wakuola fagocytarna
Wakuola fagocytarna (fagosom) to struktura powstająca w komórkach fagocytujących podczas procesu fagocytozy, który jest kluczowym mechanizmem obronnym organizmu. Proces ten polega na pochłanianiu i eliminacji cząstek obcych, takich jak mikroorganizmy czy resztki komórkowe.
Fagocytoza rozpoczyna się od rozpoznania patogenu przez receptory na powierzchni komórki fagocytującej (np. makrofaga lub neutrofila), co prowadzi do utworzenia wypustek błony komórkowej, które otaczają cząstkę. Po pochłonięciu patogenu powstaje wakuola fagocytarna – pęcherzyk otoczony błoną komórkową, zawierający w swoim wnętrzu patogen.
W kolejnych etapach fagosom ulega fuzji z lizosomami, tworząc fagolizosom, w którym zawarte enzymy hydrolityczne i reaktywne formy tlenu rozkładają patogen. Proces ten stanowi istotny element odpowiedzi immunologicznej wrodzonej, a zaburzenia w formowaniu i funkcjonowaniu wakuoli fagocytarnych mogą prowadzić do zwiększonej podatności na infekcje.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Histoplazmoza – Patofizjologia i mechanizm
Histoplazmoza jest układową mikozą wywoływaną przez dimorficzny grzyb Histoplasma capsulatum, który po inhalacji mikrokonidiów przekształca się w patogenną formę drożdżakową w pęcherzykach płucnych. Grzyb ten wykazuje zdolność do przeżywania i namnażania wewnątrz makrofagów pęcherzykowych dzięki mechanizmom takim jak neutralizacja reaktywnych form tlenu i azotu (enzymy SOD, katalazy), regulacja pH fagosomu, hamowanie fuzji fagosomu z lizosomami oraz maskowanie β-1,3-glukanów ściany komórkowej α-1,3-glukanem, co pozwala na uniknięcie rozpoznania przez receptor Dectin-1. Białko Hsp60 umożliwia adhezję do receptora CR3 na makrofagach, co sprzyja fagocytozie bez wyzwalania odpowiedzi zapalnej. Rozprzestrzenianie się patogenu odbywa się poprzez zainfekowane makrofagi, które transportują grzyba do węzłów chłonnych i narządów układu siateczkowo-śródbłonkowego, a białko CBP1 jest kluczowe dla uwalniania drożdżaków z komórek gospodarza. Po 10-14 dniach rozwija się odporność komórkowa, aktywująca makrofagi do zabijania grzyba, głównie dzięki cytokinom IL-12 i IFN-γ oraz polaryzacji limfocytów T CD4+ w kierunku fenotypu Th1.
alfa-1, apoptoza makrofagów, dysmutaza ponadtlenkowa, fuzja fagosomu z lizosomem, grzyb dimorficzny, Histoplasma capsulatum, histoplazmoza, infekcja latentna, interferon gamma, interleukina-12, komórka dendrytyczna, limfocyt T CD4+, limfocyt T CD8, makrofag pęcherzykowy, martwica serowata, niewydolność nadnerczy, odporność komórkowa, pęcherzyk płucny, postać rozsiana, reaktywna forma tlenu, rozsiana histoplazmoza, układ siateczkowo-śródbłonkowy, wakuola fagocytarna, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zespół ostrej niewydolności oddechowej - Leksykon chorób i schorzeń
Biegunka krwotoczna – Patofizjologia i mechanizm
Biegunka krwotoczna (dysenteria) to ostra infekcja przewodu pokarmowego, najczęściej wywoływana przez bakterie z rodzaju Shigella lub pierwotniaki Entamoeba histolytica. Patogeny przenoszone są drogą fekalno-oralną, a niska dawka infekcyjna Shigella (10-200 bakterii) oraz jej zdolność do przetrwania w kwaśnym środowisku soku żołądkowego (pH 2,5 przez co najmniej 2 godziny) sprzyjają wysokiej zakaźności. Mechanizmy wirulencji obejmują adhezję do nabłonka jelita grubego, inwazję komórek M, wykorzystanie systemów sekrecji typu III (T3SS) i II (T2SS), a także ruch wewnątrzkomórkowy za pomocą polimeryzacji aktyny. Kluczową rolę odgrywa toksyna Shiga (Stx), szczególnie produkowana przez S. dysenteriae typ 1, która inaktywuje podjednostkę 60S rybosomu, prowadząc do zahamowania syntezy białek i śmierci komórki, a także może wywoływać powikłania pozajelitowe, takie jak zespół hemolityczno-mocznicowy (HUS). Patologia obejmuje martwicę błony śluzowej okrężnicy, naciek zapalny z neutrofilami, mikroropnie i owrzodzenia, co skutkuje obecnością krwi, śluzu i leukocytów w stolcu.
biegunka bakteryjna, biegunka krwotoczna, cytokiny prozapalne, czynnik transkrypcyjny, droga fekalno-oralna, dysfagia, endotoksyna, Entamoeba histolytica, hipoksja tkankowa, interferon typu I, kępki Peyera, lipopolisacharyd, małopłytkowość, martwica, mikroropień, naciek zapalny, niedokrwistość hemolityczna, odporność humoralna, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie błony śluzowej, polimeryzacja aktyny, powikłania pozajelitowe, prostaglandyna, reaktywne zapalenie stawów, shigella, sok żołądkowy, system sekrecji typu III, toksyczne rozdęcie okrężnicy, toksyna bakteryjna, toksyna shiga, układ dopełniacza, wakuola fagocytarna, wstrząs hipowolemiczny, wypadanie odbytnicy, zapalenie jelit, zespół hemolityczno-mocznicowy