prazosyna i terazosyna

Prazosyna i terazosyna należą do grupy leków alfa-adrenolitycznych, a dokładniej są selektywnymi antagonistami receptorów α1-adrenergicznych. Ich działanie opiera się na blokowaniu receptorów α1 w mięśniówce gładkiej naczyń krwionośnych oraz w mięśniach gładkich gruczołu krokowego, pęcherza moczowego i cewki moczowej.

Główne zastosowanie tych leków obejmuje leczenie łagodnego rozrostu gruczołu krokowego (BPH), gdzie poprzez relaksację mięśni gładkich prostaty zmniejszają opór cewki moczowej i poprawiają odpływ moczu. Są również stosowane w terapii nadciśnienia tętniczego, gdzie rozszerzają naczynia obwodowe, zmniejszając opór naczyniowy i obniżając ciśnienie krwi.

Oba leki mają podobny profil działań niepożądanych, wśród których najczęściej występuje tzw. efekt pierwszej dawki – gwałtowny spadek ciśnienia po pierwszym podaniu leku, który może powodować zawroty głowy, omdlenia i tachykardię odruchową. Z tego powodu terapię rozpoczyna się od małych dawek podawanych na noc. Inne działania niepożądane to bóle głowy, senność, zmęczenie, niedrożność nosa oraz zaburzenia wytrysku.

Terazosyna, w porównaniu do prazosyny, charakteryzuje się dłuższym okresem półtrwania, co umożliwia jej dawkowanie raz na dobę, podczas gdy prazosynę podaje się zazwyczaj w 2-3 dawkach podzielonych. Terazosyna wykazuje również nieco mniejsze ryzyko wystąpienia efektu pierwszej dawki i rzadziej powoduje zaburzenia ortostatyczne.