komórki rozrusznikowe
Komórki rozrusznikowe (określane również jako komórki bodźcotwórcze) stanowią wyspecjalizowaną grupę komórek mięśnia sercowego, odpowiedzialnych za generowanie i przewodzenie impulsów elektrycznych, które inicjują skurcz mięśnia sercowego. Najważniejsze z nich zlokalizowane są w węźle zatokowo-przedsionkowym (węzeł SA), który pełni funkcję głównego rozrusznika serca, generując impulsy z częstotliwością 60-100/min.
Komórki rozrusznikowe charakteryzują się zdolnością do spontanicznej depolaryzacji błony komórkowej (automatyzm), co wynika z ich unikalnych właściwości elektrycznych. Zawierają one specyficzne kanały jonowe (m.in. kanały If – funny channels), które umożliwiają powolny napływ jonów sodowych i wapniowych w fazie 4 potencjału czynnościowego, prowadząc do osiągnięcia progu pobudzenia.
W układzie bodźcotwórczo-przewodzącym serca istnieje hierarchia ośrodków rozrusznikowych. Poza węzłem SA, funkcję rozruszników zastępczych mogą pełnić komórki węzła przedsionkowo-komorowego (węzeł AV, 40-60 impulsów/min) oraz komórki układu Hisa-Purkinjego (20-40 impulsów/min), które przejmują kontrolę nad rytmem serca w przypadku uszkodzenia nadrzędnych ośrodków rozrusznikowych.
Dysfunkcja komórek rozrusznikowych może prowadzić do zaburzeń rytmu serca, takich jak bradyarytmie czy choroba węzła zatokowego. W przypadku poważnych zaburzeń funkcji tych komórek stosuje się implantację sztucznych rozruszników serca (stymulatorów), które przejmują funkcję generowania impulsów elektrycznych inicjujących skurcz mięśnia sercowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bloxazoc 190 mg
Bloxazoc, zawierający metoprololu bursztynian, jest selektywnym beta1-adrenolitykiem dostępnym w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 23,75 mg, 47,5 mg, 95 mg oraz 190 mg (odpowiednio 25 mg, 50 mg, 100 mg i 200 mg metoprololu winianu). Lek wykazuje ujemne działanie inotropowe i chronotropowe, prowadząc do obniżenia częstości akcji serca, rzutu serca oraz ciśnienia tętniczego, przy zachowaniu selektywności względem receptorów beta1, co minimalizuje wpływ na receptory beta2 w oskrzelach i naczyniach obwodowych. Metoprolol jest bezpieczny u pacjentów z astmą oskrzelową i cukrzycą, wykazując mniejszy wpływ na metabolizm węglowodanów i reakcję układu sercowo-naczyniowego podczas hipoglikemii. W terapii nadciśnienia tętniczego obniża ciśnienie krwi przez ponad 24 godziny, zmniejszając obwodowy opór naczyniowy bez zaburzeń elektrolitowych. W badaniu u dzieci z nadciśnieniem pierwotnym dawki 1,0 mg/kg i 2,0 mg/kg metoprololu istotnie obniżyły ciśnienie skurczowe (odpowiednio o 7,7 mmHg, p=0,027 i 6,3 mmHg, p=0,049) oraz ciśnienie rozkurczowe (7,5 mmHg, p=0,017 dla dawki 2,0 mg/kg).
astma oskrzelowa, choroba sercowo-naczyniowa, cukrzyca, działanie hipotensyjne, działanie inotropowe, frakcja wyrzutowa, hipoglikemia, klasyfikacja Tannera, komórki rozrusznikowe, lek beta-adrenolityczny, metoprololu bursztynian, nadciśnienie pierwotne, nadciśnienie tętnicze, objętość końcoworozkurczowa, objętość końcowoskurczowa, obturacyjna choroba płuc, opór naczyń obwodowych, pojemność minutowa serca, ponowny zawał, przewlekła niewydolność serca, śmierć sercowa, tachyarytmia, zawał mięśnia sercowego