polipeptyd aktywujący cyklazę adenylową
Polipeptyd aktywujący cyklazę adenylową (PACAP – Pituitary Adenylate Cyclase-Activating Polypeptide) to neuropeptyd należący do rodziny peptydów VIP/sekretyna/glukagon. Został po raz pierwszy wyizolowany z podwzgórza owiec na podstawie jego zdolności do stymulacji produkcji cAMP w komórkach przysadki.
PACAP występuje w dwóch formach: PACAP-38 (38 aminokwasów) i PACAP-27 (27 aminokwasów), przy czym PACAP-38 jest dominującą formą w organizmie. Neuropeptyd ten działa poprzez trzy podtypy receptorów: PAC1 (specyficzny dla PACAP) oraz VPAC1 i VPAC2 (wspólne z VIP – wazoaktywnym peptydem jelitowym).
W praktyce klinicznej PACAP wykazuje działanie plejotropowe – wpływa na układ nerwowy, endokrynny, krążenia, oddechowy i immunologiczny. Pełni istotną rolę neuroprotekcyjną, przeciwzapalną i immunomodulującą. Badania wskazują na jego potencjalne zastosowanie w leczeniu chorób neurodegeneracyjnych, udarów mózgu, migreny i zaburzeń metabolicznych.
Zaburzenia ekspresji PACAP wiązane są z patogenezą takich schorzeń jak migrena, choroby neurodegeneracyjne, stres pourazowy, a także niektóre nowotwory. Ze względu na krótki okres półtrwania w organizmie, trwają badania nad stabilnymi analogami PACAP do zastosowań terapeutycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Napady paniki i zaburzenie paniczne – Patofizjologia i mechanizm
Zaburzenie paniczne i napady paniki mają złożoną etiologię neurobiologiczną, obejmującą dysfunkcje w obrębie ciała migdałowatego, podwzgórza oraz pnia mózgu, które tworzą tzw. „sieć strachu”. Badania neuroobrazowe wykazują zmniejszoną objętość ciała migdałowatego, szczególnie po stronie prawej, oraz zwiększoną jego aktywność u pacjentów z tym zaburzeniem. Neurochemicznie obserwuje się zaburzenia równowagi GABA-ergicznej, serotoninergicznej (w tym polimorfizmy genów 5-HTTLPR, HTR2A, SLC6A4), noradrenergicznej oraz osi HPA z podwyższonym poziomem kortyzolu. Model patofizjologiczny uwzględnia także nadwrażliwość na CO2 i przewlekłą hiperwentylację prowadzącą do kwasicy metabolicznej, co aktywuje system alarmowy mózgu, w tym boczne jądro okołonaczyniowe (PBL) i neurony oreksyny w podwzgórzu. Genetyczna predyspozycja jest istotna, z dziedzicznością szacowaną na 48%, a mutacje w genach takich jak NTRK3 i HTR2A wpływają na podatność na zaburzenie paniczne. Wczesne doświadczenia traumatyczne (ACE) oraz zwiększona interocepcja i wrażliwość lękowa nasilają objawy i ryzyko rozwoju choroby.
aktywność serotoninergiczna, ciało migdałowate, hiperwentylacja, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interocepcja, kanał jonowy, mechanizm neurobiologiczny, napad paniki, oddychanie przeponowe, oś HPA, podwzgórze grzbietowo-przyśrodkowe, polipeptyd aktywujący cyklazę adenylową, reakcja walki lub ucieczki, teoria poznawcza, terapia poznawczo-behawioralna, transdukcja sygnału, transporter serotoniny, warunkowanie interoceptywne, wrażliwość lękowa, zaburzenie neuroprzekaźników, zaburzenie paniczne - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie paniczne – Patofizjologia i mechanizm
Zaburzenie paniczne charakteryzuje się nawracającymi, niespodziewanymi atakami paniki oraz utrzymującym się co najmniej miesiąc niepokojem i zmianą zachowania w celu uniknięcia wyzwalaczy. Patofizjologia tego zaburzenia jest złożona i obejmuje dysfunkcje neuroprzekaźnictwa, w tym zmniejszoną aktywność GABAergiczną, zwiększoną aktywność adrenergiczną oraz zaburzenia równowagi serotoniny. Kluczową rolę odgrywa ciało migdałowate, które wykazuje zmiany strukturalne i funkcjonalne, wpływając na neuronalną sieć strachu. Model neuroanatomiczny wskazuje na dysfunkcję obwodu korowo-prążkowiowo-wzgórzowo-korowego (CSTC) oraz struktur takich jak podwzgórze, wzgórze i jądra pnia mózgu, co prowadzi do nieadaptacyjnych reakcji strachu. Ponadto, dysregulacja osi podwzgórze-przysadka-nadnercza (HPA) i genetyczne predyspozycje, m.in. polimorfizmy genów COMT, NTRK3, 5-HTTLPR, mają istotne znaczenie w etiologii zaburzenia panicznego.
atak paniki, cholecystokinina, ciało migdałowate, endogenny opioid, istota szara okołowodociągowa, katecholo-O-metylotransferaza, kwas gamma-aminomasłowy, miejsce sinawe, oś HPA, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, pień mózgu, podwzgórze, podwzgórze grzbietowo-przyśrodkowe, polipeptyd aktywujący cyklazę adenylową, receptor benzodiazepinowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, szlak sygnałowy serotoniny, terapia poznawczo-behawioralna, układ limbiczny, warunkowanie interoceptywne, wrażliwość lękowa, wzgórze, zaburzenie neuroprzekaźnictwa, zaburzenie paniczne, zaburzenie równowagi serotoniny