złamania szyjki kości udowej

Złamania szyjki kości udowej stanowią istotny problem medyczny, szczególnie w populacji osób starszych. Najczęściej są one wynikiem urazów niskoenergetycznych, takich jak upadki z wysokości własnego ciała, u osób z osteoporozą. Klasyfikacja według Gardena (typy I-IV) pomaga określić stopień przemieszczenia odłamów i rokowanie.

Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, podczas którego stwierdza się ból okolicy biodra, skrócenie i rotację zewnętrzną kończyny, oraz badaniach obrazowych (RTG, ewentualnie CT lub MRI w przypadkach wątpliwych). Decyzje terapeutyczne zależą od wieku pacjenta, jego aktywności fizycznej przed urazem, chorób współistniejących oraz typu złamania.

Leczenie może być zachowawcze (rzadko) lub operacyjne. W złamaniach bez przemieszczenia u osób młodszych stosuje się zespolenie śrubami kaniulowanymi, natomiast w złamaniach z przemieszczeniem, szczególnie u osób starszych, preferuje się endoprotezoplastykę (częściową lub całkowitą). Powikłaniami złamań szyjki kości udowej mogą być jałowa martwica głowy kości udowej i brak zrostu, występujące częściej przy złamaniach z przemieszczeniem.

Rehabilitacja pooperacyjna powinna być wdrożona jak najwcześniej i obejmować mobilizację pacjenta, naukę chodu z pomocą balkonika lub kul oraz ćwiczenia wzmacniające mięśnie kończyn dolnych. Śmiertelność w pierwszym roku po złamaniu szyjki kości udowej wynosi około 20-30%, głównie z powodu powikłań ogólnoustrojowych, co podkreśla wagę kompleksowej opieki medycznej nad tymi pacjentami.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl