doustne leczenie przeciwzakrzepowe
Doustne leczenie przeciwzakrzepowe obejmuje stosowanie leków hamujących procesy krzepnięcia krwi, co zapobiega powstawaniu zakrzepów lub hamuje ich rozwój. Główne grupy leków stosowanych w terapii to antagoniści witaminy K (np. warfaryna, acenokumarol) oraz doustne antykoagulanty niebędące antagonistami witaminy K (DOACs), takie jak dabigatran, rywaroksaban, apiksaban i edoksaban.
Antagoniści witaminy K działają poprzez hamowanie syntezy czynników krzepnięcia zależnych od witaminy K, wymagają regularnego monitorowania wskaźnika INR oraz dostosowywania dawki. DOACs charakteryzują się przewidywalną farmakokinetyką, nie wymagają rutynowego monitorowania parametrów krzepnięcia i mają mniej interakcji z żywnością niż antagoniści witaminy K.
Wskazaniami do doustnego leczenia przeciwzakrzepowego są m.in. migotanie przedsionków, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, profilaktyka zakrzepicy żył głębokich, mechaniczne protezy zastawkowe serca. Przy prowadzeniu terapii istotna jest ocena ryzyka powikłań krwotocznych w stosunku do korzyści wynikających z leczenia, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku lub z chorobami współistniejącymi.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Warfin 3 mg
W terapii przeciwzakrzepowej warfaryną (Warfin) kluczowe jest indywidualne dostosowanie dawki oraz regularne monitorowanie INR, które powinno wynosić 2,5-3,5 u pacjentów po protezowaniu zastawek serca oraz 2,0-3,0 w pozostałych wskazaniach. Początkowe dawkowanie zależy od stanu klinicznego i czynników ryzyka: u pacjentów z prawidłową masą ciała i INR <1,2 zaleca się 10 mg przez 3 dni, u pacjentów z wrodzonym niedoborem białka C lub S 5 mg przez 3 dni, natomiast u osób starszych, drobnej budowy lub z INR >1,2 dawkę 5 mg przez 2 dni. Kontrola INR powinna być wykonana odpowiednio w 3. lub 4. dniu leczenia, a dalsze dawkowanie dostosowywane na jej podstawie.
doustne leczenie przeciwzakrzepowe, działanie przeciwzakrzepowe, INR, laktoza jednowodna, leczenie przeciwzakrzepowe, martwica skóry, niedobór białka C, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, protezowanie zastawek serca, protrombina, warfaryna, wrodzony niedobór białka C, zaburzenie wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Bemiparyna sodowa – Dawkowanie i sposób podawania
Bemiparyna sodowa, dostępna pod nazwą handlową Zibor, jest heparyną drobnocząsteczkową stosowaną w leczeniu zakrzepicy żył głębokich. Dawkowanie preparatu Zibor 25 000 j.m. anty-Xa wynosi 115 j.m./kg masy ciała, podawane podskórnie raz na dobę przez 7 ± 2 dni. Dawkę dobowa dostosowuje się do masy ciała pacjenta: poniżej 50 kg – 5 000 j.m. w 0,2 mL, 50-70 kg – 7 500 j.m. w 0,3 mL, powyżej 70 kg – 10 000 j.m. w 0,4 mL. U pacjentów powyżej 100 kg dawka obliczana jest indywidualnie według wzoru 115 j.m./kg mc./dobę przy stężeniu 25 000 j.m./mL. Po 3-5 dniach leczenia bemiparyną zaleca się rozpoczęcie doustnej terapii przeciwzakrzepowej z celem INR 2-3, kontynuowanej przez minimum 3 miesiące. Nie ma danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności u dzieci, a u osób starszych dawkowanie pozostaje bez zmian, o ile nie występują zaburzenia czynności nerek.