skurcz serca

Skurcz serca (systola) to faza cyklu pracy serca, podczas której dochodzi do aktywnego kurczenia się komór, prowadzącego do wyrzutu krwi do tętnic. Jest to kluczowy element pracy mięśnia sercowego, napędzający krążenie krwi w organizmie. Skurcz serca inicjowany jest przez impuls elektryczny generowany w węźle zatokowo-przedsionkowym, który rozprzestrzenia się przez układ przewodzący serca.

W trakcie skurczu komór ciśnienie wewnątrz nich gwałtownie wzrasta, powodując zamknięcie zastawek przedsionkowo-komorowych (mitralnej i trójdzielnej) oraz otwarcie zastawek półksiężycowatych (aortalnej i pnia płucnego). Dzięki temu krew z lewej komory jest wypychana do aorty, a z prawej komory do tętnicy płucnej. Skurcz serca generuje charakterystyczny pierwszy ton serca (S1) słyszalny podczas osłuchiwania.

Zaburzenia skurczu serca mogą objawiać się jako różne formy niewydolności skurczowej, gdzie frakcja wyrzutowa (procent krwi wyrzucanej z komory podczas skurczu) jest obniżona. Diagnostyka funkcji skurczowej obejmuje badania takie jak echokardiografia, rezonans magnetyczny serca oraz badania czynnościowe. Leczenie zaburzeń skurczu serca zależy od przyczyny i może obejmować farmakoterapię, zabiegi interwencyjne lub leczenie chirurgiczne.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Wapnia cukrzan – Właściwości farmakodynamiczne

Wapnia cukrzan, obecny w preparacie Calsiosol w stężeniu 3 mg/ml (0,01 mmol Ca²⁺/ml), stanowi dodatkowe źródło jonów wapnia obok głównej substancji czynnej – wapnia glukonianu. W ampułkach 5 ml i 10 ml zawiera odpowiednio 15 mg (0,05 mmol Ca²⁺) i 30 mg (0,09 mmol Ca²⁺) wapnia cukrzanu. Całkowita zawartość jonów wapnia w preparacie wynosi 0,22 mmol/ml, co przekłada się na 1,1 mmol Ca²⁺ w ampułce 5 ml oraz 2,2 mmol Ca²⁺ w ampułce 10 ml. Jony wapnia dostarczane przez wapnia cukrzan pełnią kluczową rolę w licznych procesach fizjologicznych, takich jak przewodzenie impulsów nerwowych, skurcz mięśnia sercowego i szkieletowego, funkcje nerek, oddychanie komórkowe oraz krzepnięcie krwi. Ponadto, wapń reguluje uwalnianie neuroprzekaźników, gospodarkę hormonalną, metabolizm aminokwasów, wchłanianie witaminy B₁₂ oraz wydzielanie gastryny, co podkreśla jego wieloaspektowe znaczenie w homeostazie organizmu.
cyjankobalamina, gastryna, hiperkalcemia, hipokalcemia, homeostaza wapniowa, impulsy nerwowe, kaskada krzepnięcia, krzepnięcie krwi, metabolizm aminokwasów, mineralizacja kości, neuroprzekaźniki, pęcherzyki synaptyczne, skurcz serca, tężyczka hipokalcemiczna, układ nerwowo-mięśniowy, wapń cukrzan, wapń glukonian, wapń w surowicy, zaburzenia rytmu serca
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Adipine 10 mg

