zespół przedziału brzusznego
Zespół przedziału brzusznego (ang. abdominal compartment syndrome, ACS) to poważny stan kliniczny charakteryzujący się podwyższonym ciśnieniem wewnątrzbrzusznym (IAP), które prowadzi do dysfunkcji narządów wewnętrznych. Występuje, gdy ciśnienie w jamie brzusznej przekracza 20 mmHg, co skutkuje upośledzeniem przepływu krwi przez narządy jamy brzusznej i prowadzi do ich niedokrwienia.
Etiologia zespołu obejmuje stany pooperacyjne, urazy brzucha, krwawienia, zapalenie trzustki, masywną resuscytację płynową, oparzenia, posocznicę oraz niedrożność jelit. W obrazie klinicznym obserwuje się napięty, twardy brzuch, oligurię lub anurię, niewydolność oddechową, niestabilność hemodynamiczną oraz zaburzenia perfuzji narządowej.
Diagnostyka opiera się na pomiarze ciśnienia wewnątrzbrzusznego, najczęściej poprzez cewnik wprowadzony do pęcherza moczowego. Leczenie ma na celu przywrócenie prawidłowego przepływu krwi przez narządy jamy brzusznej. W przypadkach łagodnych stosuje się dekompresję przewodu pokarmowego, odbarczenie płynu z jamy otrzewnej oraz optymalizację wentylacji. W stanach zaawansowanych konieczna jest laparotomia odbarczająca z czasowym zamknięciem powłok brzusznych.
Nieleczony zespół przedziału brzusznego prowadzi do niewydolności wielonarządowej i wysokiej śmiertelności, dlatego wczesne rozpoznanie i szybka interwencja są kluczowe dla poprawy rokowania pacjentów.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół przedziałów powięziowych – Objawy
Zespół przedziałów powięziowych (Compartment syndrome) to stan charakteryzujący się wzrostem ciśnienia wewnątrzprzedziałowego (ICP), prowadzącym do upośledzenia perfuzji tkanek i ryzyka martwicy. Ostra postać rozwija się nagle, zwykle w ciągu kilku godzin od urazu, z bólem nieproporcjonalnym do urazu nasilającym się przy biernym rozciąganiu mięśni, napięciem i twardością przedziału oraz parestezjami. Klasyczne objawy „5P” (ból, parestezje, bladość, porażenie, brak tętna) pojawiają się jednak późno, gdy uszkodzenia są już nieodwracalne. Pomiar ICP powyżej 30 mmHg lub różnica między ciśnieniem rozkurczowym a ICP <30 mmHg potwierdza rozpoznanie. Okno terapeutyczne jest bardzo wąskie – fasciotomia powinna być wykonana w ciągu 6 godzin od wystąpienia objawów, gdyż po 6-8 godzinach dochodzi do nieodwracalnego uszkodzenia mięśni i nerwów, a po 36 godzinach interwencja chirurgiczna zwykle nie przynosi korzyści. Nieleczony zespół może prowadzić do martwicy mięśni, trwałego uszkodzenia nerwów, rabdomiolizy, amputacji, a nawet zgonu.
bladość skóry, ból neuropatyczny, ból nieproporcjonalny, brak tętna, ciśnienie wewnątrzprzedziałowe, fasciotomia, hipoestezja, hipoksja, martwica tkanki, mioglobinuria, niedokrwienie, obrzęk mięśnia, opadanie stopy, parestezja, patofizjologia, porażenie mięśni, powięź, przedział mięśniowy, przedział przedni podudzia, przedział tylny głęboki, przedział tylny powierzchowny, przykurcz Volkmanna, rabdomioliza, rozpad mięśni, ruch bierny, uszkodzenie nerwu, zespół przedziału brzusznego, zespół przedziału powięziowego, złamanie przeciążeniowe - Leksykon chorób i schorzeń
Niedokrwienie jelit – Etiologia i przyczyny
Niedokrwienie jelitowe to stan kliniczny charakteryzujący się ograniczeniem lub całkowitym zatrzymaniem przepływu krwi przez naczynia zaopatrujące jelita, co prowadzi do uszkodzenia tkanki jelitowej, a w skrajnych przypadkach do martwicy i perforacji. Redukcja przepływu krwi o co najmniej 75% utrzymująca się ponad 12 godzin jest krytyczna dla rozwoju niedokrwienia. Etiologia obejmuje zator tętniczy (40-50% przypadków ostrego niedokrwienia krezkowego, najczęściej tętnicy krezkowej górnej), zakrzepicę tętniczą (15-25%), niezatykające niedokrwienie krezkowe (NOMI, 20-30%) oraz zakrzepicę żylną krezkową (5-15%). Migotanie przedsionków jest głównym czynnikiem ryzyka zatorów tętniczych, odpowiadając za około 50% zatorów tętnicy krezkowej. Przewlekłe niedokrwienie krezkowe w 95% przypadków wynika z miażdżycy naczyń, a czynniki ryzyka obejmują wiek powyżej 50 lat, palenie tytoniu, cukrzycę, nadciśnienie tętnicze i hiperlipidemię. NOMI występuje u pacjentów w stanie krytycznym z niskim rzutu serca lub stosujących leki wazokonstrykcyjne, natomiast zakrzepica żylna krezkowa wiąże się z zaburzeniami krzepnięcia, nowotworami i marskością wątroby.
