonarządowe, autoimmunologiczne zapalenie naczyń, którego rozpoznanie opiera się głównie na kryteriach klinicznych z uwagi na brak specyficznych testów laboratoryjnych. Najczęściej stosowane są kryteria Międzynarodowej Grupy Badawczej (ISG, 1990) wymagające co najmniej 3 epizodów nawracających owrzodzeń jamy ustnej w ciągu 12 miesięcy oraz dwóch dodatkowych objawów (np. owrzodzenia narządów płciowych, zmiany oczne, skórne, dodatni test patergii). Nowsze Międzynarodowe Kryteria Choroby Behçeta (ICBD, 2014) stosują system punktowy, gdzie do rozpoznania potrzebne jest ≥4 punkty, uwzględniając m.in. zajęcie układu nerwowego i naczyń, z czułością 94,8% i swoistością 90,5%. Charakterystyczne objawy to nawracające owrzodzenia jamy ustnej (u prawie wszystkich pacjentów), owrzodzenia narządów płciowych (ok. 80%), zmiany oczne (zapalenie tęczówki, błony naczyniowej, naczyń siatkówki) oraz zmiany skórne (rumień guzowaty, zapalenie mieszków włosowych). Test patergii, polegający na ocenie nadreaktywności skóry po nakłuciu, jest dodatni u około 50% pacjentów z regionów śródziemnomorskich i Japonii, ale rzadziej w USA.
angiografia fluoresceinowa, badanie immunologiczne, badanie płynu mózgowo-rdzeniowego, badanie w lampie szczelinowej, choroba Behçeta, choroba Leśniowskiego-Crohna, guzkowe zapalenie tętnic, kryteria diagnostyczne, marker stanu zapalnego, optyczna koherentna tomografia, owrzodzenie jamy ustnej, owrzodzenie narządów płciowych, reumatoidalne zapalenie stawów, rezonans magnetyczny mózgu, rumień guzowaty, schorzenie autoimmunologiczne, stwardnienie rozsiane, toczeń rumieniowaty układowy, USG dopplerowskie, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zajęcie narządu wzroku, zajęcie układu nerwowego, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie mieszków włosowych, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie naczyń siatkówki, zapalenie tęczówki, ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń, zmiana skórna, zmiany grudkowo-krostkowe - Leksykon chorób i schorzeń
Kiła – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Kiła (syphilis) to wielostopniowa choroba zakaźna wywołana przez Treponema pallidum, przenoszona drogą płciową, która może prowadzić do poważnych powikłań obejmujących układ sercowo-naczyniowy, nerwowy, wzrokowy oraz skórę. Choroba przebiega przez stadia: pierwotne, wtórne, utajone i trzeciorzędowe, z charakterystycznymi objawami takimi jak bezbolesne owrzodzenia pierwotne (chancre), kłykciny płaskie, łysienie, wysypka plamisto-grudkowa oraz zmiany neurologiczne (np. tabes dorsalis). Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, a leczenie polega na podawaniu penicyliny G – w dawce 2,4 miliona jednostek domięśniowo dla wczesnych stadiów oraz 18-24 milionów jednostek dożylnie przez 10-14 dni w przypadku kiły układu nerwowego. Monitorowanie terapii obejmuje ocenę kliniczną, badania serologiczne (miana testów niekrętkowych) oraz kontrolę powikłań, a także edukację pacjenta i jego partnerów seksualnych w zakresie profilaktyki i bezpiecznych praktyk seksualnych.
abstynencja seksualna, alergia na penicylinę, alopecja, ataksja, azytromycyna, badanie płynu mózgowo-rdzeniowego, benzatynowa penicylina G, ceftriakson, desensytyzacja, doksycyklina, kiła ośrodkowego układu nerwowego, kiła pierwotna, kiła trzeciorzędowa, kiła układu nerwowego, kiła utajona, kiła wtórna, kłykciny płaskie, martwica skrzepowa, niedomykalność aortalna, owrzodzenie, partner seksualny, penicylina G, reakcja Jarisha-Herxheimera, rozwarstwienie aorty, testy niekrętkowe, tętniak aorty, tetracyklina, transmisja zakażenia, Treponema pallidum, wiąd rdzenia, zakażenie przenoszone drogą płciową, zapalenie aorty, zapalenie błony wewnętrznej naczyń, zmiany śluzówkowo-skórne, źrenice Argyll Robertsona