Amlodypina, będąca selektywnym antagonistą kanału wapniowego z grupy dihydropirydyn, wykazuje działanie hipotensyjne poprzez rozkurcz mięśni gładkich naczyń, co prowadzi do obniżenia oporu obwodowego i zmniejszenia obciążenia następczego serca. W leczeniu dławicy piersiowej mechanizm działania obejmuje rozszerzenie tętniczek przedwłosowatych oraz dużych tętnic wieńcowych, co poprawia perfuzję mięśnia sercowego i zmniejsza jego zapotrzebowanie na tlen. Podawanie amlodypiny w dawce 5-10 mg raz na dobę skutkuje utrzymaniem obniżonego ciśnienia tętniczego przez całą dobę, bez gwałtownych spadków ciśnienia, a także poprawia tolerancję wysiłku i zmniejsza częstość dolegliwości wieńcowych. W badaniu CAMELOT u 1997 pacjentów z chorobą niedokrwienną serca amlodypina istotnie zmniejszyła ryzyko hospitalizacji z powodu dławicy (7,7% vs 12,8% placebo, p=0,002) oraz rewaskularyzacji wieńcowej (11,8% vs 15,7% placebo, p=0,03), nie wpływając negatywnie na profil metaboliczny, co umożliwia jej stosowanie u pacjentów z cukrzycą, astmą czy dną moczanową.
angina Prinzmetala, antagonista kanału wapniowego, astma oskrzelowa, ból wieńcowy, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, choroba wieńcowa, ciśnienie tętnicze, cukrzyca, cukrzyca typu 2, digoksyna, dławica piersiowa, dna moczanowa, działanie hipotensyjne, frakcja wyrzutowa lewej komory, glikozyd naparstnicy, inhibitor kanału wapniowego, inhibitor konwertazy angiotensyny, klasyfikacja NYHA, lek moczopędny, miażdżyca naczyń, mięsień sercowy, nadciśnienie tętnicze, niedotlenienie mięśnia sercowego, niewydolność serca, obciążenie następcze, obniżenie odcinka ST, obrzęk płuc, opór obwodowy, przemijający napad niedokrwienny, przerost lewej komory, skurcz naczyń wieńcowych, skurcz serca, tętniczka przedwłosowata, udar mózgu, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie krążenia, zawał mięśnia sercowego, zawał serca, zgon sercowo-naczyniowy
Leksykon leków
Przedawkowanie – Ibum Zatoki Max 400 mg + 60 mg

Przedawkowanie leku Ibum Zatoki Max, zawierającego ibuprofen 400 mg oraz pseudoefedrynę chlorowodorek 60 mg, może prowadzić do poważnych objawów klinicznych, których nasilenie zależy od dawki i czasu od zażycia. W początkowej fazie obserwuje się nudności, wymioty, bóle i zawroty głowy, bóle w nadbrzuszu, podwyższone ciśnienie tętnicze oraz tachykardię. Przy dawkach ibuprofenu przekraczających 400 mg/kg masy ciała mogą wystąpić ciężkie powikłania, takie jak śpiączka, częstoskurcz, hiperkaliemia z zaburzeniami rytmu serca, gorączka, zaburzenia oddechowe, niewydolność nerek oraz kwasica metaboliczna. Długotrwałe stosowanie leku może skutkować hematologicznymi zaburzeniami, w tym niedokrwistością hemolityczną, granulocytopenią i małopłytkowością. W przypadku pseudoefedryny, dawki przekraczające 240 mg u dorosłych oraz odpowiednio 120 mg u dzieci 6-12 lat, 60 mg u dzieci 2-5 lat, a każda ilość u dzieci poniżej 2 lat, wymagają co najmniej 4-godzinnej obserwacji szpitalnej.
ciśnienie tętnicze, częstoskurcz, elektrokardiografia, elektrokardiogram, granulocytopenia, hiperkaliemia, Ibum Zatoki Max, ibuprofen, kwasica metaboliczna, lek alfa-adrenolityczny, małopłytkowość, monitoring serca, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, niestabilność układu krążenia, pseudoefedryna, skurcz serca, śpiączka, węgiel aktywny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie oddechowe, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dexmedetomidine Altan 100 mcg/ml

Deksmedetomidyna, selektywny agonista receptorów alfa-2, wykazuje działanie sympatolityczne, sedacyjne oraz przeciwbólowe, bez istotnego hamowania ośrodka oddechowego w monoterapii u zdrowych ochotników. W dawkach niskich powoduje zmniejszenie częstości skurczów serca i obniżenie ciśnienia tętniczego, natomiast w wyższych dawkach dominuje efekt obwodowego skurczu naczyń, prowadząc do wzrostu oporu naczyniowego i ciśnienia krwi przy utrzymaniu bradykardii. W badaniach klinicznych u pacjentów po zabiegach na OIOM, deksmedetomidyna zmniejszała zapotrzebowanie na midazolam, propofol oraz opioidy, skracała czas mechanicznej wentylacji i do ekstubacji, a także poprawiała współpracę pacjenta z personelem medycznym. W porównaniu do midazolamu i propofolu, wykazywała podobną skuteczność sedacji (współczynnik 1,07 vs midazolam, 1,00 vs propofol) oraz korzystniejszy profil działań niepożądanych, w tym mniejsze nasilenie majaczenia (skala CAM-ICU).
agonista receptorów alfa-2, badanie kontrolowane placebo, badanie podwójnie zaślepione, bradykardia, ciśnienie krwi, deksmedetomidyna, działanie przeciwbólowe, działanie sedacyjne, działanie sympatolityczne, ekstubacja, hamowanie oddychania, intubacja, laryngoskop światłowodowy, majaczenie, midazolam, naczynia krwionośne, noradrenalina, oddział intensywnej opieki medycznej, opioid, opór naczyniowy, sedacja proceduralna, skala CAM-ICU, skala Ramsay, skurcz serca, tachykardia, układ krążenia, wentylacja mechaniczna, wydzielanie kortyzolu, zabieg chirurgiczny, znieczulenie miejscowe, znieczulenie regionalne
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ranozek 375 mg

