przeżycie zarodka
Przeżycie zarodka to kluczowy parametr w medycynie rozrodu, określający zdolność embrionu do prawidłowego rozwoju po zapłodnieniu. W kontekście klinicznym termin ten najczęściej odnosi się do zdolności zarodków do przetrwania procedur związanych z technikami wspomaganego rozrodu, takich jak zapłodnienie pozaustrojowe (IVF).
Ocena przeżycia zarodka obejmuje szereg kryteriów, w tym prawidłową morfologię, odpowiedni stopień podziałów komórkowych oraz potencjał implantacyjny. W procedurach IVF przeżycie zarodka po rozmrożeniu jest krytycznym wskaźnikiem powodzenia transferu mrożonych zarodków, gdzie oczekuje się, aby co najmniej 50% blastomerów pozostało żywotnych.
Czynniki wpływające na przeżycie zarodka obejmują jakość gamet, warunki laboratoryjne, techniki kriokonserwacji oraz czynniki genetyczne. Nowoczesne metody witryfikacji znacząco poprawiły wskaźniki przeżycia zarodków po rozmrożeniu, osiągając w wiodących ośrodkach poziom powyżej 90%. Monitorowanie przeżycia zarodków stanowi istotny element kontroli jakości w laboratoriach embriologicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fulvestrant EVER Pharma 250 mg
Dane przedkliniczne dotyczące fulwestrantu wskazują na niską toksyczność ostrą oraz dobrą tolerancję przy wielokrotnym podawaniu domięśniowym u różnych gatunków zwierząt. Obserwowane reakcje miejscowe, takie jak zapalenie mięśni i ziarniniaki, były głównie związane z substancjami pomocniczymi. Efekty farmakologiczne antyestrogenowe dotyczyły głównie żeńskiego układu rozrodczego oraz narządów wrażliwych na hormony u obu płci. U psów w terapii przewlekłej (12 miesięcy) stwierdzono zapalenie tętnic. W badaniach kardiologicznych przy dawkach wielokrotnie przekraczających stężenia terapeutyczne (Cmax >15 razy) odnotowano niewielkie zmiany w EKG, które nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Fulwestrant nie wykazywał potencjału mutagennego ani genotoksycznego.
dystocja, działanie antyestrogenowe, ekspozycja układowa, genotoksyczność, gonadotropiny, hormonalne sprzężenie zwrotne, nowotwór sznura płciowego, nowotwór z komórek Leydiga, obumieranie zarodka, poronienie, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przeżycie zarodka, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, uniesienie odcinka ST, wpływ na reprodukcję, zaawansowany rak piersi, zahamowanie zatokowe, zapalenie mięśni, zapalenie tętnic, zgięcie śródstopia, ziarniniaki, ziarniszczak jajnika, zmniejszenie płodności, zrąb jajnika - Leksykon substancji czynnych
Fulwestrant – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Fulwestrant wykazuje niską toksyczność ostrą po jednorazowym podaniu, a badania przedkliniczne na różnych gatunkach zwierząt potwierdziły dobrą tolerancję przy dawkach wielokrotnych. Reakcje miejscowe, takie jak zapalenie mięśni i ziarniniaki, są głównie związane z substancjami pomocniczymi. W badaniach na królikach zapalenie mięśni było bardziej nasilone po podaniu fulwestrantu niż po podaniu soli fizjologicznej. U szczurów i psów obserwowano objawy antyestrogenowe, zwłaszcza wpływ na żeński układ rozrodczy oraz inne narządy wrażliwe na hormony. U psów po 12-miesięcznym przewlekłym podawaniu stwierdzono zapalenie tętnic. Podawanie doustne i dożylne fulwestrantu u psów wykazało wpływ na układ sercowo-naczyniowy, m.in. uniesienie odcinka ST w EKG oraz zahamowanie zatokowe, jednak przy stężeniach wielokrotnie przekraczających te u ludzi (Cmax >15-krotnie). Fulwestrant nie wykazuje działania genotoksycznego.
badanie EKG, badanie przedkliniczne, dystocja, działanie antyestrogenowe, działanie genotoksyczne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, nowotwór sznura płciowego, nowotwór z komórek Leydiga, obumieranie zarodka, przeżycie zarodka, układ sercowo-naczyniowy, uniesienie odcinka ST, uszkodzenie zarodka, zaawansowany rak piersi, zahamowanie zatokowe, zapalenie mięśni, zapalenie tętnic, zgięcie śródstopia, ziarniniak, ziarniszczak jajnika, zmniejszenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dexak 25 mg
Deksleketoprofen, substancja czynna w preparacie Dexak (25 mg, roztwór doustny), przeszedł szerokie badania przedkliniczne oceniające jego bezpieczeństwo. Badania farmakologii bezpieczeństwa, genotoksyczności oraz immunofarmakologii nie wykazały istotnych zagrożeń dla ludzi. W badaniach toksyczności przewlekłej na myszach i małpach ustalono poziom NOAEL przy dawkach dwukrotnie wyższych niż maksymalne zalecane dawki terapeutyczne, co wskazuje na odpowiedni margines bezpieczeństwa. Działania niepożądane, takie jak krew w kale, spowolniony przyrost masy ciała oraz nadżerki błony śluzowej żołądka i dwunastnicy, pojawiały się jedynie przy ekspozycji 14-18 razy przekraczającej dawki stosowane u ludzi, co potwierdza względne bezpieczeństwo stosowania deksketoprofenu zgodnie z zaleceniami.
deksketoprofen, działanie niepożądane, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, immunofarmakologia, krew w kale, margines bezpieczeństwa, nadżerki błony śluzowej dwunastnicy, nadżerki błony śluzowej żołądka, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NOAEL, potencjał kancerogenny, przeżycie zarodka, rozwój płodu, toksyczność przewlekła, toksyczność przewodu pokarmowego, trzeci trymestr ciąży, układ immunologiczny, wpływ na rozród - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aclexa 100 mg
Dane przedkliniczne dotyczące celekoksybu, substancji czynnej leku Aclexa, wskazują na istotne ryzyko teratogenne i toksyczne w badaniach na zwierzętach laboratoryjnych. U królików podawanie celekoksybu w dawkach ≥150 mg/kg/dobę (około 2-krotnie większych niż u ludzi przy dawce 200 mg 2×/dobę, na podstawie AUC0-24) w okresie organogenezy powodowało wady rozwojowe, takie jak ubytek przegrody międzykomorowej, zrośnięte żebra, zrośnięty lub brak mostka. U szczurów w dawkach ≥30 mg/kg/dobę (około 6-krotnie większych niż u ludzi) obserwowano zależne od dawki zwiększenie częstości przepukliny przeponowej, co wiązano z hamowaniem syntezy prostaglandyn. Ponadto, celekoksyb wywoływał poronienia przed- i poimplantacyjne oraz zmniejszał przeżywalność zarodków, a także przenikał do mleka, wykazując toksyczny wpływ na noworodki w okresie okołoporodowym i pourodzeniowym.
AUC0-24, celekoksyb, czynność nadnerczy, dysfagia, hamowanie syntezy prostaglandyn, mutagenność, okres okołoporodowy, organogeneza, poronienie przedimplantacyjne, przenikanie do mleka, przepuklina przeponowa, przeżycie zarodka, rakotwórczość, rozrodczość, rozwój płodu, rozwój pourodzeniowy, ryzyko sercowo-naczyniowe, substancja czynna, teratogenność, toksyczność po podaniu wielokrotnym, ubytek przegrody międzykomorowej, zakrzepica, zrośnięte żebra, zrośnięty mostek