blaszka miażdżycowa, choroba naczyń obwodowych, choroba wieńcowa, choroba zapalna, czerwienica prawdziwa, dysplazja włóknisto-mięśniowa, guzkowe zapalenie tętnic, hipercholesterolemia, kardiomiopatia, martwica jelit, miażdżyca naczyń, migotanie przedsionków, mutacja czynnika V Leiden, nadkrzepliwość, niedokrwienie jelit, niedokrwienie jelitowe, niedokrwienie okrężnicy, niedokrwienne zapalenie okrężnicy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niedomykalność zastawki aortalnej, ostre niedokrwienie krezkowe, perforacja jelit, przepływ krwi, przepuklina, przewlekłe niedokrwienie krezkowe, rozwarstwienie aorty, skręt jelit, skrzeplina przyścienna, stan nadkrzepliwości, tętniak aorty, toczeń, triada Virchowa, trombocytoza, uszkodzenie śródbłonka, wada zastawkowa serca, zakrzepica tętnicza, zakrzepica żylna krezkowa, zapalenie naczyń, zapalenie tętnic, zapalenie tętnic Takayasu, zapalenie wsierdzia, zator septyczny, zator tętnicy krezkowej, zator tętniczy, zawał mięśnia sercowego, zespół przedziału brzusznego, zwężenie tętnicy - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie otrzewnej – Leczenie
Zapalenie otrzewnej wymaga natychmiastowej, wielokierunkowej interwencji obejmującej wczesną kontrolę źródła zakażenia (chirurgiczną lub nieoperacyjną), systemową antybiotykoterapię oraz intensywną terapię wspomagającą, w tym resuscytację płynową i korekcję zaburzeń elektrolitowych. Antybiotykoterapia powinna być szerokospektralna, uwzględniać bakterie Gram-dodatnie, Gram-ujemne oraz beztlenowce, a jej dobór zależy od środowiska nabycia zakażenia (pozaszpitalne vs. szpitalne) oraz lokalnego profilu oporności. W niepowikłanym zapaleniu otrzewnej antybiotyki podaje się zwykle przez 5-7 dni, do ustąpienia objawów zakażenia. W przypadku wtórnego zapalenia otrzewnej konieczna jest chirurgiczna kontrola źródła zakażenia, a w ciężkich przypadkach stosuje się strategię „damage control” z etapowymi reoperacjami. Drenaż ropni przezskórny jest skuteczną alternatywą, gdy interwencja operacyjna nie jest wskazana.
antybiotykoterapia empiryczna, antybiotykoterapia systemowa, appendektomia, Bacteroides fragilis, bakteria beztlenowa, bakteria Gram-dodatnia, bakteria Gram-ujemna, Candida, dializa otrzewnowa, drenaż przezskórny, drenaż ropnia, Enterococcus, Escherichia coli, grzybicze zapalenie otrzewnej, hipowolemia, interwencja chirurgiczna, laparoskopia, marskość wątroby, niewydolność narządowa, objaw zakażenia, pierwotne zapalenie otrzewnej, Pseudomonas, resuscytacja płynowa, ropień wewnątrzbrzuszny, terapia antybiotykowa, trzeciorzędowe zapalenie otrzewnej, wodobrzusze, wstrząs septyczny, wtórne zapalenie otrzewnej, zaburzenie elektrolitowe, zakażenie wewnątrzszpitalne, zapalenie otrzewnej, zespół przedziału brzusznego