Ranolazyna, klasyfikowana jako lek z grupy innych leków nasercowych (kod ATC: C01EB18), działa głównie poprzez hamowanie późnego prądu sodowego w kardiomiocytach, co zmniejsza wewnątrzkomórkowe przeładowanie jonami wapnia i poprawia relaksację rozkurczową lewej komory. Farmakodynamicznie ranolazyna wykazuje minimalny wpływ na parametry hemodynamiczne, powodując spadek częstości skurczów serca o mniej niż 2 uderzenia/min oraz obniżenie ciśnienia skurczowego poniżej 3 mm Hg. W badaniach klinicznych, w tym MERLIN-TIMI 36 (n=6560), nie stwierdzono zwiększonego ryzyka śmiertelności, nagłego zgonu z powodu zawału ani arytmii, a wręcz odnotowano zmniejszenie częstości arytmii komorowych. Ranolazyna wydłuża odstęp QTc o około 2,4 ms na każde 1000 ng/ml stężenia w osoczu, co jest związane z hamowaniem prądów jonowych, jednak nie przekłada się to na klinicznie istotne ryzyko proarytmii.
ciśnienie krwi, częstoskurcz komorowy, lek przeciwdławicowy, niestabilna dławica, NSTEMI, odstęp QTc, ostry zespół wieńcowy, potencjał komorowy, późny prąd sodowy, próba wysiłkowa, przezskórna interwencja wieńcowa, ranolazyna, skurcz serca, sztywność rozkurczowa lewej komory, szybki prostowniczy prąd potasowy, zaburzenie czynności wątroby, zespół wydłużonego QT
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – ApoAmlo 10 mg

Amlodypina, będąca selektywnym antagonistą kanałów wapniowych z grupy dihydropirydyn, wykazuje dominujące działanie naczyniowe poprzez hamowanie napływu jonów wapnia do mięśni gładkich naczyń krwionośnych i mięśnia sercowego. Jej mechanizm działania polega na rozkurczu naczyń, co prowadzi do zmniejszenia oporu obwodowego i obniżenia ciśnienia tętniczego. Lek charakteryzuje się długotrwałym efektem hipotensyjnym, umożliwiającym skuteczne obniżenie ciśnienia tętniczego przez 24 godziny po podaniu pojedynczej dawki dobowej, bez ryzyka gwałtownego spadku ciśnienia i hipotonii ortostatycznej. W terapii nadciśnienia amlodypina zapewnia stabilną kontrolę ciśnienia zarówno w pozycji leżącej, jak i stojącej.
antagonista jonów wapniowych, antagonista wapnia, astma oskrzelowa, badanie EKG, beta-bloker, ból wieńcowy, cukrzyca, dławica piersiowa, dławica Prinzmetala, dna moczanowa, działanie naczyniowe, działanie przeciwdławicowe, działanie przeciwnadciśnieniowe, efekt hipotensyjny, glicerol triazotan, gospodarka węglowodanowa, hipotonia ortostatyczna, inhibitor kanału wapniowego, kontrola glikemii, kwas moczowy, mięsień sercowy, mięśnie gładkie naczyń krwionośnych, nadciśnienie tętnicze, niedotlenienie mięśnia sercowego, nitrogliceryna, obciążenie następcze, obniżenie ciśnienia tętniczego, obniżenie odcinka ST, opór obwodowy, profil lipidowy osocza, skurcz naczyń wieńcowych, skurcz oskrzeli, skurcz serca, tętnice wieńcowe, tętniczki przedwłosowate
Leksykon leków
Przedawkowanie – Ibuprom Zatoki Max 400 mg + 60 mg

