zabieg odbarczający

Zabieg odbarczający (dekompresyjny) to procedura chirurgiczna, której celem jest zmniejszenie ucisku na struktury nerwowe, najczęściej w obrębie kręgosłupa. Wskazaniami do zabiegu są zespoły uciskowe z objawami neurologicznymi, takimi jak ból korzeniowy, zaburzenia czucia, niedowłady czy dysfunkcje zwieraczy.

Najczęstsze zabiegi odbarczające to: laminektomia (usunięcie łuku kręgu), foraminotomia (poszerzenie otworu międzykręgowego), mikrodiscektomia (usunięcie fragmentu uciskającego dysku), a także korporektomia (usunięcie trzonu kręgu). Wybór metody zależy od lokalizacji i przyczyny ucisku, stanu klinicznego pacjenta oraz doświadczenia chirurga.

Zabiegi odbarczające są stosowane w leczeniu takich schorzeń jak przepuklina krążka międzykręgowego, stenoza kanału kręgowego, spondyloza, zespół ogona końskiego czy guzy rdzenia kręgowego. Nowoczesne techniki minimalnie inwazyjne pozwalają na zmniejszenie urazu okołooperacyjnego, skrócenie hospitalizacji i przyspieszenie powrotu do sprawności.

Skuteczność zabiegów odbarczających jest wysoka, szczególnie w odniesieniu do dolegliwości bólowych promieniujących do kończyn. Efekty długoterminowe zależą od wielu czynników, w tym przyczyny ucisku, czasu trwania objawów przed operacją oraz chorób współistniejących. Rehabilitacja pooperacyjna stanowi istotny element procesu terapeutycznego.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Guzy zarodkowe – Leczenie

Leczenie guzów zarodkowych ośrodkowego układu nerwowego opiera się na wielomodalnym podejściu, w którym podstawową rolę odgrywa maksymalnie bezpieczna resekcja chirurgiczna, umożliwiająca zarówno diagnostykę histopatologiczną, jak i terapeutyczną. Całkowite usunięcie guza (resekcja R0) koreluje z lepszym rokowaniem, zwłaszcza u pacjentów bez rozsiewu. W przypadku wodogłowia konieczne może być wykonanie zabiegu odbarczającego. Radioterapia, szczególnie u dzieci powyżej 3. roku życia, stanowi kluczowy element leczenia adjuwantowego, z dawkami promieniowania w obszarze pierwotnego guza wynoszącymi zazwyczaj 54–55,8 Gy, a w osi mózgowo-rdzeniowej – niższymi. Terapia protonowa zyskuje na znaczeniu dzięki precyzyjnemu napromienianiu i ograniczeniu uszkodzeń zdrowych tkanek. U dzieci poniżej 3 lat radioterapia jest zwykle odraczana na rzecz intensywnej chemioterapii, która obejmuje schematy z cyklofosfamidem, winkrystyną, etopozydem, cisplatyną oraz wysokimi dawkami metotreksatu. Chemioterapia może być stosowana indukcyjnie, równocześnie z radioterapią, podtrzymująco lub w formie wysokodawkowej z autologicznym przeszczepem komórek macierzystych (HDCT/autoSCT) w przypadkach wysokiego ryzyka lub nawrotów.
chemioterapia indukcyjna, chemioterapia podtrzymująca, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, cisplatyna, cyklofosfamid, dysfunkcja endokrynologiczna, etopozyd, guz zarodkowy OUN, guz zarodkowy z wielowarstwowymi rozetkami, leczenie adjuwantowe, metotreksat, napromienianie osi mózgowo-rdzeniowej, neuroblastoma, płyn mózgowo-rdzeniowy, promieniowanie jonizujące, resekcja R0, terapia anty-angiogenna, terapia protonowa, winkrystyna, wodogłowie, wtórny nowotwór złośliwy, zabieg neurochirurgiczny, zabieg odbarczający, zaburzenia neurokognitywne
Leksykon chorób i schorzeń
Rdzeniak zarodkowy – Leczenie

Rdzeniak zarodkowy (medulloblastoma) jest najczęstszym złośliwym guzem mózgu u dzieci, stanowiącym 15-20% pediatrycznych nowotworów OUN, najczęściej diagnozowanym u dzieci w wieku 3-8 lat. Leczenie wymaga wielomodalnego podejścia: maksymalnej bezpiecznej resekcji chirurgicznej, radioterapii osi mózgowo-rdzeniowej (CSI) oraz chemioterapii. Standardowa dawka radioterapii dla pacjentów ze standardowym ryzykiem to 23,4 Gy na oś mózgowo-rdzeniową z miejscowym wzmocnieniem do 54-55,8 Gy, natomiast u pacjentów wysokiego ryzyka stosuje się 36 Gy CSI z dodatkowymi dawkami na guz i przerzuty. U dzieci poniżej 3-4 roku życia radioterapia jest zwykle opóźniana lub unikana, a intensywna chemioterapia, często z wysokodawkową chemioterapią i przeszczepem komórek macierzystych, stanowi główną metodę leczenia. Chemioterapia opiera się na lekach takich jak cisplatyna, winkrystyna, lomustyna i cyklofosfamid. Klasyfikacja molekularna rdzeniaka na podtypy WNT, SHH, Grupa 3 i Grupa 4 pozwala na indywidualizację terapii i prognozy, z podtypem WNT charakteryzującym się najlepszym rokowaniem (5-letnie przeżycie 90-95%), a Grupą 3 najgorszym.
amplifikacja MYC, badanie histopatologiczne, bariera krew-mózg, bevacizumab, chimeryczny receptor antygenowy, ciśnienie śródczaszkowe, cisplatyna, cyklofosfamid, inhibitor punktów kontrolnych immunologicznych, inhibitor szlaku Hedgehog, inhibitor szlaku PI3K/mTOR, irinotekan, kardiotoksyczność, lomustyna, medulloblastoma, niedoczynność tarczycy, oś mózgowo-rdzeniowa, ototoksyczność, płyn mózgowo-rdzeniowy, przeszczep komórek macierzystych, radioterapia, radioterapia protonowa, rdzeniak zarodkowy, resekcja guza, temozolomid, terapia CAR-T, tiosiarczan sodu, vismodegib, winkrystyna, wirusoterapia onkolityczna, wodogłowie, wtórny nowotwór, wysokodawkowa chemioterapia, zabieg chirurgiczny, zabieg odbarczający, złośliwy nowotwór mózgu

zabieg odbarczający

Powiązane wpisy

Guzy zarodkowe – Leczenie

Rdzeniak zarodkowy – Leczenie