chirurgia paliatywna
Chirurgia paliatywna to gałąź chirurgii skoncentrowana nie na całkowitym wyleczeniu choroby, lecz na łagodzeniu jej objawów i poprawie jakości życia pacjenta. Stanowi ważny element kompleksowej opieki paliatywnej, szczególnie u osób z zaawansowanymi chorobami nowotworowymi lub innymi schorzeniami w terminalnym stadium.
Głównym celem chirurgii paliatywnej jest redukcja cierpienia poprzez likwidację lub zmniejszenie dolegliwości bólowych, przywrócenie funkcji narządów i zapobieganie powikłaniom. Zabiegi te mogą obejmować założenie przezskórnej gastrostomii endoskopowej (PEG) w przypadku problemów z połykaniem, wyłonienie stomii przy niedrożności jelit, odbarczenie dróg żółciowych czy zabiegi neurochirurgiczne łagodzące ból.
Kwalifikacja do zabiegów paliatywnych wymaga starannej oceny stanu pacjenta, przewidywanej długości życia oraz bilansu potencjalnych korzyści i ryzyka. Decyzje powinny być podejmowane w zespole wielodyscyplinarnym, z uwzględnieniem preferencji pacjenta i jego rodziny. W przeciwieństwie do klasycznej chirurgii, sukces zabiegu paliatywnego mierzy się głównie poprawą komfortu życia, a nie wydłużeniem jego trwania.
Chirurgia paliatywna stanowi istotne uzupełnienie farmakoterapii i innych metod leczenia objawowego, szczególnie gdy te okazują się nieskuteczne. Właściwe zastosowanie technik chirurgicznych może znacząco poprawić funkcjonowanie pacjenta w ostatnim okresie życia, co jest zgodne z nadrzędną zasadą medycyny paliatywnej – zapewnieniem godnego umierania.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Złośliwe nowotwory osłonek nerwowych obwodowych – Leczenie
Podstawowym i najskuteczniejszym leczeniem złośliwych nowotworów osłonek nerwowych obwodowych (MPNST) jest radykalna chirurgia z szeroką resekcją miejscową i marginesem wolnym od nacieku (R0), co znacząco poprawia przeżycie pięcioletnie i zmniejsza ryzyko nawrotów. W przypadku guzów kończyn preferuje się operacje oszczędzające kończynę, choć amputacja jest konieczna w 5-10% przypadków. Radioterapia, stosowana przed- lub pooperacyjnie, szczególnie przy guzach >5 cm lub o wysokim stopniu złośliwości, poprawia kontrolę miejscową i przeżycie wolne od progresji (PFS). Chemioterapia, głównie schematy oparte na doksorubicynie i ifosfamidzie, jest stosowana w leczeniu nieoperacyjnym lub przerzutowym, jednak mediana PFS wynosi jedynie 3,9 miesiąca (95% CI 2,5-5,4), a skuteczność terapii systemowych pozostaje ograniczona. Leczenie multimodalne łączące chirurgię, radioterapię i chemioterapię jest standardem, choć rokowanie pozostaje niekorzystne, zwłaszcza przy obecności NF1, dużych guzach (>5 cm) i lokalizacji na tułowiu.
amputacja, chemioterapia paliatywna, chirurgia paliatywna, choroba przerzutowa, doksorubicyna, etopozyd, ifosfamid, immunoterapia, inhibitor BET, inhibitor EGFR, inhibitor MEK, inhibitor TYK2, ipilimumab, leczenie skojarzone, margines chirurgiczny, margines zdrowych tkanek, nawrót choroby, nawrót miejscowy, neurofibromatoza typu 1, niwolumab, objętość guza, operacja oszczędzająca kończynę, opieka paliatywna, przeciwciało monoklonalne, przeżycie wolne od progresji, radiochirurgia gamma knife, radiochirurgia stereotaktyczna, radioterapia paliatywna, radioterapia pooperacyjna, radioterapia przedoperacyjna, rehabilitacja pooperacyjna, terapia celowana, uszkodzenie nerwu, złośliwy nowotwór osłonek nerwowych obwodowych