Przedawkowanie leku Ibuprom Zatoki Max, zawierającego 400 mg ibuprofenu oraz 60 mg pseudoefedryny chlorowodorku, może prowadzić do różnorodnych objawów klinicznych, zależnych od dawki i czasu od zażycia. Początkowe symptomy obejmują nudności, wymioty, bóle i zawroty głowy, bóle w nadbrzuszu oraz zaburzenia układu krążenia, takie jak wzrost ciśnienia tętniczego i tachykardia. Przy dawkach ibuprofenu przekraczających 400 mg/kg masy ciała obserwuje się poważniejsze stany, w tym śpiączkę, częstoskurcz, hiperkaliemię, gorączkę, zaburzenia oddechowe i nerkowe, a także kwasicę metaboliczną, stanowiącą zagrożenie życia. Długotrwałe stosowanie w dawkach powyżej zalecanych może skutkować powikłaniami hematologicznymi, takimi jak niedokrwistość hemolityczna, granulocytopenia i małopłytkowość.
antidotum, benzodiazepiny, ból nadbrzusza, ciśnienie tętnicze, częstoskurcz, dolegliwości gastryczne, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, granulocytopenia, hiperkaliemia, ibuprofen, Ibuprom Zatoki Max, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwasica metaboliczna, małopłytkowość, niedokrwistość hemolityczna, nudności i wymioty, objawy neurologiczne, oliguria, parametry życiowe, płukanie żołądka, pobudzenie psychoruchowe, powikłania hematologiczne, pseudoefedryna, skurcz serca, śpiączka, tachykardia, węgiel aktywny, zaburzenia krzepnięcia, zaburzenia nerkowe, zaburzenia oddechowe, zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia układu krążenia, zawroty głowy
Leksykon substancji czynnych
Amylometakrezol – Przedawkowanie

Amylometakrezol, stosowany miejscowo w preparatach na ból gardła, najczęściej w połączeniu z alkoholem 2,4-dichlorobenzylowym, cechuje się niskim ryzykiem przedawkowania ze względu na niską zawartość substancji czynnej. Przedawkowanie może wystąpić przy znacznym przekroczeniu dawki, długotrwałym stosowaniu powyżej 5 dni, aplikacji na uszkodzoną błonę śluzową lub jednoczesnym stosowaniu kilku preparatów zawierających amylometakrezol. Objawy przedawkowania preparatów zawierających wyłącznie amylometakrezol i alkohol 2,4-dichlorobenzylowy ograniczają się głównie do podrażnienia błony śluzowej jamy ustnej, żołądka i jelit oraz dolegliwości żołądkowo-jelitowych. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do zaburzeń flory bakteryjnej gardła.
4-dichlorobenzylowy, alkohol 2, arytmia, asystolia, bezdech, błękit metylenowy, błona śluzowa, błona śluzowa jamy ustnej, błona śluzowa żołądka, ból gardła, bradykardia, chlorowodorek lidokainy, ciśnienie krwi, depresja oddechowa, dolegliwość żołądkowo-jelitowa, drgawki, flora bakteryjna, górne drogi oddechowe, hemoglobina, methemoglobinemia, niedociśnienie tętnicze, płukanie żołądka, pobudzenie ośrodkowego układu nerwowego, podrażnienie błony śluzowej, przewód pokarmowy, rytm serca, skurcz mięśni, skurcz serca, śpiączka, spłycenie oddechu, substancja czynna, transport tlenu, uszkodzona błona śluzowa, wchłanianie ogólnoustrojowe, wstrzyknięcie dożylne, wywołanie wymiotów, zaburzenie hemoglobiny, zaburzenie ogólnoustrojowe, zaburzenie świadomości, zahamowanie czynności OUN, zatrucie OUN, zatrzymanie krążenia, zatrzymanie oddechu, zmiana patologiczna, znieczulenie, znieczulenie górnych dróg oddechowych
Leksykon chorób i schorzeń
Szmer sercowy – Objawy

Szmer sercowy to dodatkowy dźwięk słyszalny podczas osłuchiwania serca, wynikający z turbulentnego przepływu krwi przez zastawki lub ich okolice. Szmery dzielimy na niewinne, które nie wymagają leczenia i są powszechne u niemowląt, dzieci i dorosłych, oraz patologiczne, wskazujące na choroby serca, takie jak wrodzone wady (ASD, VSD, PDA, koarktacja aorty) u dzieci czy nabyte choroby zastawkowe u dorosłych (zwężenie aortalne, niedomykalność mitralna). Szmery klasyfikuje się według czasu występowania w cyklu sercowym: skurczowe, rozkurczowe i ciągłe, a ich intensywność oceniana jest w skali 1-6. Patologiczne szmery często towarzyszą objawom takim jak duszność, zmęczenie, ból w klatce piersiowej, sinica, obrzęki czy zaburzenia rytmu serca, a ich obecność wymaga dalszej diagnostyki i monitorowania.
angina paciorkowcowa, gorączka reumatyczna, infekcyjne zapalenie wsierdzia, kardiomiopatia przerostowa, koarktacja aorty, nadciśnienie płucne, nagła śmierć sercowa, niedomykalność zastawki mitralnej, niewinny szmer sercowy, niewydolność serca, osłuchiwanie serca, palpitacje, patologiczny szmer sercowy, przetrwały przewód tętniczy, rozkurcz serca, sinica, skurcz serca, stetoskop, szmer ciągły, szmer rozkurczowy, szmer sercowy, szmer skurczowy, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, wrodzona wada serca, zaburzenia rytmu serca, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki mitralnej
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Althyxin 25 mcg

Althyxin to preparat zawierający lewotyroksynę sodową, syntetyczny hormon tarczycy o kodzie ATC H03AA01, dostępny w ośmiu dawkach: 25, 50, 75, 100, 125, 150, 175 oraz 200 μg. Lewotyroksyna jest identyczna z endogennym hormonem T4, co umożliwia pełną substytucję funkcji tarczycy w niedoczynności. Po podaniu doustnym lek ulega konwersji w tkankach obwodowych do aktywnej trójjodotyroniny (T3), która wiąże się z receptorami T3 w różnych narządach, regulując metabolizm białek, węglowodanów, lipidów, zużycie tlenu, a także funkcje układu sercowo-naczyniowego i rozwój układu nerwowego. Tabletki Althyxin są białe, okrągłe, z wyraźnym oznaczeniem dawki i kreską dzielącą, co umożliwia precyzyjne dawkowanie. Każda tabletka zawiera odpowiednią ilość lewotyroksyny oraz laktozę jednowodną w ilościach około 62,46–62,63 mg w zależności od dawki.
gruczoł tarczowy, hormon tarczycy, kreska dzieląca, laktoza jednowodna, leczenie substytucyjne, lewotyroksyna egzogenna, lewotyroksyna endogenna, lewotyroksyna sodowa, nawrót wola, niedoczynność tarczycy, przemiana białek, przemiana metaboliczna, receptor T3, resekcja, skurcz serca, tabletka, tkanka docelowa, trójjodotyronina, układ sercowo-naczyniowy, wole obojętne
Leksykon chorób i schorzeń
Defekt przegrody międzykomorowej – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Defekt przegrody międzykomorowej (VSD) jest najczęstszą wrodzoną wadą serca, występującą u 0,1-0,4% noworodków, charakteryzującą się otworem w przegrodzie międzykomorowej. Wielkość ubytku determinuje objawy kliniczne i strategię leczenia – małe ubytki często są bezobjawowe i mogą zamknąć się samoistnie, natomiast większe prowadzą do objawów niewydolności serca, takich jak przyspieszone oddychanie, trudności w karmieniu, pocenie się i wolniejszy przyrost masy ciała. Diagnostyka opiera się na echokardiografii, a charakterystycznym objawem jest szmer holosystoliczny przy lewej dolnej krawędzi mostka. Leczenie farmakologiczne obejmuje diuretyki (np. furosemid), digoksynę oraz inhibitory ACE, stosowane w celu kontroli objawów i zapobiegania powikłaniom, szczególnie u niemowląt z umiarkowanymi i dużymi ubytkami.
badanie echokardiograficzne, cewnikowanie serca, defekt przegrody międzykomorowej, digoksyna, diuretyk, furosemid, hipokaliemia, infekcja dróg oddechowych, infekcyjne zapalenie wsierdzia, inhibitor ACE, krążenie pozaustrojowe, naczynie płucne, nadciśnienie płucne, niewydolność serca, okluder, parametry życiowe, przyrost masy ciała, rana pooperacyjna, skala bólu, skurcz serca, szmer holosystoliczny, szmer serca, technika aseptyczna, toksyczność digoksyny, wrodzona wada serca, wsparcie psychologiczne, zaburzenie rytmu serca